Fimmtudagur, 09. september 2004
Lét undan nettum hópþrýstingi og skráði mig í Femínistafélagið fyrr í vikunni. Sama kvöld og Gunnar Örlygsson lét til leiðast, nánar tiltekið. Reyndi að halda uppi smá vörnum án þeim forsendum að sem blaðamaður legði ég mikið upp úr hlutleysi og vildi ekki tengjast neinum samtökum. En nú er ég semsagt í þremur klúbbum mér vitanlega; Ásatrúarfélaginu, Neon klúbbi Bjarts og Femínistafélaginu.
Kolla Bergþórs segir að þetta sé hommalegt en það vegur upp á móti að Þóru T finnst þetta töff og Sigga Dögg styður mig í málinu.
Þá er auðvitað gaman að því að ég sem öfgavinstrimenn stimpluðu einhverntíma sem "leðurjakkaklædda atvinnukarlrembu" skuli genginn í þetta annars ágæta félag. Þetta er samt þegar vel er að gáð ekkert fjarri lagi og mamma verður örugglega stolt af mér. Álíka stolt og ég var af mömmu minni í gamla daga en hún var stofnfélagi í Kvennalistanum og Kvennaathvarfinu og vann í sjálfboðavinnu í athvarfinu og tæklaði buffara sem fundu húsið og komu til að hrella konurnar sínar. Þá fannst mér mamma mín vera töff.
Var samt stundum drulluhræddur um að hún færi í framboð. Þá hefði ég allur farið í minus nógu slæmt að vera stimplaður framsóknarmaður for life vegna þess að afi var afi minn.
Anyhu. Svo hef ég alltaf getað viðurkennt að ég skemmti mér konunglega í tímum hjá Helgu Kress og aldrei betur en þegar hún afbyggði karlmennskuímynd Íslendingasagnanna með gróteskum múrbrjótum Baktíns.
| 23:54 |