Enginn rithöfundur hefur lýst ólgunni í sálartetrinu betur en Raymond Chandler og þá aldrei af jafn miklu listfengi og í upphafi smásögunnar Red Wind.

There was a desert wind blowing that night. It was one of those hot dry Santa Anas that come down through the mountain passes and curl your hair and make your nerves jump and your skin itch. On nights like that every booze party ends in a fight. Meek little wives feel the edge of the carving knife and study their husband´s necks. Anything can happen. You can even get a full glass of beer at a coctail lounge.

Þvílík gargandi, djöfulsins snilld. Sérstaklega þetta með eiginkonurnar og hnífinn. Eníveis, svona líður mér og einn af mínum skárri kunningjum las því út úr Ljóðahorninu að ég væri að fara að taka góðan (les: vondan) drykkjutúr. Aðallega vegna þess að ég hef ekki tekið sporin og er því auðvitað svo gott sem fallinn þegar Santa Ana blæs. Það væri vart til að róa þennan góða mann að sjá hvað er í gangi hjá Dr. Schnitzel og enn síður að heyra af draumnum sem mig dreymdi ef mig var þá yfirleitt að dreyma?

Mér og öðrum ágætum kunningja mínum voru færðar pulsur dauðans á dögunum. Nú er spurningin auðvitað sú hvort maður kyngi pulsu dauðans eða ekki. Þar sem við erum níhilistar getum við auðvitað étið fjandans pulsurnar án þess að finna fyrir því. Það er visst öryggi í því að vera níhilisti og það segir sig sjálft að þeir sem hafa tekið sporin eru ekki níhilistar og geta aldrei orðið það í fanginu á æðri mættinum sínum sem kokgleypir allar pulsurnar þeirra fyrir þá.

Ég tek sénsinn og rauði vindurinn blæs.