Fólki verður tíðrætt um rannsóknarblaðamennsku þessa dagana, nú síðast í Silfri Egils þar sem kátir karlar stúderuðu muninn á sorp- og rannsóknarblaðamennsku að sjálfsögðu með tilliti til DV sem var by the way heitasta spotið í dag. Ég held að fátt sé jafn göfgandi og að láta berja sig fyrir eitthvað sem maður hefur skrifað. Spurning að biðja Illuga um vinnu?

Anyhu. Þá spunnust nokkrar umræur um rannsóknarblaðamenn í matnum um daginn og þá ekki síst muninn á blaðamanni og rannsóknarblaðamanni. Hvað gerir rannsóknarblaðamaður? Les kannski skýrslur, fer út í bæ að tala við fólk, hringir kannski nokkur símtöl áður en hann skrifar? Ekki ósvipað hinsegin blaðamanni kannski?
Tinni er örugglega frægasti rannsóknarblaðamaður í heimi og ég held að hann hafi nú ekki skrifað eina einustu frétt á löngum og glæstum ferli.

Það er skarplega athugað að ég sleppti því úr frásögninni af feita kettinum að ég reif utan af rúmfötunum um leið og ég hafði hrakið skepnuna úr rúminu mínu. Aldrei að vita hvaða viðbjóð þessi dýr bera með sér.

Viðskipti mín við gömlu þvottavélina sem litli bróðir minn gaf mér þegar ég flutti á Víðimelinn eru nefnilega sér kapítuli út af fyrir sig.
Þessi 800 snúninga ræfill hætti nefnilega að vinda fljótlega eftir að ég flutti þannig að ég er búinn að vera að handvinda upp úr vélinni ofan í niðurfallið í þvóttahúsinu. Frekar þreytandi iðja. Fór svo að gruna hana um að vera hætta að þvo þegar hvítar þvottaefnis skellur tóku að gera vart við sig á blautu tauinu.
Ég ákvað þó að lifa í blekkingunni og halda áfram að "þvo" svona en nú er sá draumur búinn vegna þess að vélin er hætt að dæla af sér vatni þannig að ég mátti draga sængurfötin gegnblaut upp úr polli í tromlunni og handvinda með látum.
Já, mig vantar sem sagt þvottavél. Tek við tilboðum í kommentunum.

Það hlýtur að vera stórkostlega ýkt mýta að það sér erfitt að hætta að reykja. Nú viðrar sérstaklega illa til reykinga og þá hefur maður bara reykt 3 sígarettur á sama tíma og 10 á góðviðrisdegi.

Það er einhver undarleg þversögn fólgin í því að kúlið fer til fjandans í kuldanum. Það að draga úr reykingum minnkar kúlið og það hefur aldrei þótt sérstaklega svalt að vera í síðum nærbuxum en ég fæ ekki betur fundið en tími þeirra sé kominn. Það er ekkert kúl við þetta djöfulsins skítaland.

Ég var innantómur og fullur af söknuði þegar ég kom inn í myrkvaða íbúðina á laugardaginn. Er orðinn svo veraldarvanur að mér brá ekki einu sinni þegar ég skynjaði hreyfingu í stofunni. Hættur að trúa á drauga og þar sem ég skrifa í Fréttablaðið eiga handrukkarar ekkert sökótt við mig.
Þegar ég kveikti ljósið blasti svo við mér spikfeitt kattarkikvendi nokkurt, svart og hvítt á lit með hálfa rófu.

Einhverntíma hefði ég tekið á skepnunni og dúndrað henni fruntalega út um gluggann sem hún kom inn um. En ekki eftir að ég féll fyrir stúlku sem er með kött á bakinu. Nú er ég umburðarlyndari en andskotinn gagnvart kisum.
Opnaði því útidyrnar og bauð hlunknum að ganga á dyr. Hann þekktist ekki boðið og fór frekar inn í eldhús. Fair enough.
Gaf honum túnfisk beint upp úr niðursuðudós (kvöldmaturinn minn) og bað hann svo um að fara. Hann fór hvergi og nuddaði sér upp við lappirnar á mér. Endaði með að taka undir belg dýrsins, lyfta því upp, og leggja varlega á útidyratröppurnar.
Afklæddist og fór í sturtu. Þegar ég kom aftur fram var hann búinn að hringa sig á rúminu mínu og virtist vera kominn til að vera.
Hringdi í Halldór og sagði að það væri köttur inni hjá mér sem vildi ekki fara.
"Þetta þýðir að þú ert að fara að deyja," sagði þessi einn af mínum skástu kunningjum. Sagði svo að ég væri fífl fyrir að hafa gefið kisa túnfisk og nú myndi ég sitja uppi með hann. Síðan skelti hann á.
Þá rauk ég upp lokaði öllum gluggum og henti dýrinu aftur út og fór á Þjóðleikhússkjallarann.
Hef ekki orðið var við vágestinn aftur en íbúðin er ferlega loftlaus.

Don't ask me
What you know is true
Don't have to tell you
I love your precious heart

I
I was standing
You were there
Two worlds collided
And they could never tear us apart

We could live
For a thousand years
But if I hurt you
I'd make wine from your tears

I told you
That we could fly
'Cause we all have wings
But some of us don't know why

I
I was standing
You were there
Two worlds collided
And they could never ever tear us apart

INXS Never Tear Us Apart

Þegar ég var yngri átti ég frábæra drykkjufélaga og vini. Harðasti kjarninn myndaði The Dead Celebrity´s Society sem ég hef áður minnst á. Þar voru Haukur, Linda, Stebbi, Elín, Olga, Hildur og einhverjar fleiri Grafarvogsstelpur. Kom of seint í eitt partíið í Hafnarfirðinum og frétti að Michael Hutchence væri dauður. Felldi eitt tár, sturtaði svo í mig Bacardi flösku og skemmti mér konunglega.
Þetta gengi er allt margsplittað og farið til fjandans but still here´s looking at you kids!

Það er með miklum trega sem ég upplýsi það hér með að drykkjufærslurnar hér fyrir neðan eru upplognar. Ég hef svo sem ekki mikla samúð með því fólki sem er ekki sama um mig og fylltist skelfingu við að lesa það að ég væri fallinn.

Samúð mín er öll hjá hinum fjölmörgu gömlu drykkjufélögum mínum sem héldu að týndi sonurinn væri kominn aftur og hafa komið í röðum að heimili mínu undanfarna daga vel byrgir af áfengi. Það var leiðinlegt að senda allt þetta góða fólk á braut með brennivínið sitt og tár í augum en minn tími er ekki kominn. Samt gott að vita að drykkjuboltarnir mínir fylgist með mér og bíði upprisunnar.

Halldór lét þýða finnska e-mailið fyrir mig og þar er Pekka Manninen víst að lýsa eindregnum áhuga á því að eyða með mér nótt. Eins og Halldór bendir réttilega á borgar sig þó að fara varlega í að þekkjast boðið þar sem engar heimidlir liggja fyrir um kyn Pekka sem gæti allt eins verið hestur.

Talandi um hesta er ekki hægt að láta ónefndan hestanauðgarann í DV. Skil ekki þetta fjaðrafok. Vesalings maðurinn er bara alki sem gerir þetta bara fullur og er meðvitaður um að kannski sé bara málið að hætta að drekka. Sjálfur segist hann aldrei hafa orðið veikur af hestabröltinu en það er auðvitað alrangt. Hann er með gin- og klaufaveiki sem lýsir sér í því að þegar hann fær sér gin gerir hann sig sekan um svona klaufaskap.
Fréttin býður samt upp á endalausa möguleika og orðaleikirnir í gáfumannahorninu eru orðnir býsna súrir. "Maðurinn var klárlega á trippi", "Hestaskál í hryssingslegu veðri getur oft leitt til þess að maður skríður uppí hjá einhverri bykkju." Og svo framvegis.
Ég er í kunnuglegum sporum Anakins þessa dagana enda ekki tekið lyfin mín í rúman mánuð og drukkið mig í svefn í heila viku en mikið rosalega er gott að finna hatrið streyma um sig allan og mannfyrirlitninguna stigmagnast í jöfnu hlutfalli við fjölgun fíflanna í kringum mann. Húah! You don´t know the power of the dark side.

I AM THE LIZARD KING AND I CAN DO ANYTHING..............

Ég er ekki vanur að kippa mér upp við þýðingavillur og fór ekki á límingunum þegar Arnold Schwarzenegger kom við hjá gjaldkeranum í spilavítinu í Raw Deal og bað um kartöfluflögur (chips) fyrir 100.000 kall í textanum.

Þá missti ég mig ekki heldur þegar Peter Strauss sagði við einhverja gellu í lok ömurlegrar framhaldsmyndar mánaðarins á Stöð 2 að hann væri "laus og liðugur eins og hurðarhúnn" (Anna hefur farið nánar út í þetta). "Here I am like it or not" sagði hann með Suðurríkjahreim þannig að "like it or not" varð "like a doorknob" í eyrum þýðandans.
Þegar menn fara hins vegar að fokka upp í Sópranós get ég ekki orða bundist. Í síðasta þætti mætti Steve Buschemi til leiks. Hann var búinn að vera í djeilinu í 15 ár og mætti í gömlu jakkafötunum sínum í heimkomupartíið; hvít jakkaföt, stuttermabolur og uppbrettar ermar. Þau voru auðvitað í tísku þegar hann fór í slammerinn enda var Don Johnson og Miami Vice dæmið alveg að virka þá. Buschemi var alveg eins og Sonny Crockett þegar hann mætti í veisluna á BadaBing! og einhver húmoristinn spurði að bragði "hey, where´s Tubbs?" Spurningin hljómaði svona í íslenskri þýðingu: "Hey, hvar er kubburinn?" Menningarsöguleg þekking þýðandans er greinilega í bullandi lágmarki þar sem Tubbs er enginn andskotans "kubbur" heldur þeldökkur félagi Don Johnson í Miami Vice leikinn af Philip Michael Thomas. Góður Miami Vice brandari sem var eyðilagður af fáfræðingi. Hver einasta lína í Sópranós er auðvitað úthugsuð.

fokkit! nennesseggi. of fullur til að skrifa þannig að kynni mín af hinum frábæra Jean-Jaques Annaud og sögum hans af Guy Pierce og Jude Law bíða betri tíma...

Menntaskólaþýskan sem aumingja Alan reyndi að berja í hausinn á mér í MK fékk fyrst praktískt gildi þegar Rammstein kom fram á sjónarsviðið.
Ohne dich er uppáhaldslagið mitt á nýju plötunni. Skilji ég textann rétt með menntóþýskunni minni verður líðan mín í kvöld eitthvað á þessa leið:

Ohne dich

Ich werde in die Tannen gehn
dahin wo ich sie zuletzt gesehn
Doch der Abend wirft ein Tuch aufs Land
und auf die Wege hinterm Waldesrand
Und der Wald der steht so schwarz und leer
weh mir oh weh, und die Vögel singen nicht mehr

Ohne dich kann ich nicht sein, ohne dich
mit dir bin ich auch allein, ohne dich
Ohne dich zähl ich die Stunden, ohne dich
mit dir stehen die Sekunden, lohnen nicht

Auf den Ästen in den Gräben
ist es nun still und ohne Leben
Und das Atmen fällt mir ach so schwer
weh mir oh weh, und die Vögel singen nicht mehr

Ohne dich kann ich nicht sein, ohne dich
mit dir bin ich auch allein, ohne dich (ohne dich)
Ohne dich zähl ich die Stunden, ohne dich
mit dir stehen die Sekunden, lohnen nicht

Ohne dich

Und das Atmen fällt mir ach so schwer
weh mir oh weh, und die Vögel singen nicht mehr

Ohne dich kann ich nicht sein, ohne dich
mit dir bin ich auch allein ohne dich (ohne dich)
Ohne dich zähl ich die Stunden ohne dich
mit dir stehen die Sekunden, lohnen nicht, ohne dich

Einhver Pekka Manninen var að senda mér póst sem ég botna ekkert í:

Terveisiä Suomesta!
Te olette selkeästi yhtä hulluja kuin mekin...
Tampereella 4.10.2004
Pekka Manninen
AC BadaBing

Póstinum fylgir slóð á þessa síðu sem bendir til þess að BadaBing! sé ekki jafn kúl í Finnlandi og í Reykjavík og New Jersey.

Janet Leigh er dáin. Það fylgdi ekki sögunni hvort hún hefði verið í sturtu en hún vissi það auðvitað kvenna best að sturtuklefinn er fordyri Helvítis.

Ég er hættur að skrifa fjölmiðlapistla í Fréttablaðið. Ótrúlegu fargi af mér létt og nú horfi ég bara á Sópranós. Næsta skref er svo auðvitað að hætta á alveg.

Eftir að hafa setið drykklanga stund á Vegamótum og horft á fallegt andlit sessunautar míns í kertaljósinu fékk ég það sem alcoholics refer to as a moment of clarity. Horfði á bjórglasið hennar og fattaði að mig langaði ekkert í bjór og myndi aldrei langa í bjór framar. Geggjað miðað við allt magnið sem ég hef drukkið um dagana en það er svo langt um liðið að ég get játað það hér og nú að mér fannst bjórinn alltaf vondur. Rauðvín og Bacardi gætu þó enn fellt mig á góðum degi.

Everybody be cool. YOU - be cool, sagði George Clooney í From Dusk til Dawn. Þetta hefur greinilega líka verið dagskipunin hjá Rodriguez við gerð Sin City en það sem sést hefur úr þeirri mynd er brjálæðislega töff. Velkist einhver í vafa um hvað film noir er þá er það nákvæmlega ÞETTA!
Castið í þessari mynd er geggjað og lúkkið sturlað enda eins gott þar sem myndin byggir á bestu myndasögum í heimi eftir meistara Miller. Ég hef verið að lesa þær eina feðrina enn undanfarið og það hefur ekkert breyst. Þær eru allar frábærar en That Yellow Bastard stendur enn upp úr. Það eina sem getur mögulega klikkað í myndinni er að Bruce Willis verði ekki látinn skjóta sig í hausinn en þar sem Miller vakir yfir verkefninu fer þetta örugglega allt eins og það á að gera.
Mickey Rourke gæti loksins verið að finna sig í hlutverki hálftröllsins Marv og þar sem ég fíla Jessicu Alba í tætlur get ég sætt mig við hana í hlutverki Nancyar, súlustelpunnar með gullhjartað. Alba er samt ekki natural blonde og er flottust með dökka hárið sitt.

Gat ekki gefið Næslandi betri dóm en þennan og það er ekki vegna þess að ég sé eins innrættur og forseti vor var sem þingmaður og megi ekki sjá neitt aumt án þess að sparka í það. Myndin er bara ekki betri en þetta. Tveir gagnrýnendur höfðu beðist undan því að skrifa um myndina áður en röðin kom að mér. Kannski vegna þess að handrukkaragengi gekk í skrokk á Friðrik Þór og þeir hafi ekki viljað höggva í sama knérunn. Held að ef þeir hefðu verið að fíla myndina hefðu þeir alveg verið til í tuskið. En ef einhver þarf að vera leiðinlegur þá er líklega lang best að ég taki það að mér. Practice makes perfect.