Mánudagur, 18. október 2004
Ég var innantómur og fullur af söknuði þegar ég kom inn í myrkvaða íbúðina á laugardaginn. Er orðinn svo veraldarvanur að mér brá ekki einu sinni þegar ég skynjaði hreyfingu í stofunni. Hættur að trúa á drauga og þar sem ég skrifa í Fréttablaðið eiga handrukkarar ekkert sökótt við mig.
Þegar ég kveikti ljósið blasti svo við mér spikfeitt kattarkikvendi nokkurt, svart og hvítt á lit með hálfa rófu.
Einhverntíma hefði ég tekið á skepnunni og dúndrað henni fruntalega út um gluggann sem hún kom inn um. En ekki eftir að ég féll fyrir stúlku sem er með kött á bakinu. Nú er ég umburðarlyndari en andskotinn gagnvart kisum.
Opnaði því útidyrnar og bauð hlunknum að ganga á dyr. Hann þekktist ekki boðið og fór frekar inn í eldhús. Fair enough.
Gaf honum túnfisk beint upp úr niðursuðudós (kvöldmaturinn minn) og bað hann svo um að fara. Hann fór hvergi og nuddaði sér upp við lappirnar á mér. Endaði með að taka undir belg dýrsins, lyfta því upp, og leggja varlega á útidyratröppurnar.
Afklæddist og fór í sturtu. Þegar ég kom aftur fram var hann búinn að hringa sig á rúminu mínu og virtist vera kominn til að vera.
Hringdi í Halldór og sagði að það væri köttur inni hjá mér sem vildi ekki fara.
"Þetta þýðir að þú ert að fara að deyja," sagði þessi einn af mínum skástu kunningjum. Sagði svo að ég væri fífl fyrir að hafa gefið kisa túnfisk og nú myndi ég sitja uppi með hann. Síðan skelti hann á.
Þá rauk ég upp lokaði öllum gluggum og henti dýrinu aftur út og fór á Þjóðleikhússkjallarann.
Hef ekki orðið var við vágestinn aftur en íbúðin er ferlega loftlaus.
| 15:34 |