Sópranósþættirnir verða bara betri og betri. Þar síðasti þáttur var frábær og vert að minnast á að honum var leikstýrt af Mike Figgis sem er sjálfsagt frægastur fyrir Leaving Las Vegas.
Það er alltaf vel þess virði að hafa auga með því hver leikstýrir hverjum þætti en áherslurnar eru oft breytilegar og höfundareinkenni skína í gegn. Steve Buschemi leikstýrði líklega fyndnasta þætti ever þar sem Paulie og Chris reyndu að kála ódrepandi Rússa út í skógi, villtust og drápust næstum úr kulda.

Figgis þátturinn var stórskemmtileg stúdía á skítlegu eðli Tonys og minnti vel á hversu feykilega vel sköpuð persóna T er. Þá voru 12 spora djókin sem dundu á Christopher æðisleg. Gamli alkahatarinn í alkanum mér skemmti sér konunglega á kostnað aumingja edrúmannsins.

Þátturinn í gær var eitt stórt listaverk en er greinilega misskilinn ef marka má allar kvartanirnar sem ég hef fengið yfir honum. Stærsta snilldin er auðvitað sú sem pirrar fólk mest en það er lengd draumsins. Þetta er ein lengsta draumasíkvensa sem maður man eftir. Þátturinn var Lynchískur þar sem draumaraunsæið var alveg brjálæðislega vel útfært. Þeir sem eru ekki að fíla þennann þátt skortir einfaldlega afþreyingarmenningarlegan bakgrunn en vísanirnar í draumnum voru hver annarri betri. Mest auðvitað vísað í Sopranos og þannig var þetta ákveðin upprifjun en nikk til Godfather og mafíukúltúrsins voru einnig til fyrirmyndar. Ég missti tölu á allúsjónunum á meðan þær dundu á mér en það er fullt tilefni til að fara í gegnum þennan þátt á freezeframe. Það má örugglega staldra við á 10 sek. fresti og finna einhvern gullmola.
Það er heldur engum blöðum um það að fletta að ýmsar vísbendingar um skuggalegt framhaldið leyndust í draumnum og nú fara væntanlega lykilmenn að týna tölunni.
Það sem gerði þennan draum líka svo frábæran voru öll innlit dauðra persóna og Annabella Sciorra fær tvímælalaust stærsta prikið en það yljaði manni líka um hjartarætur að sjá aftur dauða vininn Pussy og skepnurnar Ralphie og Richie. Þá er vert að benda á snilldina sem fellst í því að láta John Heard leika væntanlegan tengdapabba Medow en hann hefur áður komið við sögu sem spillt lögga sem stytti sér aldur. Þessi draumur var marglaga og skilur mikið eftir sig. Skil samt svekkelsi þeirra sem fannst óþarfi að spandera lunganum úr þætti í þetta. Það sem stendur samt eftir er að þetta var tær snilld.

Fuhgedaboutit

Fyrirsögnin er fengin að láni úr viðbjóðslegasta jólalagi allra tíma sem er svo vont að það getur gert Ingvar vin minn, sem er mesti geðprýðismaður sem ég þekki, hamstola af bræði.
Hvað um það, ég misnotaði aðstöðu mína í Fréttablaðinu í dag og tilkynnti það í 100.000 eintökum að ég muni ekki senda út jólakort í ár. Finnst ég vera ferlega frjáls fyrir vikið. Annars eru aðdáendur mínir farnir að kvarta yfir of mikilli jákvæðni í pistlunum. Krafan er meira þunglyndi. Ég hélt ég væri að gera fóli greiða með uppgerðarjákvæðni en mun nú aftur venda kvæði mínu í kross.

Kolla Bergþórs segir mér að það sé að koma heimsendir og því sé best fyrir mig að byrja að drekka aftur. Það er víst svo stutt í þetta að það tekur því ekki að vera edrú. Merkileg ábending og góðra gjalda verð.
Kolla hefur gaman af því að skreyta fyrir jólin, eins og kom fram í Silfri Egils á sunnudaginn. Þetta þykir mér merkilegt stílbrot í persónusköpun Kolbrúnar en samt sætt. Hún tekur þó undir það með mér að það sé af og frá að ég fái mér jólatré. Henni finnst það eitthvað voðalega "hommalegt" þegar menn sem búa einir skreyta jólatré.

Jólin eru tími sjálfsmorða og einsemdar og því gaman að staldra við og skoða hvað maður hefur sagt við drauga liðinna jóla.

Ég lifi svo geggjuðu og innihaldsríku lífi þessa dagana að blogg er mjög aftarlega á merinni. Er líka svo kátur að ég nenni varla að drulla yfir fólk lengur og þar með er í raun tilvistargrunnur Badabing! að engu orðinn.
Ég sé að það er liðin rúm vika síðan síðast og það sem var ferskt um daginn er dragúldið í dag but anyhu. Bágúst Orgþór var að stuða stórvin minn Þráinn Bertelsson á dögunum og komst sú rimma á síður DV.

Síðast þegar ég kíkti inn á blogg Ágústs Borgþórs var hann með böggum hildar vegna þess að hann átti von á vondum ritdómi í Fréttablaðinu (hafði lesið það á bloggi gagnrýnanda að hann hefði lesið smásagnasafn Orgþórs í flensu og það myndi bitna á bókinni). Það má vel skilja upphlaup Ágústs og ekki þarf að hafa mörg orð um dómgreindarbrest gagnrýnandans sem bloggar um andlegt ástand sitt við bóklestur og tísar umfjöllun sína þannig á mjög vafasömum forsendum.
Ágúst veit því vel hvursu leiðinlegir gagnrýnendur geta verið og ætti því ekki að vera hissa þó aðrir rithöfundar sendi honum tóninn þegar hann bregður sér í gervi gleðispillis. Mér fannst samt misráðið af mínum góða vini að svara Ágústi á bloggi hans. Það hefði verið flottara hjá Þráni að halda sig til hlés og siga valinkunnum orðhákum á borð við mig og Jakob Bjarnar á Ágúst. Það kann sjálfsagt enginn betur en Jakob að valda usla og sprengja sprengjur á netinu eins og sést best á press.is en þar liggur allt steindautt á milli þess sem Jakob ærir óstöðuga með innleggjum sínum.
Ég mæli samt með athugasemdum Þráins en það er alltaf gaman þegar hann tekur snúning. Uppgerðarhógværð Ágústs Borgþórs þegar hann svarar mínum manni er aftur á móti afar ósannfærandi ekki síst í ljósi þess að útblásið egó hans er stundum við það að sprengja ramma internetsins utan af sér á blogginu og gæti hæglega fyllt Vesturbæjarlaugina. En blogg er ekki smásaga og því ekkert að því að fléttan gangi ekki upp hjá skáldinu.

Uppgjörsgrein PÁÁ við skipbrot gamla DV í TMM er ekki síður áhugaverð lesning en kommentin á bloggi Ágústs Borgþórs. Hrun þessa risablunders Óla Björns var eðal drama og frásögn PÁÁ litast af því en samt þykist maður vita að PÁÁ dragi frekar úr og ef hann léti allt vaða gæti hann örugglega fyllt eitt hefti TMM af alls konar plottum og skít sem myndi láta JR líta út eins og Tom Hanks á góðum degi.
Fólk grét víst þegar blaðið dó enda aldrei gaman að missa vinnuna. Ég fann nú samt ekki til mikillar samkenndar þó texti PÁÁ væri tilfinningaríkur þar sem það hlakaði í DV liðinu þegar við á Fréttablaðinu vorum í sömu sporum nokkru áður. Þá sendi DV ljósmyndara á stakeout í Þverholtið til þess að ná myndum af okkur þegar við gæfumst endanlega upp og gengjum á dyr. Þetta myndamóment varð aldrei að veruleika og það felldi enginn tár þegar Eyjólfs Sveinssonar versjón Fréttablaðsins lognaðist út af. Gálgahúmorinn og töffið hélt okkur gangandi í gegnum þetta allt and the rest is history.
Ólafs þáttur Teits Guðnasonar er lang athyglisverðastur í þessari æsilegu yfirferð PÁÁ og þó Páll Ásgeir fari á kostum á Ólafur Teitur bestu línuna í greininni en hann hafði þetta að segja um meinlaust viðtal við Kristján Jóhannson sem PÁÁ hugðist birta í Helgarblaði DV:

Þetta er algerlega massívur áróður gegn Sjálfstæðisflokknum. Við verðum að laga þetta.

Úrvals blaðamennska og nú skil ég það betur hvers vegna ákveðnir Málverjar vildu á sínum tíma meina að Ólafur Teitur væri besti blaðamaður landsins. Málverjar hafa einstakt lag að snúa öllu á hvolf og einblína á brenglaða mynd af lífinu og tilverunni.

Nóg komið af dissi í bili. Þeir sem urðu útundan í þessari umferð eru beðnir velvirðingar.

Ég keypti fyrstu tvö Dallas sísonin á DVD í nördamekkunni Nexus um daginn. Án efa ein besta fjárfestingin á ferlinum. Fimm tvöfaldir diskar og haugur af klukktímum sem eru kraumandi í svikum, prettum og hallærislegheitum.
Þessir þættir eru auðvitað sérstakt menningarfyrirbæri og þannig man ég að miðvikudagskvöld voru lömuð á meðan RÚV sýndi þetta í den.

Sjálfur lagði ég enn meira upp úr því að vera rebel og and-meinstrím þegar ég var krakki en nú og horfði því ekki á þetta. Komst samt ekki hjá því að frétta af þessum JR sem allir elskuðu að hata. Þegar ég byrjaði loksins að fylgjast með Dallas var ég búinn að ná þeim félagslega vanþroska að halda með JR.
En þar sem ég byrjaði að horfa svona seint vissi ég ekki, fyrr en nú, að Ray Krebbs og Pamela voru ætem áður en hún byrjaði með Bobby. Vissi heldur ekki að JR og Ray hefðu stundað það að fara saman að gylja tjéllingar og að þeir hefðu lagst á eitt um að stía Bobby og Pam í sundur. Þegar ég byrjaði að fylgjast með þessu var Ray orðinn einn aðal góði gæinn. Lucy var greinilega spillt, vergjörn tík frá upphafi og Sue Ellen hefur alltaf átt bágt. Pamela var sætust í den og er það enn.
Mig rámar í að Dallas hafi verið halló í gamla daga fyrir utan titillagið sem er gargandi snilld, Pamelu og JR og ekki eldist þetta vel og aumingjahrollurinn hríslaðist um mig í gegnum allan fyrsta þáttinn. Samt gaman að þessu; allir úti að reykja í kuldanum og auðvitað alltaf allir með í glasi. Helsti fórnarkostnaður Larry Hagman (JR) var að hann eyðilagði í sér lifirna á meðan hann lék í þáttunum enda alltaf að lepja on camera. Eftir fyrsta þáttinn hefur þetta vanist hratt og ég er kominn í gegnum fimm þætti og get ekki beðið eftir að halda áfram.
Á þessum stutta tíma er Bobby búinn að berja JR einu sinni, Sue Ellen búin að gera drykkjubömmer, JR búinn að ríða af sér einkaritarann og láta Pam missa eitt stykki fóstur. JR hlýtur að fara að detta í sundlaugina bráðum en ég held að orðaskiptum þeirra bræðra hafi yfirleitt lokið með því að sá eldri endaði í lauginni.
Fjórði þátturinn er eftirminnilegur fyrir þær sakir að þar mætir Brian Denehy til leiks í gestahlutverki manns sem JR hefur kokkálað. Denehy er ekki að fíla þetta og ryðst við annan mann inn á Southfork til að nauðga amk tveimur Ewing skutlum. Sue Ellen og Lucy liggja því illa í því þar til Jock og Bobby koma og skakka leikinn. Það var eitthvað töff við Jock en samt var hann svalari í minningunni og Jim Davis virðist vera alveg á síðustu metrunum strax í upphafi. Bobby þoldi ég alltaf illa. Óþolandi gúddí gæi. Það hefur ekki breyst. Þessir þættir væru ekki neitt neitt ef ekki væri fyrir JR, Pam og helvítið hann Cliff Barnes. Þættirnir eru vitaskuld alveg bullandi alkóhólískir og Ken Kercival (Cliff) heiðraði meira að segja Ísland með nærveru sinni þegar SÁÁ var stofnað eða eitthvað álíka. Sagði drykkjusögu sína í Sjónvarpinu.
Jamm, íslenska þjóðarsálin og Dallas áttu samleið sem sást best á því að þegar RÚV hætti að sýna þættina fór Olís að leigja þá á bensínstöðvum án samráðs við hin félögin sem fóru á límingunum.
Ætli maður endi ekki með að kaupa þetta allt saman og eyði því sem eftir lifir ævinnar við fótskör meistara JR. Verð að minnsta kosti að eignast þætti með upphafskynningunni sem er greipt í minni mitt. Lucy á bíkíni og Pamela að ganga í grasi í köflóttri skyrtu að því er virðist í engum (boing, boing) brjóstahaldara.

Well Sue Ellen... smá gáta í lokin. What to you get when you cross a Barnes and a Ewing?

Richard Nixon og Sævar Ciesielski voru aðal skúrkarnir í æsku minni. Eldri frændsystkin mín gerðu töluvert af því að hóta mér með Sævari og að þau myndu láta hann koma og sækja mig ef ég yrði ekki til friðs. Það er óhætt að fullyrða að hann hafi virkað betur en Grýla.

Nixon var hins vegar minn maður en ég komst auðvitað ekki hjá því að fylgjast sæmilega vel með utanríkismálum þar sem ég elti afa á röndum. Ég komst því fljótt að því að Nixon þessi hefði ýmislegt misjafnt í pokahorninu og væri fínn blóraböggull. Þannig reyndi ég iðulega að freima Nixon þegar böndin tóku að berast að mér vegna ýmissa misgerða og þegar maður var gripinn glóðvolgur var svarið alltaf "Nixon gerði það". Þrátt fyrir að maðurinn væri úthrópaður skúrkur vildi samt aldrei neinn trúa mér.
Ég var búinn að gleyma þessu sambandi okkar Nixons en þar sem sonur minn er að kynnast kauða rifjaðist þetta upp. Doddi hefur þó aðeins fengið að sjá hausinn á Nixon í Futurama og er ekki par hrifinn af karlinum enda er hann hið mesta fól sem tekst að láta kjósa sig forseta Jarðarinnar með ófyrirsjáanlegum afleiðingum.
Doddi tilkynnti mér á dögunum að Nixon væri óþolandi. "Mister Nixon er hundleiðinlegur. Hann er alltaf að segja eitthvað leiðinlegt og gera eitthvað leiðinlegt. Hann er bara svooo leiðinlegur."
Mér þótti sonur minn dæma þennan gamla félaga minn heldur harkalega en þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir hef ég ekki náð að sannfæra drenginn um að Nixon sé ekki crook. Þetta er þó ef til vill ekki alslæmt.

... eða dauði!

Jóhanna var að láta mig taka þetta próf. Butler er uppáhaldspersónan mín í Artemis bókunum en ég sit uppi með þessa niðurstöðu. Annars er ekkert að Fowl annað en að ef hann væri aðeins, misheppnaðari, hallærislegri, heimskari og ósjálfstæðari væri hann Heimdellingur.

You are Artemis Fowl! You are the meanest,
cruellest and most evil boy that ever lived!
Your hobbies include hacking into computers and
stealing gold from faries! A human genius, you
want only to be recognized in the world for
what you are (but world domination wouldn't go
amiss).


Which Character From Artemis Fowl Are You?
brought to you by Quizilla

Ég fór á Edduverðlaunin sem skjólstæðingur og get nú ekki sagt að svona samkomur séu minn tebolli. Byrjaði að sakna gallabuxnanna og leðurjakkans um leið og ég herti bindishnútinn.
Kolla sá mig í sjónvarpinu og sagði að þetta myndi verða mér til ævarandi háðungar enda hefði það ekki leynt sér á svip mínum að ég hefði helst viljað vera einhvers annars staðar.

Kolla á það að vísu til að mislesa svo margt í lífinu og mér leið bara ágætlega. Gummi Steingríms, Gísli Marteinn , Börkur Gunnarsson og Þóra í Stundinni okkar redduðu svo partíinu með gamanmálum en fyrir utan deitið mitt og þessi fjögur yrti enginn á mig nema félagi minn af Grænlandi, Ketill Larsen.
Maður er greinilega ekki mjög kúl og ég held að það sé kominn tími til þess að ég dragi mig úr skarkala umheimsins, ekki síst eftir að Geir Ólafs gaf sig á tal við mig á Rosso Pomodoro á föstudaginn. Annars er það helst að frétta af Geir að hann er ósáttur við umfjöllun Séð&Heyrt um kvennamál sín. Þar mun réttu máli vera hallað saklausu fólki til ama og óþæginda þó ekkert bíti á old Blue Eyes sem er æðrulaus í meira lagi. Mér leið betur þegar ég var rakið illmenni og fyllibytta og aðstoðarmenn ráðherra og annað fólk tók á sig krók til að mæta mér ekki á götu.

Ég er samt orðinn umburðarlyndari gagnvart Edduverðlaununum eftir að hafa verið þarna í gær og fæ ekki betur séð en þessi bransi sé í fullum rétti til að koma saman, skemmta sér og klappa þeim á bakið sem standa sig best. Við almúgamenn höfum auðvitað sama rétt til að amast við þessu og tala um halelújasamkomur og snobblið. Svona er samband selebanna og plebbanna í hnotskurn og hefur alltaf verið enda ekkert að því þegar hvorugur getur verið án hins.

Ég fór auðvitað mjög nærri niðursöðum Eddunnar (7/14) í DV spánni en klikkaði til dæmis á heimildarmydninni þar sem ég lét tilfinningarnar ráða og setti fram þá frómu ósk að Sólveig ynni fyrir málverkafalsið. Mér er svo fyrirmunað að skilja hvernig Ilmur gat ekki unnið fyrir Dís. Það er einhver skekkja þar og sömuleiðis getur handritið að Næslandi vart verið vel að sinni styttu komið. Ómar Ragnarsson er seigur en samt hefði ég haldið að Sveppi, Auddi eða Gísli Marteinn ynnu vinsældakosninguna.
Þá er nettur heiðursverðlaunafnykur af Spaugstofuverðlaununum. Spaugstofan hefur auðvitað staðið sig gríðarlega vel í gegnum árin en ég held að flestir geti sammælst um það að hún sé búin að vera á niðurleið síðustu misseri. Þetta var svolítið eins og "takk fyrir allt gamalt og gott og vel unnin störf." Held að þessi verðlaun ásamt Kristbjörgu Kjeld og Ómari seti svolítið skakkan standard fyrir framtíðina. Allt er þetta fólk vel að viðurkenningu komið en ekkert endilega í ár. Hefðu alveg eins átt þetta skilið fyrir 15 árum. Það er því hætt við að veðraðir góðborgarar í bransanum fá svona vink og nod í framtíðinni á meðan ferskir talentar verða útundan og fá ekki uppreisn æru fyrr en á síðari hluta ferils síns.

Hinn margreyndi fjölmiðlamaður og stórvinur minn Jakob Bjarnar fer heldur illa með mig í DV í dag. Ég sé nú ekki ástæðu til að fara fram á leiðréttingu á síðu 2 í blaðinu á mánudaginn þar sem það heyrir til algerra undantekninga að blaðið fari rangt með staðreyndir.

Það leiðréttist samt sem áður hér með að ég skoraðist ekki undan í neinum flokki í Edduspánni sem birtist í blaðinu í dag. Og það er ég, en ekki Jón Atli, sem hafði þetta að segja um Sjónvarpsmann ársins:

Hér eru ansi margir tilkallaðir á misgóðum forsendum. Ræður ekki netkosning úrslitum í þessu? Það gerir alla spámennsku vonlausa og um leið er hættan mest á því að sá sem hreppi þessi verðlaun fái þau óverðskuldað. Gísli Marteinn er að mínu viti mjög vinsæll þó DV hafi leynt og ljóst reynt að grafa undan honum en prívat og persónulega finnst mér Sveppi, Auddi og Pétur eiga þetta. Sveppi vann þetta með svindli einu sinni en nú er öldin önnur og hann er án efa með skemmtilegri mönnum á skjánum.

Það kemur fram í DV að ég hafi ekki treyst mér til að svara þessu þar sem ég ætti á hættu að móðga væntanlega viðmælendur mína. Ég er nú svo dipló að ég hef enga áhyggjur af því að ég geti móðgað nokkurn mann. Sé það samt núna að ég gleymdi Agli Helgasyni. Hann er alltaf minn maður.

Annars er Eddan bara Eddan og mikið um hana að segja. Einu sinni skrifaði ég þetta um fyrirbærið.

Edduspáin fyrir hann Jakob:

Bíómynd ársins:

Kaldaljós

Kaldaljós er besta íslenska myndin sem sýnd var í bíó á þessu ári. Það er bara svo einfalt og ég held að það sé engin spurning að hún tekur þetta.

Besti leikari í aðalhlutverki:

Áslákur Ingvarsson

Ég held að það sé ekki á neinn hallað þó maður veðji á Áslák í þessari deild. Hann sýndi fantaleik í Kaldaljósi með glæsilegri frumraun í bíó.
Drengurinn er föðurbetrungur í myndinni og þá er mikið sagt. Svo er það líka svo ómótstæðilega krúttlegt þegar ungir talentar koma fram á sjónarsviðið þannig að Eddan hlýtur að vera hans.

Besti leikari í aukahlutverki:

Ilmur Kristjánsdóttir
Dís

Ilmur fer á kostum í Dís og massar þetta hlutverk sem var skrifað með hana í huga. Hún er ferlega fyndin og stelur hverri senunni á fætur annarri í myndinni og gerir um leið mikið fyrir heildarpakkann. Ætti eiginlega að vera að keppa í flokki aðalleikara.

Skemmtiþáttur ársins:

Svínasúpan er minn tebolli í þessum efnum en þó Idolið sé yfirmáta hallærislegt og í eðli sínu þrælbillegt sjónvarpsefni þrátt fyrir glæsilega umgjörð finnst mér eðlilegt að það hirði Edduna. Það er ekki hægt að líta fram hjá þeirri staðreynd að þessu ósköp eru megasökksess og gengur í fjöldann. Er það ekki það sem skemmtiþættir eiga að gera?

Sjónvarpsþáttur ársins:

Sjálfstætt fólk

Jón Ársæll á þetta og er alveg vel að því kominn þó þættirnir séu á köflum argasta sósíalpornó. Jón er auðvitað frábær sjónvarpsmaður, kann að taka skemmtileg viðtöl og hefur þægilega nærveru.

Vinsælasti sjónvarpsmaður ársins:

Hér eru ansi margir tilkallaðir á misgóðum forsendum. Ræður ekki netkosning úrslitum í þessu? Það gerir alla spámennsku vonlausa og um leið er hættan mest á því að sá sem hreppi þessi verðlaun fái þau óverðskuldað. Gísli Marteinn er að mínu viti mjög vinsæll þó DV hafi leynt og ljóst reynt að grafa undan honum en prívat og persónulega finnst mér Sveppi, Auddi og Pétur eiga þetta. Sveppi vann þetta með svindli einu sinni en nú er öldin önnur og hann er án efa með skemmtilegri mönnum á skjánum.

Heimildarmynd ársins:

Í þessu máli - Faux

Það er fínerísstöff að keppa hérna en ég held með vinkonu minni Sólveigu Anspach og finnst hún þar fyrir utan eiga inni fyrir Eddunni með bráðsmellinnni nálgun á hið óskiljanlega málverkafölsunarmál.

Hljóð og mynd:

Sigurður Sverrir Pálsson
Kaldaljós

Ég get nú varla mikið vit á þessum þáttum enda umhverfisblindur, vitasmekklaus og hálf heyrnarlaus. Mér fannst hins vegar allt ofboðslega flott og vel gert í Kaldaljósi. Þegar vitleysingur eins og ég áttar sig á að útlit myndar er flott þá er örugglega feykivel að verki staðið.

Útlit myndar:

Úlfur Karlsson
Anna afastelpa

Þetta er ekki heldur minn heimavöllur en Anna afastelpa er látlaus og falleg. Skjótum á hana.

Handrit ársins:

Jón Gnarr
Með mann á bakinu

Sumir rembast við að vera fyndnir en Jón Gnarr er náttúruafl í gríni. Hvaða vitleysa sem er verður eðlileg og sannfærandi í meðförum hans. Ég held með honum og finnst hann eiga að fá þetta.

Leikstjóri ársins:

Hilmar Oddsson
Kaldaljós

Ég held því fullum fetum fram að Kaldaljós sé besta íslenska mynd ársins og veðja á að hún fái verðlaun fyrir bestu mydnina og finnst sjálfgefið að Hilmar taki leikstjóraverðlaunin. Myndin er labor of love hjá honum. Það sést langar leiðir.

Stuttmynd ársins:

Síðasti bærinn

Ég er nú ekkert endilega á því að Síðasti bærinn sé besta myndin í þessum flokki en hún er vel gerð. Sagan hefur hins vegar oft verið sögð þannig að frumleikanum er ekki fyrir að fara. Hún er hins vegar á góðri siglingu. Tók Nordisk Panorama verðlaunin og er að gera það gott í útlöndum. Það setur á hana ákveðið seal of approval og það er í anda okkar að fylgja stefnu sem útlendingar hafa markað.

Leikið sjónvarpsefni ársins:

Njálssaga
Björn Br. Björnsson

Njála hefur slegið takktinn fyrir hjartslátt þjóðarinnar lengur en ég og mér eldri menn muna. Hugmyndin er góð og það eitt að ráðast í það að reyna að koma þessum kempum og kaldlyndum konum þeirra á filmu er í það minnsta einnar Eddu virði.

Tónlistarmyndband ársins:

Stop in the name of love
Bang Gang

Ég hef nú ekki horft á tónlistarmyndbönd svo heitið geti síðan Duran Duran féll af toppnum. Hef ekkert vit á þessu en Barði er skemmtilegur og klár og mér fróðara fólk fullyrðir að hann eigi þessa Eddu skilið.

Ég vona að sem flestir hafi fylgst með æsispennandi ævintýrum Trönuhjallarunkarans í DV. Hann er að sjálfsögðu nafngreindur þar þannig að við skulum láta nafn hans liggja milli hluta hér. Það er samt gaman að segja frá því að þarna er kominn allra leiðinlegasti fastakúninn sem ég þurfti að díla við á Samráðsstöðinni við Stórahjalla í Kópavogi.

Ég var auðvitað algerlega sannfærður um að ég væri að glíma við eintóma geðsjúklinga þegar ég vann þarna enda er Rúnkarinn ekki fyrsti fastakúninn á Esso Stórahjalla sem ratar á forsíður DV. Munurinn er sá að mér þótti og þykir vænt um hann Gunnar (sjá: Mitt rómantíska æði ) enda er hann alvöru lúní. Rúnkarinn er meira bara dæmigert íslenskt fífl. Hann stundaði það að hringja í þjóðarsálarþætti útvarpsstöðva og gott ef hann var ekki settur í bann alls staðar þó hann væri ekki einu sinni að rúnka sér on air. En alltaf þegar ég skrifa um skrílinn sem tjáir sig á Málefnin.com sé ég Rúnkarann fyrir mér enda er hann holdgerfingur Málverja; sálsjúkur, kverúlant sem tantrar ketti og rúnkar sér í eldhússglugganum (sjá: Annar í þunglyndi). Hann er sennilega ekki með nettengingu annars myndi hann fá útrás fyrir sjúkar hvatir sínar á Málefnunum þar sem hóprúnk er stundað í gríð og erg.
Í tilvitnaðri færslu lýsti ég Rúnkaranum sem "geðveikri fyllibyttu sem bruddi flatkökur með blóðmör og Fánavindlum í húsgagnalausri blokkaríbúð í Kópavoginum". Þessi lýsing stendur enn þann dag í dag en ég hef sem betur fer viljandi gleymt mestu af öllum viðbjóðunum sem ég komst á snoðir um á meðan ég afgreiddi eldsneyti í SLÖMMINU í Kópavogi en ef ég færi dáleiðslu væri örugglega hægt að töfra fram vitneskju og skít um þennan mann sem myndi fá vini mína á DV til að bleyta sig.
Ég man samt enn eftir því þegar skrattakollurinn kom upp á stöð drullufullur í gamalli Shell úlpu með Fánavindil og hallærsileg pilot sólgleraugu. Ég fór þá fyrir svokallaðri "vondu vakt" sem hljóp ekki eftir dyntunum í skrílnum í gettóinu. Rúnkarinn var eitthvað ósáttur við okkur félagana (mig og alvöru hetjurnar Óla og Halla, respect!). Rúnkarinn er nokkuð lunkinn í borgaralegri óhlíðni og gerði sig sekan um gripdeildir í mótmælaskyni við okkur félagana. Ógleymanlegt þegar ég sigaði Óla á kvikindið og hann náði honum á hlaupum og tuskaði svolítið til. Manngarmurinn hegðaði sér eins og maður í nokkra daga eftir það trítment.
Annars er Óli (þessi maður gæti borið uppi Tarantino mynd eða skáldsögu eftir sjálfan mig án þess að svitna. Besta týpa sem ég hef kynnst um ævina) frægastur fyrir það þegar hann hljóp Þjónustuna uppi og drap hana. Þetta kvikindi var gæludýr Þórólfs bráðum fyrrverandi (ha,ha) borgarstjóra. Vonda vaktin sætti sig aldrei við dýrið þannig að Halli læsti hana ofan i skúffu. Einhverju sinni kom leiðinlegur fastakúnni og innti okkur eftir því hvort það væri ekki nein þjónusta hérna?
Gefum Óla orðið:
"Jú, hún var hérna læst ofan í skúffu. Svo slapp kvikindið út og ég náði henni á hlaupum hérna úti á horni og setti 21" skrúfjárn í gegnum hausinn á henni. Hún er dauð. Það er engin þjónusta hérna."
Aumingjar þessa lands geta prísað sig sæla að ég, Óli og Halli erum allir farnir eitthvað annað. En það er einmitt sá staður sem óánægðir íslenskir kúnnar hóta því alltaf að fara á. Samt eigiði öll eftir að versla við Esso, Olís og Shell eins og ekkert hafi í skorist eftir viku. Morons.

Naskir textarrýnar hafa tekið eftir því að stórvinkona mín, Kolbrún Bergþórsdóttir, kastar stríðshanskanum í smettið á mér og kærustunni minni í Fréttablaðinu í dag. Þar segir Kolbrún þetta í sjónvarpspistli sínum:

Vinur minn einn á kærustu sem er mörgum árum yngri en hann. Hann var í eina tíð Frasier-aðdáandi og missti ekki af þætti. Nú eru breyttir tímar. Kærastan hefur nefnilega ekki vitsmunalegan þroska til að horfa á Frasier og neyðir vin minn til að horfa á Idol með sér. Ég þekki vin minn ekki fyrir sama mann. "Frábær Frasier í gærkvöldi," segi ég hress í bragði þegar við hittumst á þriðjudagsmorgni. "Ég horfi ekki lengur á Frasier," muldrar hann og þorir ekki að horfa í augu mín. Hann er orðinn bældur maður. En Frasier er í banastuði á lokasprettinum og ætlar greinilega að kveðja með stæl.

Það er rétt hjá Kollu minni að ég hef fylgst með Frasier í mörg ár. Þættirnir byrjuðu að dala verulega í fyrra og þá þótti mér ekkert tiltökumál að missa úr þátt og þátt. Þróunin hefur svo haldið áfram og nú tími ég ekki broti úr mánudagskvöldi í Frasier. Það hefur ekkert með Þóru að gera.
Ég er vissulega einhverfur og rútíneraður í meira lagi en hef þó verið að ná betri tökum á þráhyggjuhegðun minni. Fall Frasiers er hluti af þessu þroskaferli. Eitt hefur þó aldrei klikkað og það er að ég er sestur fyrir framan sjónvarpið á mánudagskvöldum klukkan 22.20 til að horfa á Sópranós.
Stúlkan sem Kolla vænir um að hafa breytt sjónvarpshegðun minni er nú ekki verri en svo að hún hefur horft á alla Sópranós þættina í þessari seríu með mér og meira að segja frætt mig um hitt og þetta sem viðkemur tökutækni og öðru sem ég skil ekki neitt í. Þessir fyrirlestrar hafa vitaskuld ekki gert neitt annað en sannfæra mig enn frekar um að þessir þættir eru besta sjónvarpsefni sem framleitt hefur verið.
Hvað um það. Ég missti af Sópranós í fyrradag. Fór nefnilega með meintum unglingi á Vegamót þar sem hún fékk sér bjór. Það hafði verið um það samið að eftir tvo slíka yrði farið heim að tékka á Tóný. Þegar dreggjarnar af þeim seinni voru eftir og 10 mínútur í Sópranós var stuðið orðið of mikið til að hætta.
Ég stakk því upp á því að við redduðum upptöku á Sópranós og héldum áfram. Hringdi í Halldór sem gat ekkert gert fyrir mig og er sannfærður um að ég sé fallinn fyrst ég hringdi af bar í þessum erindagjörðum. Þegar það var ljóst að upptöku yrði ekki reddað spratt fram á mér kaldur sviti og ég fór að sjá mikið eftir þessari tillögu minni. Hrafn var að vísu kominn á staðinn og studdi stúlkuna dyggilega í baráttunni fyrir lengri útivistartíma.
Þessum góða vini mínum blöskraði einhvern tíma sjónvarpssýkin þegar ég lét hann fresta mikilvægum fundi fram yfir Sópranós og fullyrti að ég hefði ekkert nema gott af því að brjóta upp rútínuna. Svo gerði hann upp reikninginn svo daman gæti byrjað að drekka á núlli og málið var dautt.
Ég missti sem sagt af Sópranós og þegar ég vaknaði morguninn eftir fannst mér ég vera ofboðslega frjáls.

Annars þarf ég ekkert að vera að svara fyrir Þóru. Hún er fullfær um það sjálf.

Þóra, Kristján sonur Framsóknarflokksins og fleira gott fólk hefur verið að hnýta í mig ónotum vegna meintrar bloggleti. Stjáni hefur skorað á mig að taka BadaBing! niður og Þóra hefur sagt mér að gleyma þessu - það séu allir búinir að gefast upp á þessari "stone dead" síðu.

Mér finnst það nú full langt gengið að leggja síðuna niður enda stendur hún undir sér sem fínn gagnagrunnur fyrir mig þó hún sé í frosti. Við Laugurinn sjálfur vorum einmitt að ræða þetta helvítis blogg um daginn og komumst að þeirri niðurstöðu að við hefðum báðir byrjað á þessu til að halda utan um pælingar okkar. Við urðum líka sammála um það að fánýtari iðju en blogg sé vart hægt að hugsa sér enda hef ég svosem enga aðra afsökun fyrir æpandi þögninni hér aðra en þá að ég hef eignast líf aftur.
Ég er nú samt þannig saman settur, svolítið eins og Marty McFly í Back to the Future, að það er auðvelt að mana mig til illra verka það var nóg að kalla McFly "chicken" til að fá hann til að rísa úr öskustónni og þó ég sé orðinn coward eins og allir recovering alcoholics þá byrja ég að sjálfsögðu að blogga þegar mér er sagt að hætta.
Það er ekki spennandi að vera svona fyrirsjánlegur enda verður tilveran fábreytileg hjá fólki eins og mér. Allir dagar síðustu 10 árin hafa byrjað á morgunmat hermannsins - kóki og sígó - og svo hef ég verið með tvö Prins Póló og meira Kók í hádegismat frá því ég man eftir mér. Þetta stendur þó til bóta en ég kom til dæmis með ótrúlegan viðsnúning í Stuði milli stríða í dag.
EIR er heimspekingurinn sem triggeraði þennan pistil en mamma var líka búinn að skamma mig fyrir að vera alltaf svona þungur í þessum pistlum. Hún hefur víst ekki undan að leiðrétta þetta og reyna að telja fólki trú um að ég eigi ekki svona rosalega bágt.
Stjáni heldur því fram að það sjáist utan á mér að ég sé ástfanginn og Jakob tekur undir það og sagði mér um daginn að "droppa þessu uppgerðarþunglyndi sem enginn kaupir hvort eð er."

Fokk it.