Vinur minn einn á kærustu sem er mörgum árum yngri en hann. Hann var í eina tíð Frasier-aðdáandi og missti ekki af þætti. Nú eru breyttir tímar. Kærastan hefur nefnilega ekki vitsmunalegan þroska til að horfa á Frasier og neyðir vin minn til að horfa á Idol með sér. Ég þekki vin minn ekki fyrir sama mann. "Frábær Frasier í gærkvöldi," segi ég hress í bragði þegar við hittumst á þriðjudagsmorgni. "Ég horfi ekki lengur á Frasier," muldrar hann og þorir ekki að horfa í augu mín. Hann er orðinn bældur maður. En Frasier er í banastuði á lokasprettinum og ætlar greinilega að kveðja með stæl.

Það er rétt hjá Kollu minni að ég hef fylgst með Frasier í mörg ár. Þættirnir byrjuðu að dala verulega í fyrra og þá þótti mér ekkert tiltökumál að missa úr þátt og þátt. Þróunin hefur svo haldið áfram og nú tími ég ekki broti úr mánudagskvöldi í Frasier. Það hefur ekkert með Þóru að gera.
Ég er vissulega einhverfur og rútíneraður í meira lagi en hef þó verið að ná betri tökum á þráhyggjuhegðun minni. Fall Frasiers er hluti af þessu þroskaferli. Eitt hefur þó aldrei klikkað og það er að ég er sestur fyrir framan sjónvarpið á mánudagskvöldum klukkan 22.20 til að horfa á Sópranós.
Stúlkan sem Kolla vænir um að hafa breytt sjónvarpshegðun minni er nú ekki verri en svo að hún hefur horft á alla Sópranós þættina í þessari seríu með mér og meira að segja frætt mig um hitt og þetta sem viðkemur tökutækni og öðru sem ég skil ekki neitt í. Þessir fyrirlestrar hafa vitaskuld ekki gert neitt annað en sannfæra mig enn frekar um að þessir þættir eru besta sjónvarpsefni sem framleitt hefur verið.
Hvað um það. Ég missti af Sópranós í fyrradag. Fór nefnilega með meintum unglingi á Vegamót þar sem hún fékk sér bjór. Það hafði verið um það samið að eftir tvo slíka yrði farið heim að tékka á Tóný. Þegar dreggjarnar af þeim seinni voru eftir og 10 mínútur í Sópranós var stuðið orðið of mikið til að hætta.
Ég stakk því upp á því að við redduðum upptöku á Sópranós og héldum áfram. Hringdi í Halldór sem gat ekkert gert fyrir mig og er sannfærður um að ég sé fallinn fyrst ég hringdi af bar í þessum erindagjörðum. Þegar það var ljóst að upptöku yrði ekki reddað spratt fram á mér kaldur sviti og ég fór að sjá mikið eftir þessari tillögu minni. Hrafn var að vísu kominn á staðinn og studdi stúlkuna dyggilega í baráttunni fyrir lengri útivistartíma.
Þessum góða vini mínum blöskraði einhvern tíma sjónvarpssýkin þegar ég lét hann fresta mikilvægum fundi fram yfir Sópranós og fullyrti að ég hefði ekkert nema gott af því að brjóta upp rútínuna. Svo gerði hann upp reikninginn svo daman gæti byrjað að drekka á núlli og málið var dautt.
Ég missti sem sagt af Sópranós og þegar ég vaknaði morguninn eftir fannst mér ég vera ofboðslega frjáls.

Annars þarf ég ekkert að vera að svara fyrir Þóru. Hún er fullfær um það sjálf.