Figgis þátturinn var stórskemmtileg stúdía á skítlegu eðli Tonys og minnti vel á hversu feykilega vel sköpuð persóna T er. Þá voru 12 spora djókin sem dundu á Christopher æðisleg. Gamli alkahatarinn í alkanum mér skemmti sér konunglega á kostnað aumingja edrúmannsins.

Þátturinn í gær var eitt stórt listaverk en er greinilega misskilinn ef marka má allar kvartanirnar sem ég hef fengið yfir honum. Stærsta snilldin er auðvitað sú sem pirrar fólk mest en það er lengd draumsins. Þetta er ein lengsta draumasíkvensa sem maður man eftir. Þátturinn var Lynchískur þar sem draumaraunsæið var alveg brjálæðislega vel útfært. Þeir sem eru ekki að fíla þennann þátt skortir einfaldlega afþreyingarmenningarlegan bakgrunn en vísanirnar í draumnum voru hver annarri betri. Mest auðvitað vísað í Sopranos og þannig var þetta ákveðin upprifjun en nikk til Godfather og mafíukúltúrsins voru einnig til fyrirmyndar. Ég missti tölu á allúsjónunum á meðan þær dundu á mér en það er fullt tilefni til að fara í gegnum þennan þátt á freezeframe. Það má örugglega staldra við á 10 sek. fresti og finna einhvern gullmola.
Það er heldur engum blöðum um það að fletta að ýmsar vísbendingar um skuggalegt framhaldið leyndust í draumnum og nú fara væntanlega lykilmenn að týna tölunni.
Það sem gerði þennan draum líka svo frábæran voru öll innlit dauðra persóna og Annabella Sciorra fær tvímælalaust stærsta prikið en það yljaði manni líka um hjartarætur að sjá aftur dauða vininn Pussy og skepnurnar Ralphie og Richie. Þá er vert að benda á snilldina sem fellst í því að láta John Heard leika væntanlegan tengdapabba Medow en hann hefur áður komið við sögu sem spillt lögga sem stytti sér aldur. Þessi draumur var marglaga og skilur mikið eftir sig. Skil samt svekkelsi þeirra sem fannst óþarfi að spandera lunganum úr þætti í þetta. Það sem stendur samt eftir er að þetta var tær snilld.

Fuhgedaboutit