Þriðjudagur, 07. desember 2004
Ég las það, í Fréttablaðinu um helgina, mér til mikillar gleði að kúrekastígvél væru komin aftur í tísku. Nú er ég ekki týpan sem eltir tískusveiflur að ráði og gæti þess að ganga jafnan í öllu svörtu (gallabuxum og rúllukragabolum frá Guðsteini) en gat ekki stillt mig um að grafa upp eitt par af þeim þremur sem ég á ofan í kössum inni í geymslu.
Það er ofboðslega gaman að ganga í boots ekki síst eftir 12 ára viðskilnað en verra þótti mér að verða fyrir einelti af hálfu Sonar Framsóknarflokksins sem þrástagast á því að kúrekastígvél séu metrósexúal. Þegar ég gekk síðast í þessum stígvélum var ekkert metró við þau. Þau voru bara töff enda ekkert metrósexúal við kúreka sem horfðu meira í praktískt gildi skótausins sem sjálfsagt var upphátt til að verjast snákabiti eða einhverju álíka kúl.
Maður gerði nú allt í þessum stígvélum í gamla daga en ég þarf greinilega að læra að ganga í þeim upp á nýtt og er til dæmis búinn að reka aðra tánna í tröppu í dag, næstum detta og sulla niður kaffi. Það er soldið metró. Oscar Wilde sagði einhverju sinni að tískan væri svo viðbjóðslegt fyrirbæri að það þyrfti að breyta henni á 6 mánaða fresti. Mikið til í því en stundum skjóta skemmtilegir hlutir upp kollinum í hringrás tískunnar og nú bíð ég bara eftir að klassíski svarti leðurjakkinn komi aftur. Þá verður gaman að lifa og ég örugglega farinn að geta gengið í bútsunum.
| 18:39 |