... þetta sagði Bullseye um Elektru í Daredevil #181 frá apríl 1982. Á forsíðunni stóð:

BULLSEYE VS. ELEKTRA
ONE WINS. ONE DIES.

Og svo rak Bullseye Elektru í gegn með SAI-inu hennar. Morðkvendið glæsilega skreið síðan heim til Matts Murdock og dó í örmum þessa fyrrum kærasta síns.

Falleg og átakanleg saga og það er á hreinu að Elektra, eins og Frank Miller, skrifaði hana, er flottasta comix persóna ever. Kynntist henni fyrst í íslensku Hulk blöðunum þegar snillingurinn Sigurjón í Siglufjarðarprentsmiðjunni lét Frank Miller´s Daredevil fylgja sem aukasögu. Við höfum verið óaðskiljanleg síðan.

Jennifer Garner var fengin til að leika Elektru í vondri mynd um Daredevil. Elektra var það besta við þá mynd sem er argasta móðgun við DD Millers með erkibjánanum Ben Affleck í hlutverki þess óttalausa. Ég gat ekki sætt mig við Garner sem Elektru þá og mun ekki gera það en hún var samt það besta við þessa skelfilegu mynd. Það getur auðvitað bara ein kona af holdi og blóði leikið Elektru og það er Angelina Jolie. Hún er líka sú eina sem gat leikið Löru Croft og sennilega er hún yfirleitt eina konan sem getur leikið uppdiktaðar drottningar blautra drauma nörda allra landa.

Anyhu. Garner er komin aftur í sinni eigin mynd, Elektra, sem er spin off frá Daredevil. Eina mögulega spin offið auðvitað af því Affleck gerði út af við DD. Elektra dó auðvitað líka í myndinni eins og bókinni en nú er hún upprisinn og meira að segja í rauðu áttfitti eins og í teiknimyndablöðunum. Ég er að fíla það þó það hafi auðvitað ekkert verið að svarta leðrinu í vondu Affleck myndinni.

Empire gefur Elektru því miður slæma dóma. 2 stjörnur af 5 og segir myndina ekki vera jafn slæma og Catwoman (sem er auðvitað ekki hægt) en ekki jafn góða og Daredevil sem þeir hjá Empire benda þó á að segi í sjálfu sér ekki neitt. Ég á samt bágt með að trúa því að myndin geti verið verri en Daredevil þar sem það eitt að losna við Affleck og Michael Clarke Duncan að fíflast sem Kingpin getur ekki verið annað en til stórbóta. þannig að það verður því ekki komist hjá því að kíkja á gelluna.

Landsöfnunin gengur það vel að ég sé fram á að greiða lénsskattinn á morgun þar sem ég treysti mér til að bæta þeim aurum við sem enn vantar upp á 7000 kallinn.

Gott fólk hefur verið að gauka að mér allt frá 1000 krónum og niður úr en vinsælasta framlagið er "ca. 1 bjórverð. :-)" eins og einn öðlingurinn orðar það. Fyrirfram hafði ég reiknað með myndarlegm styrkjum frá Framsóknarflokknum og dómsmálaráðuneytinu en hef ekki fengið krónu úr þeim áttum og það eru fyrst og fremst eðalnetverjar og bloggarar sem láta til sín taka.
Ég ætla samt þeirra vegna að halda nöfnum þeirra leyndum. Pepp frá nafngreindum aðilum á kommentunum, sérstaklega svörnum andstæðingum, er svo vitaskuld gulls ígildi. Einhverjir hafa bent mér á að skipta um lén og fara yfir í eitthvað ókeypis dæmi. Ég treysti hins vegar engu á netinu sem kostar ekki neitt óg persónuleg kynni mín af ISNIC fólki hafa fyrir löngu sannfært mig un að maður er best geymdur þar. Það er ekki þeim að kenna að ég geti ekki pungað þessu smotteríi út en eins og maður sem ég þekki sagði einhvern tíma þá er fim kall mikill peningur ef maður á hann ekki til.

Óskarsverðlaunatilnefningarnar virðast svona í fljótu bragði að minnsta kosti vera í lagi. Ég er alltaf á persónulegu leveli þegar ég pæli í þessu og er sama um allt svo lengi sem mitt fólk er með og vinnur.

Ágætislið í pottinum í ár en ég held auðvitað með Johny Deep í aðalkarlhlutverkinu, Clive Owen í aukahlutverki, Kate Winslet í aðalkvenhlutverki fyrir Eternal Sunshine og tryllist ef Virgina Madsen vinnur ekki fyrir Sideways. Hef ekki séð neina af hinum leikkonunum í sínum myndum en Madsen er að gera svo drullugott comeback í Sideways en hún var á sínum tíma í Electric Dreams, Candyman og fleiri hrollum. Flott stelpa og systir Michaels Madsen reservoir dogs en sagan segir að hann hafi þolað það illa að hún skyldi koma nakin fram í bíómyndum.
Treysti mér ekki til að velja tilnefnda bestu mynd í mitt lið strax. Hef bara séð Sideways sem er frábær mynd en samt ekkert Óskarsmateríal. Hef trú á að Scorsese sé málið.

Það er löngu frægt að BadaBing! er eini íslenski vefmiðillinn sem lýsir beint frá Óskarnum og ef ég ætla að halda þeim góða sið til streitu verð ég að fara að koma sjónvarpinu í viðgerð og plögga Digital Island afruglaranum í samband en hann hefur legið á stofugólfinu í kassanum síðan í desember.

Úrdráttur úr beinu lýsingunni árið 2001

2002 finnst ekki í gagnabönkum BadaBing!

Bein lýsing árið 2003

Bein lýsing 2004

Jæja, þá fer þessu senn að ljúka eftir tæp 3 ár en þann 26. janúar 2005 klukkan 17.00 verður badabing.is lokað þar sem ég hef ekki efni á því að greiða ISNIC árgjaldið af léninu.
Mér finnst samt alveg sjálfsagt að mamma, Dórið, Geiri á Goldfinger, Sonur framsóknarflokksins og hinir föstu lesendurnir þrír komi með frjálst framlag á bankareikning 671 í banka 0137 á kennitölu 130671 5789 og bjargi þannig þessu best skrifaða bloggi landsins frá ótímabærum endalokum.

Ég held að þetta sé einhver skitinn 7000 kall en það segir sig sjálft að maður sem hefur ekki efni á að reykja lengur getur ekki pungað svona fjárhæðum út fyrirvaralaust. Mér skilst að HBO bíði á hliðarlínunni og ætli að eigna sér lénið þegar ég missi það. Dæmigerðir einokunartilburðir að hætti Sópranós.

This is the end
my only friend
the end
of everything that stands
the end
of our elaborate plans
the end

Ég hélt í augnablik þegar ég heyrði fréttir um daginn að Kári Stefánsson væri að fara að umbylta lífi mínu með því að finna upp pillu eða sprautu við alkóhólisma þannig að ég gæti bara farið í bólusetningu og byrjað aftur að drekka. Það er víst því miður ekki málið.
Talandi um alkóhólisma er gaman að segja frá því að ég fór á Sideways í fyrradag. Fínerísmynd um tvo miðaldra lúsera sem fara á vínsmökkunartripp. Skífan bauð upp á vínkynningu fyrir sýningu þannig að ég mætti of seint til að missa örugglega af rauðvíninu.

Sjúklegt ástand mitt hefur einhvern veginn farið fram hjá Gumma Breiðfjörð, markaðströlli Skífunnar, sem tók höfðinglega á móti mér og sá til þess að ég fengi nóg rauðvín. Þáði það með þökkum til þess eins að geta boðið Þóru upp á tvö full glös á meðan á sýningu stóð. Það var ekkert mál að bera veigarnar inn í salinn en myndin var tortúr. Ég hef bara ekki fengið jafn heiftarlega vínlöngum frá því ég hætti að drekka. Giamatti fer svo fallega með vínin og smakkar af svo mikilli alúð (á meðferðarmáli heitir þetta neysludýrkun og er stórhættulegt fyrirbæri) að maður komst allur við. Ég samsamaði mig samt betur félaga hans Haden Church sem var skítsama um allt sniff, smakk og gutl og vildi bara skella draslinu í sig. Þannig kom ég alltaf fram við léttvín og var drullu sama hvað þrúgurnar hétu eða flöskurnar voru dýrar. Rauðvínsvíman var alltaf jafn hinmesk og blakkátin brjálæðisleg.

Anyhu. Sideways er þrælskemmtileg mynd um fólk í krísum og vínsmökkun sem er böðuð svo miklum ljóma að ég fékk nostalgíukast og táraðist yfir þessari ræðu Virginíu Madsen (systur Michaels):

No, but I do like to think about the life of wine, how it’s a living thing. I like to think about what was going on the year the grapes were growing, how the sun was shining that summer or if it rained... what the weather was like. I think about all those people who tended and picked the grapes, and if it’s an old wine, how many of them must be dead by now. I love how wine continues to evolve, how every time I open a bottle its going to taste different than if I had opened it on any other day. Because a bottle of wine is actually alive -- it’s constantly evolving and gaining complexity. That is, until it peaks -- like your ‘61 -- and begins its stead, inevitable decline. And it tastes so fucking good.

Ljóðrænn prósi sem minnir fallega á að vín eru lifandi. Gott ef þau eru ekki lífið.

Ég komst á það stig nýlega að ég varð sannfærður um að ég væri ekki alki og þetta hefði nú ekki verið neitt vera hjá mér en gengur og gerist. Taldi því vera kominn tíma til að byrja að fikta aftur. Þessi hugsun sótti á mig eftir Sideways en í gær rak ég augun í glærur frá SÁÁ í vinnunni. Þar sagði meðal annars:

Gera þarf greinarmun á ölvuðum manni og drykkjusjúkum.

Ha? Mér tókst nú oft að sameina báða þessa menn í einum. Lesturinn varð ekki alveg jafn fyndinn á næstu glæru:

Einkenni fíknar eða áfengissýki

1. Stjórnleysi í drykkju eða neyslu
2. Vanlíðan eftir drykkju eða neyslu
3. Vandamál skapast vegna drykkjunnar
4. Þrátt fyrir endurtekin vandræði og augljósan skaða er ekki dregð úr drykkjunni eða henni hætt.

Þá mundi ég afhverju ég hætti að drekka.

Ég hef oft fengið að heyra það að mér sé ekkert heilagt, að ég sé ófyrirleitinn, ómerkilegur og ósanngjarn. Samt brá mér í brún þegar ég rak augun í þennan málshátt fyrir 20. janúar í nýju 2005 Dagbókinni minni:

Þeim sem Guð elskar gefur hann góða konu.

Þeir sem sjá ekki kvenfyrilitninguna í þessu eru bjánar. Að maður tali ekki um hrokann sem felst í því að gera konur að einhverjum andskotans fálkaorðum sem guð útdeilir til góðra manna. (Hvað segir þú um það Gneisti góður?)

Það gladdi mig því mjög þegar ég frétti að Oddi hefði innkallað rembudagbækur 2005 eftir kvörtun frá Femínistafélaginu. Var mjög ánægður með félagskapinn og finnst þetta gott dæmi um mikilvægi þess að gott fólk standi vaktina í jafnréttismálunum en þegar svona gamaldags, lúmskur óþverra áróður fær að birtast alls staðar átölulaust er verið að viðhalda brengluðu ástandi.

Ég taldi mig því heldur betur hafa komist í feitt og að Dagbókin mín sem Fréttablaðið lagði mér til yrði í framtíðinni verðmætur minjargripur um blinda karlrembu sem ég gæti selt á e-Bay. Skoðaði hana betur og viti menn. Fann líka:

Fötin sem skapa konuna eru hin sömu og gera manninn að öreiga.

Húsráð: Gerðu hreint þegar þú ert reið, kauptu inn þegar þú ert södd, eldaðu mat þegar þú ert svöng. (Þessi boðháttur á að sjálfsögðu einungis við konur).

Gifting er happdrætti þar sem maðurinn hættir frelsi sínu en konan hamingju sinni. (Konurnar í Kvennaathvarfinu geta örugglega staðfest að þær glötuðu einungis hamingjunni. Þær höfðu fullkomið frelsi þegar þær gengu á hurðirnar).

Giftingarvottorð: Skjal, sem gefur konu rétt til þess að aka manni áfram.

Daðrið er hjá mörgum stúlkum sjötta skilningarvitið, sem verkar oft betur en öll hin til samans.

Hvað er í gangi?

Sagan er samt ekki öll sögð þar sem ég var að komast að því að Dagbókin mín er frá Bókaútgáfunni Varmá og gengur því enn laus og að Odda bækurnar sem hafa verið innkallaðar voru enn verri.

Þetta mál hefur vitaskuld dúkkað upp í fávitarotþrónni Málefnin.com en þar ryðst hvert helvítis fíflið á fætur öðru fram og fordæmir Femínistafélagið að því er virðist fyrir rasisma, nasisma, bókabrennutilburði og heimskulegar tilhneigingar til að vilja breyta sögunni með því að þagga niður gamlan og góðan þjóðlegan fróðleik.
Það á sem sagt að gera úreltum rembuviðhorfum hátt undir höfði í nafni þjóðmenningar. Vafasamt í meira lagi og sjálfsagt eru þessir málshættir ekki allir sprottnir upp í grárri forneskju. Þessir Málverjar hljóta þá að hafa Biblíutúlkun Gunnars í Krossinum til hliðsjónar þegar þeir ræða málefni samkynhneigðra. Ég meina ekki förum við að draga 4000 ára gamla visku í efa. Jörðin er þá einnig miðja alheimsins og Sólin snýst kringum hana.

Sjálfur hef ég þurft að standa í þrasi á göngunum út af þessu í dag þar sem reynt hefur verið að krossfesta mig fyrir að vera "illa smitaður af femínisma" þegar ég geri mig sekan um heilbrigða skynsemi. Ég sé engar tengingar á milli bókabrenna og femínisma og myndi aldrei styðja slíkt enda er ljótt að brenna bækur. Málverjabrennur eru hins vegar fyrirbæri sem ætti að skoða nánar enda finnst varla betri eldsmatur en uppþornaðir eintrjáningar.

Það hlaut að koma að því að gæfan yrði mér hliðholl. Nú þarf ég bara að setja mig í samband við þann góða mann Dr. Van Pete, ekki verra að hann er doktor, og ég er ríkur maður.

We are pleased to inform you of the release, of the long
awaited results of the GOLDEN STRIKE SWEEPSTAKE
LOTTERY/INTERNATIONAL PROMOTION PROGRAMES NL,held on the 19th of january
2005.You were entered as
dependent
clients with:

Reference Number:NM/BC921245/KY13,
and Batch number NM/207161/KOP.

Your email address attached to the ticket number: 46939
that drew the lucky winning number, which consequently won the
sweep take in the second category,in four parts.

You have been approved for a payment of
500,000.00Euros(FIVE HUNDRED THOUSAND EURO.) in cash credited to Security file
reference number:IPL/4249859609/WP1.

Það kemur málinu svo sem ekkert við að ég er með tvö stór Tomb Raider plaggöt yfir rúminu mínu en ég fann mig knúinn til að verja heiður Angelinu í Fréttablaðinu.
EIR segir mér að þetta sé það skarpasta sem ég hef skrifað lengi og tekur undir að bömmerinn liggi hjá Brad. Fólk hefur mikið þurft að ræða þetta við mig í dag og ég hef ekki reynt að fara leynt með andúð mína á Brad Pitt sem mér finnst bæði ljótur og leiðinlegur. Ég hef því auðvitað verið vændur um afbrýðisemi í garð þessa hjartaknúsara en hafna því alfarið um leið og ég tel rétt að gera upp við Pitt í eitt skipti fyrir öll:

Það hefur aldrei staðið á mér að gangast við og viðurkenna fegurð karlmanna. Johnny Deep er til að mynda fallegasti karlmaður í heimi, nánast guðdómlegur. Þá er Jude Law einnig mikið augnayndi (karlmen eru það sjaldnast) en kannski full nettur og feminin.
Brad Pitt er hins vegar ekkert annað en ljótur með líflaus augun og gapandi aulasvipinn. Þar fyrir utan er maðurinn afspyrnu lélegur og stórkostlega ofmetinn leikari. Hann var í lagi í Se7en, Snatch, Twelve Monkeys og smáhlutverki í Thelma&Louise en annars sökkar hann sérstaklega í Troy, Spy Game, The Mexican, Meet Joe Black, Seven Years in Tibet, The Devil's Own, Sleepers, Legends of the Fall, Kalifornia, Cool World og er algjörlega hörmulegur sem blóðsugan grenjandi í Interview with the Vampire.
Pitt hefur sem sagt staðið sig vel í fjórum myndum og nýtur þá í öllum tilfellum hæfileika leikstjóranna og mótleikara. Honum tekst hins vegar oftar að vera lélegur undir stjórn góðs fólks.
Ég byrjaði að hata Tom Cruise þegar hann skaust á toppinn á meðan Mickey Rourke komst ekki rassgat. Enn eitt dæmið um að hæfileikar hafa ekkert með velgengni í Hollywood að gera. Pitt böggaði mig ekkert framan af en þegar það kom á daginn fyrir all mörgum árum að hann fengi 7 milljónir dollara á mynd á meðan Johnny Deep tók 1 milljón var mælirinn fullur. Enn ein sönnun þess að ekkert samhengi er milli hæfileika og upphæðarinnar á launatékkanum í Hollywood.
Brad Pitt er leiðinlegur asni sem á allt annað skilið en að njóta vináttu og hlýju Angelinu. Annars viðurkenni ég fúslega að þetta er ekki málefnaleg gagnrýni enda er þetta persónulegt þar sem ég hatann.

... eða Óður til Helen Keller

Enjoy the silence

Words like violence
Break the silence
Come crashing in
Into my little world
Painful to me
Pierce right through me
Can't you understand
Oh my little girl

All I ever wanted
All I ever needed
Is here in my arms
Words are very unnecessary
They can only do harm

Enjoy the silence

- Depeche Mode

Það sem ég hélt að stæði í týndu bókinni sem ég var að finna stendur ekki í henni. Þar fyrir utan held ég að ég hafi gleymt regnhlífinni minni.

Viðhaldið á þessari síðu er fyrst og fremst farið að felast í því að eyða spammi úr kommentunum. Þetta er töluverð vinna í Movable Type og lítið púður eftir í manni að daglegum hreingerningum loknum.

Ég hef þó eitthvað verið að myndast við að skjóta inn nýjum færslum. Aðallega til að fá frið fyrir Syni Framsóknarflokksins sem kvartar reglulega yfir bloggleti. For the record þá er Gummi Steingríms ekki þessi Sonur Framsóknarflokksins eins og margir virðast halda. Anyhu. Þetta eru bara dauðakippir og það styttist í að ég taki undir með Lauginum vini mínum sem segir þetta á síðunni sinni:

Blogg er ekki hresst nema maður hafi eitthvað að segja.

Ég hætti að nenna þessu fyrir löngu og því tek ég þessa síðu niður.

Gulli bendir svo í framhaldinu á að gamla bloggið hans hafi heilmikið heimildagildi um það sem hann var að "spá eða steikja hverju sinni". Ég get svo sem sagt það sama og þessi flashback færsla er einmitt svona upprifjunar búllsjitt í áramótafílíng. Hellingur af tenglum á gamla snilld sem sýna svo ekki verður um villst að mér fer aftur með hverju árinu sem ég eyði á Fréttablaðinu.

Ég taldi mig vera hættan að skrifa Við tækið en nú hef ég mátt fylla það gat tvisvar með skömmu millibili. Fyrri pistilinn er um íslenskar myndir í sjónvarpi. Þar koma við sögu Kaldaljós og heimildarmyndin Íslenska sveitin sem ég hef áður skrifað um hér og hér.
Seinni pistilinn er hefðbundið fótboltadiss og ekkert um hann að segja annað en að það er fátt leiðinlegra en að skrifa um sjónvarp.

Hafið var einnig í Sjónvarpinu yfir hátíðarnar og því ekki úr vegi að dusta rykið af færslunni um Kristinn Snæland leigubílstjóra sem fann Hafinu, á sínum tíma, allt til foráttu en það sem fór mest í taugarnar á honum var að það er ekki hægt að ríða í Land Rover eins og það var gert í myndinni. Hafði aldrei séð Hafið áður og sat því límdur við sjónvarpið og beið eftir rassaköstunum í sóllúgunni.

Maður verður svo fastur við kassann næstu sunnudagskvöld þar sem RÚV tekur menningarhlutverk sitt óvenjuhátíðlega um þessar mundir og er byrjað að sýna Myrkrahöfðingja Hrafns Gunnlaugssonar í fjórum hlutum. Fallega gert að kútta þetta svona niður til að stytta vikulegar píslir þeirra sem slysast til að horfa á bullið.
Hrafn Jökulsson bað mig um að skrifa um Myrkrahöfðingjan á Pressan.is þegar Sjónvarpið sýndi hana í bíóútgáfunni einhver jólin. Sú grein er tímalaus snilld sem þolir endalausa endurskoðun. Ég skrifaði þetta auðvitað á netið í trausti þess að enginn læsi og fékk nettan hroll þegar ég frétti að greinin hefði verið lesið upp í Útvarpinu að mig minnir í kjölfar fréttar um að Sjónvarpið ætlaði að sýna þessa 4 þátta versjón af hörmungunum. Menningararmur Sjálfstæðisflokksins hefur svo gengið svo hressilega fram af manni síðan þá að ég óttast ekkert þegar það kemur að gagnrýni á þessa kóna, sbr. þessa færslu. Þá er gaman að upplýsa það hér að aðdáendur mínir á Málefnin.com nota brot úr Píslarsögu minni í umræðum um Myrkrahöfðingjan. Aldrei þessu vant virðast þeir skilja mig rétt blessaðir.

Nýja Stuðmannamyndin fékk ekki Myrkrahöfðingja trítment hjá mér og fyrir vikið hef ég verið vændur um það að vera gunga og á víst að vera hræddur við Jakob Frímann. Sá sem óttast ekki HHG og HG verður aldrei hræddur við Jack Magnet.Það er kjaftæði en ég er hins vegar fer og skver og Í takt við tímann er bara alls ekki alslæm þó ramgölluð sé.

Tók líka aðeins til í liðnum AÐRIR um áramótin. Þar ber hæst hótun Ástþórs um bankarán og fróðleik sem Haraldur heitinn Blöndal sendi mér um ófétið Paul Watson. Mátti líka til með að halda þarna til haga bút úr snilldar áramótagrein Hallgríms Helgasonar. Holl hugvekja þar á ferð.

... you sneak upon a mirror, your reflection always looks you straight in the eye.

Ég væri að ljúga ef ég segði að mig langaði ekki í sígarettu.

Mig langar líka til að öskra, grenja og drepa einhvern.

Látinn er í USA, Danny Sugerman, umboðsmaður The Doors, einn helsti aðdándi sveitarinnar og annar höfunda hinnar frábæru ævisögu Jim Morrison, No One Here Gets Out Alive.

BadaBing! vottar þessum öðlingi virðingu og þakkar honum vel unnin störf í þágu upplausnar, óreiðu og þeirrar dásamlegu geðveiki sem var James Douglas Morrison.
Ray Manzarek kveður Danny með þessum orðum í frétt BBC af fráfalli hans: "Danny is standing side-by-side with his great friend, Jim Morrison, and the two of them will now be laughing together into eternity."

Sjálfur tel ég rétt að gefa Danny sjálfum orðið en svona slúttaði hann inngangi sínum að No One Here Gets Out Alive:

It does not matter how Jim died. Nor does it particularly matter that he left us so young. It is only important that Jim Morrison lived, and lived with the purpose birth proposes: to discover yourself and your own potential. He did that. Jim´s short life speaks well. And I have already spoken too much.
There will never be another one like him.

Eftir að hafa verið misskilinn nær allt mitt líf er ég nú loksins lögskilinn. Það er bara helvíti góð tilfinning en nú er formlega búið að slíta, með stimplum og undirritun beggja aðila í sátt, sambandi sem Jim Morrison, Díógenes og Nietzche ráku fyrstu fleygana í. Átti auðvitað að sjá það strax að með þessa andmælendur væri þetta sjálfdautt.

Skellti næstum upp úr þegar kerlingin hjá Sýslumanni sagði að ég mætti ekki gifta mig á næstu tveimur mánuðum eftir að skilnaðarleyfið tekur gildi. Liggur fólki virkilega svona á að endurtaka sömu mistökin að það þarf að hafa svona klásúlu?
Það er heilmikið maus að skilja. Skriffinska og þvælingur á milli herbergja mis hressra embættismanna og þetta kostar 3100 krónur. Það getur líka verið heilmikið bögg að gifta sig en þegar þessi reynsla er tekin saman í eitt fullyrði ég að það að hitta prest fyrir og eftir hjónaband er leiðinlegast. Og eftir að hafa smakkað á þessu ræð ég vitaskuld öllu hugsandi fólki frá því að leggja formlegt hjónaband á sig. Ástin hefur líka ekkert með eyðublöð, stimpla og samþykki guðs að gera.

Ég á hafði þó sérsaumuð kjólföt sem passa enn á mig upp úr krafsinu so je ne regrette rien.

Sé fyrir endann á óþolandi flensuböggi en hef legið síðustu þrjá sólarhringa í parkódínmóki og horft á Dallas og á nú bara 2 þætti eftir af Season II en í þeim mun JR reyna að koma Sú Ellen á Klepp en húnn er kasólétt og marinerar erfingjann í brennivíni upp á hvern dag.
Alkóhólismi og kvenfyrirlitning eru sterkustu þemun í þessum undarlegu þáttum sem eru eins politically incorrect í dag og hugsast getur. Held hreinlega að engin kona í þessum þáttum sé ekki hóra. Miss Ellie included.

Einhverra hluta vegna held ég að besta hljómsveit allra tíma, Duran Duran, hafi aldrei fengið inni í Ljóðahorninu. Löngu tímabært að bæta úr því og fyrir valinu verður eitt besta lag sveitarinnar The Seventh Stranger, síðasta lagið á Seven and the Ragged Tiger. Hér er textasmiðurinn Simon Le Bon í toppformi.

The Seventh Stranger

Those words are all remainders
Echoes growing in the heart of twilight
They lay back laughing at naivety's star
Awaken all those whispers in the dusty shadow of a
Passing favour
I wouldn't say that you were ruthless or right
I couldn't see from so far

Was I chasing after rainbows
One thing for sure you never answered when I called
And I wiped away the water from my face
To look through the eyes of a stranger
For rumours in the wake of such a lonely crowd
Trading in my shelter for danger
I'm changing my name just as the sun goes down
In the eyes of a stranger

Can't tell the real from reflections
When all these faces look the same to me
In every city such a desolate dream
Some days are strange to number
Some say the seventh sounds a little bit stranger
A year of Sundays seems to have drifted right by
(I could have sworn) in one evening
And I'm not seized in desperation
No steel reproaches on the table from before
But I still can feel those splinters of ice
I look through the eyes of a stranger
For rumours in the wake of such a lonely crowd
Trading in my shelter for danger
I'm changing my name just as the sun goes down
In the eyes of a stranger

I must be chasing after rainbows
One thing for sure you never answer when I call
And I wipe away the water from my face
To look through the eyes of a stranger
For rumour in the wake of such a lonely crowd
Trading in my shelter for danger
I'm changing my name just as the sun goes down
Walking away like a stranger
From rumours in the wake of such a lonely crowd
Trading in my shelter for danger
I'm changing my name just as the sun goes down
In the eyes of a stranger

Ferlega er maður þungur í gang eftir jóla- og áramótatrippið. Fyrsti vinnudagur nýs árs er jafnan einnig versti dagur ársins aðallega vegna þess að hann fer allur í að segja "gleðilegt ár og takk fyrir gamla" við alls konar lið sem manni gæti ekki staðið meir á sama um hvort það lifir eða deyr.

Skammstöfunin MOGA varð því að viðkvæði gærdagsins hjá mér: Move On Go Away.
Þetta var samt skárra en á bensínstöðinni í gamla daga þegar maður þurfti að óska skítapakki sem mann langaði virkilega til að drepa gleðilegs árs þúsund sinnum. Sumum oft á dag.

Anyhu. Ég sór þess dýran eið í 100.000 eintökum í dag að ég myndi hætta að reykja fimmtudaginn 6. janúar. Þessi orð munu standa þó ég muni sakna rettunnar. Annars er ekkert mál að hætta og ég hef oft gert það en féll jafnan á fylliríum. Sá áhættuþáttur hefur verið fjarlægður þannig að þetta verður walk in the park. Fimmtudagurinn varð fyrir valinu þar sem hann er edrúdagurinn en þann 6. júlí 2003 tékkaði ég mig inn á Teig, eins og frægt er orðið.

SIN CITY SHRINKS IN THE REARVIEW MIRROR, AS CRANKY AND WEARY AS A TIRED WHORE WAITING FOR DAWN AND SOLITUDE

Sin City trailerinn tekur af öll tvímæli um að Rodriguez er búinn að setja saman magnaða ræmu. Þetta er svo klikkað að maður höndlar þetta varla. Ég er búinn að bíða eftir kombakki hjá Mickey Rourke lengur en ég kæri mig um að muna og það þarf eitthvað mikið að klikka ef Sin City hjálpar honum ekki að rétt úr kútnum.

What if I've imagined all this? What if I've finally turned into what they've always said I would turn into? A maniac. A psycho killer.

Rourke er Marv enda fer það honum lang best að leika utangarðsmenn enda maðurinn sjálfur a loner, an outsider, a fighter eins og hann kynnti sig til sögunnar í glæuverkefninu Homeboy.

Pétur í Nexus sagði mér um daginn að eftir að treilerinn var gerður opinber hafi Sin City nöttararnir hópast niður í Nexus til þess eins að tala um treilerinn. Það gefur lífinu gildi að vera comix nörd.

Sin City verður frumsýnd hérna 22. apríl og ég er ekki frá því að eftirvæntingin sé orðin meiri en eftir Episode III enda Lucas búinn að bregðast í tvígang þannig að maður reiknar ákveðin vonbrigði inn í gengið á lokakafla Star Wars.
Pétur segir að eftir Sin City treilerinn sætti maður sig ekki við neina miðlungsmynd. Krafan er einfaldlega að myndin verði frábær. Ekkert Daredevil og Punisher bull hér.

Sin City plaggötin

Eldri Sin City færslur:

Sögur úr borg syndanna
Drög að upprisu
Päivää Badabing!
Innihaldslaust hjal
Guli bastarðurinn og annað pakk