Sjúklegt ástand mitt hefur einhvern veginn farið fram hjá Gumma Breiðfjörð, markaðströlli Skífunnar, sem tók höfðinglega á móti mér og sá til þess að ég fengi nóg rauðvín. Þáði það með þökkum til þess eins að geta boðið Þóru upp á tvö full glös á meðan á sýningu stóð. Það var ekkert mál að bera veigarnar inn í salinn en myndin var tortúr. Ég hef bara ekki fengið jafn heiftarlega vínlöngum frá því ég hætti að drekka. Giamatti fer svo fallega með vínin og smakkar af svo mikilli alúð (á meðferðarmáli heitir þetta neysludýrkun og er stórhættulegt fyrirbæri) að maður komst allur við. Ég samsamaði mig samt betur félaga hans Haden Church sem var skítsama um allt sniff, smakk og gutl og vildi bara skella draslinu í sig. Þannig kom ég alltaf fram við léttvín og var drullu sama hvað þrúgurnar hétu eða flöskurnar voru dýrar. Rauðvínsvíman var alltaf jafn hinmesk og blakkátin brjálæðisleg.

Anyhu. Sideways er þrælskemmtileg mynd um fólk í krísum og vínsmökkun sem er böðuð svo miklum ljóma að ég fékk nostalgíukast og táraðist yfir þessari ræðu Virginíu Madsen (systur Michaels):

No, but I do like to think about the life of wine, how it’s a living thing. I like to think about what was going on the year the grapes were growing, how the sun was shining that summer or if it rained... what the weather was like. I think about all those people who tended and picked the grapes, and if it’s an old wine, how many of them must be dead by now. I love how wine continues to evolve, how every time I open a bottle its going to taste different than if I had opened it on any other day. Because a bottle of wine is actually alive -- it’s constantly evolving and gaining complexity. That is, until it peaks -- like your ‘61 -- and begins its stead, inevitable decline. And it tastes so fucking good.

Ljóðrænn prósi sem minnir fallega á að vín eru lifandi. Gott ef þau eru ekki lífið.

Ég komst á það stig nýlega að ég varð sannfærður um að ég væri ekki alki og þetta hefði nú ekki verið neitt vera hjá mér en gengur og gerist. Taldi því vera kominn tíma til að byrja að fikta aftur. Þessi hugsun sótti á mig eftir Sideways en í gær rak ég augun í glærur frá SÁÁ í vinnunni. Þar sagði meðal annars:

Gera þarf greinarmun á ölvuðum manni og drykkjusjúkum.

Ha? Mér tókst nú oft að sameina báða þessa menn í einum. Lesturinn varð ekki alveg jafn fyndinn á næstu glæru:

Einkenni fíknar eða áfengissýki

1. Stjórnleysi í drykkju eða neyslu
2. Vanlíðan eftir drykkju eða neyslu
3. Vandamál skapast vegna drykkjunnar
4. Þrátt fyrir endurtekin vandræði og augljósan skaða er ekki dregð úr drykkjunni eða henni hætt.

Þá mundi ég afhverju ég hætti að drekka.