... er það eina sem ég hef fengið af viti út úr Digital Island afruglaranum mínum þannig beina útsendingin frá Óskarnum féll niður í nótt. Það grætur það að vísu enginn nema ef til vill minn gamli netböddí Alan Hudson.
Sjálfur var ég hálf feginn að geta farið snemma að sofa enda vissi ég fyrirfram hvernig þetta færi en eins og ég lýsti yfir á Talstöðinni á laugardaginn þá tók Eastwood bestu myndina, besta leikstjóran, Freeman besta aukakarlinn og Swank bestu leikkonuna.

Ég ætlaði líka að veðja á Eastwood í besta leikkarlinum en eftir smá rökræðu við Hulla og Frey Gígju þá bakkaði ég og gaf Foxx eftir styttuna fyrir Ray (það er svo stutt síðan það var "niggernight" á Óskarnum þegar Berry, Washington og Poiter voru öll verðlaunuð þannig að ég átti ekki von á að svarti maðurinn kæmist að fyrr en eftir a.m.k. 10 ár).
Ég naut hvíldarinnar samt ekki lengi og þegar ég vaknaði í morgun og hlustaði á fréttirnar af þessu heltist yfir mig tómleikinn - auðvitað á maður alltaf að horfa á Óskarinn. Þetta gerist ekki aftur og opinbera skýringin mín er sú að ég hafi sniðgengið þetta til að mótmæla meðferðinni á Scorsese , Hitchcock, indíánum og svertingjum. Þá hjó ég líka eftir því að Akademían sniðgekk Dolph Lundgren eina ferðina enn. Hvað er að?

Helgin fór ananrs í að dílíta rétt tæplega þúsund spömmum úr kommentunum. Þau voru öll auglýsing á penis enlargement pills þannig að ég hlýt að taka þetta til mín og fara að gera eitthvað í þessu. Undarlegast var samt að þessi málsháttur var inni í öllum kæfunum:

"Never argue with an idiot. They drag you down to their level then beat you with experience."

Það má alveg verja það að ég sé ídjót en að senda mér þetta í 1000 eintökum er overkill. Forwarda þessu því beint á Málefnin.com þar sem heimskan og fáviskan grasserar sem aldrei fyrr.

Í dag er svokallaður ÍMARK dagur en þá hópast saman auvirðilegasta pakk landsins og veitir sjálfu sér lúðra fyrir bestan árangur í að slá ryki í augu almennings.

Hatur mitt á markaðshyskinu nær alveg aftur til bensínstöðvaáranna og hefur ekkert með blaðamennskuna að gera eins og sumir vilja meina. En í hvert skipti sem eitthvert markaðsidjótið hjá Esso fékk hugmynd bitnaði það auðvitað fyrst og fremst á mér og mínum mönnum í fremstu víglínu.
Heimurinn væri betri og einfaldari ef þessi hjörð lygara og lýðskrumara væri ekki til enda á fólk að vera fullfært um að taka sínar neysluákvarðanir sjálft. Þar fyrir utan er þetta fólk upp til hópa svo ofboðslega shallow og hefur varla lesið neitt annað en Philip Kotler og einhverjar bjánakenningar sem ganga út frá því að fólk sé línurit, kúrfur og tölur. Það er því ekki skrítið að heimsmynd þessa pakks sé brengluð en það væri svo sem í lagi ef það væri ekki svona ógeðslega tilgangslaust, erfitt og óendanlega leiðinlegt að tala við þetta lið.

Stupid person. Why have you come to my planet?

Fann upp máltæki um daginn: Ef ég væri Hitler væru markaðs- og sölufólk gyðingar.

Ég var að ræða þetta við umbrotsliðið í gær en það hefur skiljanlega horn í síðu auglýsingapakks. Í samræðunum kom upp sú hugmynd að sprengja Háskólabíó á ÍMARK degi og gera þannig mikla landhreinsun. Tillagan var samþykkt en undarlegra þótti mér þegar Sæmi sagði að til þess að fullkomna líf sitt þyrfti hann að sprengja tvær sprengur: ÍMARK daginn og Pressuballið. Hver getur haft eitthvað á móti blaðamönnum?

Þessi færsla átti að vera helguð harðorðu Og vodafone dissi en þá datt skyndilega nettengingin inn á nýja staðnum þannig að það fellur um sjálft sig. Samt fúlt að skipta við frjálst fyrirtæki á fjarskiptamarkaði af prinsippástæðum til að sýna andúð á 70 ára einokun Símans þegar maður veit að gamla ríkismonsterið veitir betri þjónustu.

Hvað um það. Ég er búinn að rífast svo mikið um reykingabann á veitingastöðum í dag, bæði í samræðum og tölvupóstum, og hefur ekki liðið jafn vel lengi. Það er fátt skemmtilegra en að verja vondan málstað en þó er full djúpt í árinni tekið að segja að ég hafi "rifist" þar sem mér er tæknilega alveg sama um þetta mál, eins og öll önnur.
Vísisgreinin um helgina fékk einhverja til að fara á límingunum og það er gott. Annars er þetta nauðaómerkileg grein og til dæmis miklu meira spunnið í langt svar félaga Jakobs.
Anyhu. Niðurstaða mín af nöldri dagsins er sú að þeir sem vilja banna reykingar á skemmtistöðum eru að misskilja eðli djammsins. Þetta lið er svolítið eins og fólk sem fer í sund og tuðar svo yfir því að hafa blotnað. Áfengisneysla, reykingar, slagsmál, áhættukynlíf og skyndikynni eru samhangandi í djamminu og þeir sem höndla það ekki eru varla mikið fyrir tjúttið innst inni og ættu bara að halda sig heima. Allir sem reynt hafa vita að reyklaus partí eru hundleiðinleg (enda reykleysingjar upp til hópa hundleiðinlegir) og mesta stuðið er þá úti á svölum eða þar sem reykingafólkið kemur saman. Það er hættulegt að djamma og áfengið er miklu hættulegra en tóbakið en samt dettur engum til hugar að banna áfengisneyslu á skemmtistöðum? Lágmarks collateral damage af djammkvöldi er reykur í lungum, þynnka, reykjarfýla af fatnaði, klamydía, flatlús eða önnur óáran. Í verstu tilfellum er fólk barið í spað og það deyr. Enginn hefur þó enn verið myrtur af fólki í tóbaksæði.

Reykingar eru óþverri en á meðan ríkið flytur þetta djönk inn og heimilar sölu þess er út í hött að banna neyslu þess. Framsóknarkerlingar (af báðum kynjum auðvitað) allra landa ættu þá bara að sameinast um að banna þetta alfarið. Það væri hreinlegra.

Ég fékk þetta ljóð með ljóðapósti Ljósálfs í morgun. Það er eftir Þórdísi Guðrúnu Kristleifsdóttur og mun hafa verið Ljóð Listahátíðar 1996. Það er eitthvað sem ég er að fílaíessu:

Vilji

Sífellt er ort um ilmandi rósir
og uppvafin krónublöð.
Sjálf hef ég alltaf haft samúð
með svipuðum tilburðum hvítkálsins.

... eða Blóðspor

Ég horfði á Reservoir Dogs eina ferðina enn á gamlársdag. Það er alltaf gaman að velta sér upp úr tengingunum sem Tarantino gerir á milli handrita sinna en frá Res Dogs liggja þræðir yfir til True Romance, Natural Born Killers, Pulp Fiction og nú síðast fann ég tengingu við Kill Bill.

Hitt er gamall fróðleikur. Þegar Joe spyr Mr. White (Harvey Keitel) fregna af Alabama á hann auðvitað við Alabama (Patricia arquette) úr True Romance en í upprunalegu handriti QT deyr Clarence (Christian Slater) sem gefur Bama tilefni til að húkka upp með Larry (Mr. White). Tony Scott tímdi ekki að drepa Clarence í myndinni sinni og gerði QT því vitaskuld fokvondan.

Mr. Blonde hetir réttu nafni Vic Vega og er bróðir Vincent Vega sem gerði garðinn frægan í Pulp Fiction nokkrum árum síðar. Þegar Vic gengur í hóp Reservoir hundanna er hann á reynslulausn og er með óþolandi skilorðsfulltrúa sem heitir Seymour Scagnetti. Seymour þessi (sem sést aldrei og kemur aðeins við sögu í samtölum) er bróðir óþverralöggunnar Jack Scagnetti sem Tom Sizemore leikur með miklum bravúr í NBK.

Og þá er komið að rúsínunni í pylsuendanum og tengils á milli Reservoir Dogs og Kill Bill:

EDDIE
Jesus Christ, give me a fuckin
chance to breathe. I got a few
questions of my own, ya know.

MR. WHITE
You ain't dying, he is.

EDDIE
I'll call somebody.

MR. WHITE
Who?

EDDIE
A snake charmer, what the fuck d'you think. I'll call a doctor, take care of him, fix 'm right up. Now, where's Mr. Brown and Mr. Blue?

Þarna fær maður ekki betur séð en Nice Guy Eddie sé að leggja til/ hóta því að hringja í Bill en hann er auðvitað einnig þekktur sem Snake Charmer enda beitti hann nörðunum Black Mamba, California Mountain Snake, Copperhead og Cottonmouth fyrir sig og maður þorir varla að hugsa þá hugsun til enda hvernig hefði farið ef það morðingjagengi hefði mætt til að skakka leikinn í vöruskemmunni í hundamyndinni. Þá fyrst hefði blóðið farið að fossa.

True Romance tengist svo The Sopranos órjúfanlegum böndum þar sem þar mætir James Gandolfini til leiks í smáhlutverki (löngu áður en hann sigraði heiminn sem Tony Soprano) og lemur Alabama í stöppu í einu ruddalegsta slagsmálaatriði síðustu ára.

… notað í skáldsögum

Það er rosalega skrítið fyrir þunglynda, geðvonda, reyklausa, síþreytta, óvirka alkóhólistann í svörtu fötunum að vera ástfanginn. Alls ekki vont, þvert á móti, en mjög erfitt að halda andliti lífsleiða blaðamannsins sem þykist dreyma hengingasnörur og fall úr Hallgrímskirkju allar nætur og lýgur því að fyrsta ákvörðun hans á hverjum morgni snúist um það hvort borgi sig frekar að drepa sig eða drullast í vinnuna.

Þegar lífsgleðin fokkar í hausnum á manni er bara um tvennt að ræða; blasta The Doors eða slökkva á gemsanum, loka sig inni með eina rauðvín og Bacardi pela og leita að hugarró í brennivínsþokunni. Merkilegt samt að nú vekur Doors bara upp eitthvað jákvætt hjá mér en það er kannski vegna þess að það eru úlfar í öllum bloggfærslunum nema þeim sem eru um Þóru.

Sambíóin sendu mér Constantine dót í dag. Ilmkerti, derhúfur og bol þannig að nú er ég vel merktur Property of Ravenscar Psychiatric Ward. Sniðgugt og minnir mig á þegar ég fékk A Beautiful Mind V-hálsmáls flíspeysuna og EIR missti sig úr hlátri vegna þess að það var svo sniðugt að sjá “kolgeðveikan mann merktan svona.”

Ágúst Borgþór (er of happí til að uppnefna hann í dag) bendir fólki á að lesa Vesturbæjarpistilinn minn í Fréttablaðinu á þriðjudaginn og mælist til þess að fólk sæki blaðið í ruslið. Skil svo sem ekki hvað Fbl. ætti að vera að gera í ruslinu en ef það er þar getur hann alveg eins bent fólki á að skoða þetta hér á BadaBing! þá þarf það heldur ekki að lesa textann í gegnum kaffikorg og notaða smokka.

Annars er hugmyndin um Vesturbæinn sem borgvirki gömul og komin frá afa Baldri sem bjó við Hringbrautina en hann sagði við mig einhvern tíma að Vesturbæingar væru skrýtnir og ættu að vera með sérstök vegabréf til þess að komast inn í hverfið. Held að hann hafi frekar verið að hugsa um að hlífa Vesturbæingum við aðkomufólki frekar en öfugt.

DV greindi frá því á dögunum að uppi væru hugmyndir um að gera fimmtu seríuna um Blackadder með Rowan Atkinson í hlutverki Nöðrunnar.
Þar sem eldri Blackadder þættir eru með því allra besta sem gert hefur verið fyrir sjónvarp fyllist maður að sjálfsögðu eftirvæntingu. Ég er samt ekkert að missa mig minnugur þess að fyrir nokkrum árum greindi DV frá því að til stæði að gera nýja Blackadder þætti þar sem Edmund yrði 13 lærisveinn Krists. Frábær hugmynd sem hefur ekki enn orðið að veruleika.

Nú mun meiningin vera að láta Blackadder dúkka upp á miðjum hippatímanum og að þessu sinni á hann að vera óskilgetinn sonur úr bresku konungsfjölskyldunni. Góð pæling og í fínu harmóní við hrakfarasögu Blackadderanna.
Blackadder seríuarnar fóru stigbatnandi frá því að Richard Curtis og Atkinson skrifuðu þá fyrstu. Ben Elton leysti Atkonson af í næstu þremur og saman topuðu hann og Curtis í Blackadder Goes Forth. Frábærri stríðsádeilu úr fyrri heimsstyrjöldinni. Þessir þættir eru ásamt Fawlty Towers, Bottom og Flying Circus besta sjánvarpsefni ever. Sledge Hammer er einnig í þessari kategóríu og er eini Kaninn. Það eru Bretar sem kunna þetta best.

Hail Edmund, Lord of Adders Black!

Reyndi að rífa umræðuna á Vísi.is upp úr pólitísku argaþrasi fyrir helgi með því að fjalla um eitthvað sem skiptir verulegu máli, nefnilea meðferð Hollywood á comix. Fékk litlar sem engar undirtektir og hef til dæmis vakið harðari tilfinningar með skrifum um Dolph Lundgren en einn af skólastrákunum sem runka sér yfir myndum sænska kjöthleifsins FDL (Félagar Dolph Lundgrens) er loksins búinn að svara dissinu og mun væntanlega taka málið fyrir á fundi. Sjálfur má ég ekki vera að því að pæla í þessu þar sem ég er að undirbúa ársfund Aðdáenda Ishtars og leggja drögin að endurkomu Mickey Rourke í kjölfar Sin City.

But anyhu... Lundgren gaurarnir eru hressir.

Smá Ljóðahorn:

So Flashheart tweaked the Adders beard,
From now he always shall be single.
To fall in love with boys is weird,
especially boys without a tingle.

Blackadder, Blackadder.
His taste is rather odd.
Blackadder, Blackadder,
The randy little sod.
Lord Flashheart, Lord Flashheart,
I wish you were the star.
Lord Flashheart, Lord Flashheart,
You're sexier by far.

Það hefur verið brjálað að gera hjá Fjölmiðlaparinu Þóru (25) og Tóta (33) sem hefur staðið í flutningum og íbúðarendurbótum án þess að hvorki Vala Matt né Séð&Heyrt hafi gefið því gaum. Trúi því ekki sem Björn Þór segir mér að öll þessi frægðarfólks wannabe hringi sjálf í þessa miðla til að plögga daglegu amstri sínu. DV er auðvitað alltaf með puttana á púlsinum og upplýsti um helgina að ég og Þóra séum að hefja "eiginlega sambúð". Samkvæmt því er óeiginlegri sambúð okkar lokið en ég veit að vísu ekki hvað óeiginleg sambúð er, kannski fjarbúð. Who knows?

Er ekki búinn að plögga internetinu inn í íbúðina og má ekkert vera að þessu þannig að raunasaga mín af því hvernig það er að vera umburðarlyndi kærastinn ásamt árekstrum við ritstjóra Mannlífs bíða betri tíma.

Það vill svo skemmtilega til að þessi ritstjóri, einnig þekktur sem Maðurinn með hattinn var sidekick hjá Eiríki Jónssyni í laugardagsmorgunþættinum á nýju Talstöðinni. Það er óhætt að segja að EIR hafi gert massa kombakk en hann fór alveg á kostum með Reyni sem "svertingjann með gítarinn" sbr. Jay Leno.
EIR er vel geymdur í útvarpi og fallegustu sonum Framsóknarflokksins (mér og Stjána) var vorkunn að þurfa að taka við af honum. Stóðum okkur samt alls ekki illa í útvarpinu en það er langt í að við náum sama status og EIR og getum gert hvað sem er. Eiríkur sagði mér í fyrra að ég ætti enn 20 ár eftir í skítnum áður en ég get sett mig í prímadonnustellingarnar.

Begga frænka vann verðskuldað blaðamannaverðlaunin fyrri bestu umfjöllun ársins 2004. Ég er hress með það en mun ekki tjá mig um aðrar niðurstöður þessarar samkomu þar sem lúðalegsta stétt landsins spókaði sig í helgardjammfötunum teljandi sig vera á "gala balli". Galið.

Morgunblaðið var einu sinni blað með respect. Á sunnudaginn spanderaði það heilsíðu á blaðsíðu 17 í auglýsingu um að það væri "Mest keypta dagblað landsins". Datt einhverjum í hug að DV seldist í stærra upplagi en Mogginn? (Það kemur auðvitað að því með þessu áframhaldi). Ég vinn sem sagt á minnst keypta dagblaði landsins en það er líka það mest lesna. Andlát Moggans færist nær.

Bakþankar Jóns Gnarr í Fréttablaðinu á fimmtudaginn eru álíka tímaskekkja og þessi Moggaauglýsing. Jón hangir í boðorðunum og einhverju andskotans afturhaldsrugli höfðu eftir Krosslafi himnadraugi og vill banna fólki að ríða nema það þekkist vel. Skyndikynni eru innihaldslaus tímasóun að hans sögn. Af tvennu illu er nú betra að brjóta eitt boðorð og sóa tímanum í kynlíf með ókunnugum en til dæmis að horfa heiladauður á Skjá einn. Kynlíf er líka alltaf challenge og ekkert innantómt við það og þó það verði alltaf betra eftir því sem maður kynnist rekkjunautnum betur er galið að fordæma líkamleg kynni á frumstigi. Þetta er ótrúlegt bull og sorglegt að lesa þetta á 21. öldinni og það er skerí að tveir fyndnustu skemmtikraftar landsins (Jón og Gunnar í Krossinum) skuli reka svona stífan áróður gegn þessari heilbrigðu iðju. Það er ekki skrítið að Satan hafi unnið áróðursstríðið með því að gangast við mannlegum hvötum og lagt blessun sína yfir allt sem er skemmtilegt.

Allir út að gera kynlíf!

Ég endurúttsetti þetta sígilda eitís lag og söng á Idol keppni 365 prentmiðla á föstudaginn. Það voru þó aðeins fulltrúar tveggja prentmiðla sem tóku þátt (Fbl. og DV) hinir miðlarnir 363 sniðgengu keppnina. Bonnie Tyler frumlfutti lagið árið 1984 en það er skemmst frá því að segja að ég sló í gegn og heillaði Pál Óskar upp úr skónum og hann fullyrðir að hann hafi aldrei séð laginu gerð betri skil. Vann líka bikar fyrir "besta búninginn" en eins og Hafliði frændi og viðskiptablaðamaður bendir á verða umbúðirbnar að vera góðar þegar innihaldið er ekki í lagi:

Holding out for a Hero

where have all the good men gone
and where are all the gods?
where's the street-wise Hercules
to fight the rising odds?
isn't there a white knight upon a fiery steed?
late at night I toss and I turn and dream of what I need

I need a hero
I'm holding out for a hero 'til the end of the night
he's gotta be strong
and he's gotta be fast
and he's gotta be fresh from the fight
I need a hero
I'm holding out for a hero 'til the morning light
he's gotta be sure
and he's gotta be soon
and he's gotta be larger than life

somewhere after midnight
in my wildest fantasy
somewhere just beyond my reach
there's someone reaching back for me
racing on the thunder and rising with the heat
it's gonna take a superman to sweep me off my feet

I need a hero
I'm holding out for a hero 'til the end of the night
he's gotta be strong
and he's gotta be fast
and he's gotta be fresh from the fight
I need a hero
I'm holding out for a hero 'til the morning light
he's gotta be sure
and he's gotta be soon
and he's gotta be larger than life
I need a hero
I'm holding out for a hero 'til the end of the night

up where the mountains meet the heavens above
out where the lightning splits the sea
I would swear that there's someone somewhere
watching me

through the wind and the chill and the rain
and the storm and the flood
I can feel his approach
like the fire in my blood

I need a hero
I'm holding out for a hero 'til the end of the night
he's gotta be strong
and he's gotta be fast
and he's gotta be fresh from the fight
I need a hero
I'm holding out for a hero 'til the morning light
he's gotta be sure
and he's gotta be soon
and he's gotta be larger than life

...leiðinlegt að mála íbúðir einn... fúlt að geta ekki reykt og fengið sér í glas þegar maður er að eipa í vinnunni og langar að berja einhvern, bara einhvern nokkrum klukkutímum áður en maður fer og syngur Holding out for a Hero í karókí... helvítis djöfulsins andskotans drullufokkingsskítadrasl ég er í brjáluðu skapi og sakna Þóru

Ég held ég hafi oft talað fyrir nauðsyn þess að leggja Framsóknarflokkinn niður og ætla að stíga ofan í framsóknarforaðið eina ferðina enn. Bröltið í kringum þennan flokk, sem hefur hrörnað hraðar en Þjóðkirkjan frá því Halldór Ásgrímsson tók við honum og breytti í öfgahægriflokk heimskra, hvítra karla, er orðið tragískara en tárum tekur.

Flokkurinn verður bara ömurlegri og hefur sjaldan verið jafn viðbjóðslegur á að horfa og eftir að heilir þrír PR-menn (ómerkilegur þjóðflokkur) tóku að sér að dilla rófu Halldórs.
Þetta hallærislega kerlingaklúbbsstönt í Kópavogi sýnir svo eina ferðina enn fram á að framsóknarmennska er fjölskyldusjúkdómur, rétt eins og alkóhólismi, þar sem litlu krónprinsarnir tveir etja kóandi eiginkonum sínum út í lummulega valdabaráttuna.
Það er í tísku að væna fólk um geðveiki. Ég vil ekki leggjast svo lágt en tek undir ummæli Ögmundar Jónassonar í Silfrinu þegar hann segir það "váleg tíðindi" að 40 manns hafi gengið til liðs við Framsókn (í tenglsum við hallrbyltinguna í kerlingaklúbbnum í Kópavogi). Útlitið verður enn svartara þegar tekið er tillit til þess að það skuli fyrirfinnast ungt fólk sem vill starfa innan flokks sem er löngu dauður. Þversögnin sem fólgin er í hugtakinu "ungur framsóknarmaður" er langt ofar mannlegum skilningi. Framsóknarmenn hafa engar hugsjónir aðrar en eiginhagsmunagæslu og hugsa um það eitt að bora sér eins og njálgar sem næst kjötkötlunum og það eru engir hættulegri samfélaginu en fólk sem hefur tamið sér þennan rotna hugsunarhátt fyrir þrítugt.
Þegar afi dó sagði fólk við mig að síðasti framsóknarmaðurinn væri fallinn. Ég held að þeir séu nokkrir eftir enn til dæmis Steingrímur Hermannsson og Páll Pétursson. Það væri freistandi að nefna Guðna í þessu sambandi en ég veit bara ekki alveg hvað hann er.
Framsóknarflokkurinn sem slíkur dó hins vegar þegar Halldór tók við honum en þegar ég fylgdist með afa í gamla daga (þegar það hafði einhverja merkingu að vera framsóknarmaður) höfðu (framsóknar)menn oft orð á því að "allt væri betra en íhaldið". Í dag er framsókn verri en íhaldið og stefna hans og mannskapurinn sem rekur hana á svo lítið sameiginlegt með framsókn að heilbrigðast og að maður tali ekki um heiðarlegast væri að skipta um nafn á fyrirbærinu.
Ég skil stundum ekkert í sjálfum mér að nenna að láta þennan óskapnað í íslenskri pólitík fara í taugarnar á mér en ástæðan er einfaldlega sú að nafn mitt er enn tengt Framsóknarflokknum í hugum margra og ég verð fyrir aðkasti og ónotum vegna hans enn þann dag í dag enda gengur fólk út frá því að ég sé framsóknarmaður þar sem flokkshollusta er bæði fjölskyldusjúkdómur, eins og fyrr segir, og ekki síður veirusýking sem vont er að halda niðri. Það er hins vegar hægt með heilbrigðu uppeldi og innrætingu góðra lífsgilda. Það er því von og flokkurinn mun að lokum lognast út af og deyja.
Ég og Guðmundur Steingrimsson Hermannssonar erum lifandi sannanir þess að það er hægt að brjótast undan oki Framsóknar þrátt fyrir erfðir og umhverfi. Sennilega er eina lífsvon þessa flokks sú að okkur Gumma renni blóðið til skyldunnar og við tökum flokkinn yfir. Gummi hefur verið duglegur að vanda um fyrir hinum villuráfandi Halldóri sem er sorglegur leiðtogi bæði ríkisstjórnar og flokks. Auk þess sem Gummi er hinn réttborni erfðaprins enda ættartafla hans töluvert tilkomumeiri en Kópavogsbræðranna. En hver getur, þegar upp er staðið, hugsað sér að ganga í klúbb þar sem fyrir eru Alfreð Þorsteinsson, Guðjón með slaufuna, spinnigal spunameistarar, unglinsstúlka í skautbúningi, vinur hennar fermingardrengurinn í jakkafötunum og annað fólk sem er ekki þess vert að nefna?

Úff. That felt good!

Allir eiga að vera búnir að lesa úttekt Egils á umsátrinu um Framsóknarflokkinn

Eldri Framsóknardiss:

Ný viðreisn flokks og manns

June 13, 1971 – a date wich will live in infamy

Tóti Tímalausi