Flokkurinn verður bara ömurlegri og hefur sjaldan verið jafn viðbjóðslegur á að horfa og eftir að heilir þrír PR-menn (ómerkilegur þjóðflokkur) tóku að sér að dilla rófu Halldórs.
Þetta hallærislega kerlingaklúbbsstönt í Kópavogi sýnir svo eina ferðina enn fram á að framsóknarmennska er fjölskyldusjúkdómur, rétt eins og alkóhólismi, þar sem litlu krónprinsarnir tveir etja kóandi eiginkonum sínum út í lummulega valdabaráttuna.
Það er í tísku að væna fólk um geðveiki. Ég vil ekki leggjast svo lágt en tek undir ummæli Ögmundar Jónassonar í Silfrinu þegar hann segir það "váleg tíðindi" að 40 manns hafi gengið til liðs við Framsókn (í tenglsum við hallrbyltinguna í kerlingaklúbbnum í Kópavogi). Útlitið verður enn svartara þegar tekið er tillit til þess að það skuli fyrirfinnast ungt fólk sem vill starfa innan flokks sem er löngu dauður. Þversögnin sem fólgin er í hugtakinu "ungur framsóknarmaður" er langt ofar mannlegum skilningi. Framsóknarmenn hafa engar hugsjónir aðrar en eiginhagsmunagæslu og hugsa um það eitt að bora sér eins og njálgar sem næst kjötkötlunum og það eru engir hættulegri samfélaginu en fólk sem hefur tamið sér þennan rotna hugsunarhátt fyrir þrítugt.
Þegar afi dó sagði fólk við mig að síðasti framsóknarmaðurinn væri fallinn. Ég held að þeir séu nokkrir eftir enn til dæmis Steingrímur Hermannsson og Páll Pétursson. Það væri freistandi að nefna Guðna í þessu sambandi en ég veit bara ekki alveg hvað hann er.
Framsóknarflokkurinn sem slíkur dó hins vegar þegar Halldór tók við honum en þegar ég fylgdist með afa í gamla daga (þegar það hafði einhverja merkingu að vera framsóknarmaður) höfðu (framsóknar)menn oft orð á því að "allt væri betra en íhaldið". Í dag er framsókn verri en íhaldið og stefna hans og mannskapurinn sem rekur hana á svo lítið sameiginlegt með framsókn að heilbrigðast og að maður tali ekki um heiðarlegast væri að skipta um nafn á fyrirbærinu.
Ég skil stundum ekkert í sjálfum mér að nenna að láta þennan óskapnað í íslenskri pólitík fara í taugarnar á mér en ástæðan er einfaldlega sú að nafn mitt er enn tengt Framsóknarflokknum í hugum margra og ég verð fyrir aðkasti og ónotum vegna hans enn þann dag í dag enda gengur fólk út frá því að ég sé framsóknarmaður þar sem flokkshollusta er bæði fjölskyldusjúkdómur, eins og fyrr segir, og ekki síður veirusýking sem vont er að halda niðri. Það er hins vegar hægt með heilbrigðu uppeldi og innrætingu góðra lífsgilda. Það er því von og flokkurinn mun að lokum lognast út af og deyja.
Ég og Guðmundur Steingrimsson Hermannssonar erum lifandi sannanir þess að það er hægt að brjótast undan oki Framsóknar þrátt fyrir erfðir og umhverfi. Sennilega er eina lífsvon þessa flokks sú að okkur Gumma renni blóðið til skyldunnar og við tökum flokkinn yfir. Gummi hefur verið duglegur að vanda um fyrir hinum villuráfandi Halldóri sem er sorglegur leiðtogi bæði ríkisstjórnar og flokks. Auk þess sem Gummi er hinn réttborni erfðaprins enda ættartafla hans töluvert tilkomumeiri en Kópavogsbræðranna. En hver getur, þegar upp er staðið, hugsað sér að ganga í klúbb þar sem fyrir eru Alfreð Þorsteinsson, Guðjón með slaufuna, spinnigal spunameistarar, unglinsstúlka í skautbúningi, vinur hennar fermingardrengurinn í jakkafötunum og annað fólk sem er ekki þess vert að nefna?

Úff. That felt good!

Allir eiga að vera búnir að lesa úttekt Egils á umsátrinu um Framsóknarflokkinn

Eldri Framsóknardiss:

Ný viðreisn flokks og manns

June 13, 1971 – a date wich will live in infamy

Tóti Tímalausi