Einhverra hluta vegna sækja tónsmíðar Rósa og Slass á mig þessa dagana...

I used to love her, but I had to kill her
I used to love her, but I had to kill her
I had to put her
Six feet under
And I can still hear her complain

I used to love her, but I had to kill her
I used to love her, but I had to kill her
I had to put her
Six feet under
And I can still hear her complain

I used to love her, but I had to kill her
I used to love her, but I had to kill her
I had to put her
Six feet under
And I can still hear her complain

Eftirpartí
Það fór ekkert sérstaklega vel á með okkur, Stormtroopernum og mér í after screening partíinu enda hafði hann miklu meiri áhuga á glyðru í grænum kjól sem flaðraði upp um hann. Blasterinn var samt kúl. Myndin er tekin skömmu eftir rifbeinsbrotið.

Sögulegar sættir
Eftir að hafa farið ofan í saumana á Niceland dómnum mínum náði ég fullum sáttum við leikstjórann. Lokaniðurstaðan er sú að ég var eitthvað að mis...

What happens á Cannesjum. Stays á Cannesjum
Þar sem ég afsalaði mér öllum blaðamannaréttindum og skyldum í partíunum á Grand Hotel var bara oftast best að sitja, hlusta og síðast en ekki síst þegja.

Það var svo yfirgengilega æðsilegt að vera í Cannes að ég lýsi varla upplifuninni með orðum en fyrir bíónörd eins og mig hefur þetta sennilega jafnast á við unaðinn og undrið sem íslenskar fótboltabullur upplifa þegar þær komast á völlinn í alvöru leik í enska boltanum.
Helst langar mið að setjast í skyggna stólinn minn í eins og tvo daga og melta þetta. Ræddi við einn ferðafélaga minn í gær en sá er alvanur Cannes: "Ætlar þú örugglega ekki að fara aldrei aftur ekki á Cannes?" Jú ekki spurning. Þetta er eins og heróín þetta helvíti.

Það hefur verið lítill friður fyrir ágangi þeirra sem vilja vita hvaða fræga fólk ég sá. Því er fljótsvarað og verður gert nú í eitt skipti fyrir öll. Þegar ég var að borða á Le Pacific Express gengu Emir Kusturica og Salma Hayek fram hjá. Salma var sögð pöddufull á Cannes en ég sá ekki á henni vín. Þau voru kannski á leiðinni í exklúsíva partíið þar sem Emir hélt uppi stuðinu með bandinu sínu The No Smoking Orchestra. Það var víst alveg geðveikt.

Á Star Wars blaðamannafundinum sá ég Lucas sjálfan, Samuel L. Jackson, Hayden Christiansen og gullfallega snoðinkollinn Natalie Portman. Þau strunsuðu út að fundi loknum og önsuðu ekki köllum ljósmyndara og kvikmyndatökumanna sem vildu fá þau til að brosa framan í vélarnar. Heimspressan gafst samt ekki upp og hljóp niður hliðarstiga til þess að ná þeim fyrir utan höllina. Tók sprettinn með þeim just for the hell of it en við gripum í tómt.

Ég man ekki eftir öðrum í bili en Sin City hasarinn byrjaði ekki fyrr en á miðvikudeginum sem ég yfirgaf svæðið en brottförin kostaði mig einkaviðtal við Mickey Rourke. Er samt sáttur þar sem ég er enn fullviss um að mér sé ekki hollt að horfast í augu við goðið. Tilsvör hans í viðtölum, t.d, við Verdens Gang sem hljóp í skarðið fyrir mig, benda til þess að hann sé á beinu brautinni en ég þekki minn mann og hef heyrt þetta áður. Hann verður búinn að fokka öllu upp og kominn aftur í ræsið eftir 1-2 ár.

Hápunktur ferðarinnar var tvímælalaust galafrumsýningin á ítölsku myndinni Quando sei nato non puoi più nasconderti (Once You're Born You Can No Longer Hide) eftir Marco Tullio Giordana. Það var eitthvað yfirnáttúrulegt við að standa þarna í mörgæsagallanum á rauða dreglinum, flóðlýstur og umkringdur fræga fólkinu með myndavélaflössin í augunum. Can´t beat the feeling.
Gat samt ekki horft á myndina til enda þar sem exclusive Star Wars frumsýningarpartíið beið. Það var eiginlega anti-climax kvöldsins eftir þriggja kílómetra labb eftir strandlengjunni. Fínn næturklúbbur og voða mikið af fallegu og velklæddu fólki að spóka sig og drekka frítt á reikning Lucasar. Engar stjörnur og það flottasta sem bar fyrir augu voru Yoda og Vader ísskúlptúrar sem kældu freyðivínið og vopnaðir Stormtrooperar sem gættu inngangsins. Ég missteig mig þarna og rifbeinsbrotnaði og það var frekar klént.
Þetta sama kvöld var Episode IV sýnd á risatjaldi á ströndinni og það var unaðslegt að standa í cannesrökkrinu og sjávargolunni og horfa á dýrðina með dynjandi soundtrakkið í eyrunum.

Myndir koma síðar og þær segja allt sem segja þarf en ég verð þarna á sama tíma að ári. Hell yeah! Walk down the right back alley in Sin City, and you can find anything...

Cannes buid kominn til Oslo til Thoru. Tho Cannes hafi verid magnad shit er samt best ad vera sem naest Thoru. But the stories from Cannes oh boy oh boy. Meira samt svona had to be there stemmari.

Sjit hvad thetta Eurovison daemi er fyndid. Hvilikt sjokk fyrir islenska sjonvarps og pizzumarkadinn ad madur tali ekki um Sjalfstaedisflokkinn.

Ég er óstarfhæfur og allur í keng vegna þess að margt af því sem var mér svo kært og var dautt er að rísa upp á ný. Síðasta Star Wars myndin er crazy, Duran Duran eru að koma og Mickey Rourke er byrjaður að sýna stórleik aftur.

Viðtal við Simon Le Bon á morgun og svo til Cannes um helgina að elta Rourke uppi. Meika þetta ekki enda held ég að það sé dauðlegum mönnum ekki gott að horfast í augu við ídolin sín. Bogart og Byron eru sem betur fer dauðir.

Annars er það helst að frétta að ég er byrjaður að semja texta fyrir Leoncie. Þetta er þegar komið:

Take me down to Satan city,
where the cops are croocked and the Indian princess is pretty........

Ást er ... að leigja saman Friends þætti. Þá vitið þið að þið eruð í rótgrónu sambandi sem er komið til að vera.

Fjölmiðlaparið gerði þetta í gær og horfði á 4 þætti úr seríu 10. Held ég hafi hætt að fylgjast með Friends í 8. seríu og mikið rosalega hefur þetta snöggversnað. Liðið allt orðið gamalt og ljótt og brandararnir ótrúlega þreyttir. Það mátti þó hlæja á stöku stað en það var greinilega tímabært að slútta þessu. Shit, hvað Joey er leiðinlegur. Nánast þroskaheftur. Hverjum dat í hug að gera spin off með þessu erkigerpi?

Ást er líklega miklu frekar þetta en það sem Mogginn heldur fram daglega.

Þetta er líka helvíti gott

Það er haft eftir mér í heilsíðu auglýsingu í dag að

"Revenge of the Sith er áhrifamesta Star Wars myndin síðan The Empire Strikes Back gerði allt vitlaust árið 1980. Dramatíkin og slagkrafturinn í þessum magnaða lokakafla er með ólíkindum. Máttur Lucasar er mikill og hér eyðir hann engum tíma í óþarfa kjaftæði. Þetta er einfaldlega 100% Star Wars."

Ég stend við þessi orð og satt best að segja hugsaði ég mig um tvisvar áður en ég felldi þennan dóm. Episode III er vitaskuld ekki gallalaus frekar en hinar myndirnar 5 en hún rís undir göllunum og ég sé þá ekki einu sinni. Þeir sem vita um hvað málið snýst eru heldur ekki að festa sig í einhverri smásmygli og úbernördisma. Þetta er frábær skemmtun, hrikaleg dramatík auk þess sem myndin festir Obi-Wan í sessi sem mesta warrior Stjörnustríðssögunnar. Mér fannst hann flottastur í Episode IV (að Han Solo frátöldum, auðvitað).
Þetta er ekta Star Wars og ég get ekki beðið eftir að sjá Episode III aftur og aftur og aftur.

Samuel L. Jackson er ógeðslega töff þó hann segi aldrei: "This is your fathers lightsabre. When you absolutely, positively got to kill every motherfucking stormtrooper in the room, accept no substitutes." .

Keisarinn er líka heví, Christopher Lee jafn menacing og í Episode II, The Wicker Man og Dracula, geðveikilsega svalur. Sjálfsævisagan hans heitir líka Tall, dark and gruseome sem gæti alveg eins verið undirtitill Episode III eins og Revenge of the Sith enda gæti ævisaga Svarthöfða, sem á mergjaða innkomu í lokin, hæglega borið þetta nafn. Yoda er líka í toppformi og tölvubrellurnar eru orðnar býsna góðar þegar maður finnur til með þessu litla, græna sýndarveruleikafyrirbæri. Ó, já, Anakin. Hann er alveg að virka líka. Þannig að það eru alveg FIMM stjörnur á þetta.

Ég viðurkenni fúslega að ég lét tilfinningarnar hlaupa með mig í gönur í kringum Episode II og gerði henni of hátt undir höfði. Var bara svo feginn að hún var ekki jafn vond og Episode I. Ég setti hana á lista yfir 10 bestu myndir ársins 2002 hjá Fréttablaðinu

1. Lord of the Rings: The Two Towers
2. Mulholland Drive
3. Spiderman
4. Star Wars Episode 2 (hmmmmmmmmm...?)
5. Panic Room
6. Harry Potter and the Chamber of Secrets
7. A Beautiful Mind (hvað var ég að pæla?)
8. About A Boy
9. Minority Report
10. Road to Perdition

og skekkti þannig heildar niðurstöðuna þegar ég, Biggi og Þráinn Bertelsson vorum teknir saman í eitt.

Biggi dæmdi Episode II í Fréttablaðinu og sagði meðal annars:

"Það sem rokkar: Engir jólasveinar eða börn, nema Jar Jar sem sést aðeins í tæpar 3 mínútur. Lucas þræðir sögufléttur nýju trilógíunnar og þeirrar gömlu saman á vitsmunarlegan hátt. Grunnurinn að falli Anakins er lagður og virðist á bjargi byggður. Tæknibrellurnar?? Óaðfinnanlegar. Hasarinn stoppar nánast ekki í gegnum alla myndina. Veislan er slík að ómögulegt er að kyngja öllum kökubitunum í einu. Yoda og Obi-Wan hafa aldrei verið betur heppnaðir en nú.
Niðurstaða; betri en "Phantom Menace" og "Return of the Jedi". Síðri en "Star Wars" og "Empire Strikes Back"."

Nuff said og grunnurinn að falli Anakins er traustur og fallið er ákaflega sannfærandi í lokakaflanum. Ég sagði samt að Episode II væri ekki "gargandi snilld". Bakka ekki með það og bakka heldur ekki með það að Sith slagar upp í Empire þó A New Hope verði auðvitað alltaf best, svona tilfinningalega séð a.m.k.

Fólk heldur því fram í fúlustu alvöru að kærastan mín (og lögleg sambýliskona frá og með deginum í dag) sé svo lík einhverri Hildi Völu, sem er að því að mér skylst einhvers konar ídol, að þær gætu verið tvíburar. Fékk geisladisk þessarar Hildar Völu í hendurnar í dag og skoðaði myndirnar. Hún er sjálfsagt besta skinn, stúlkan, og alls ekkert ófríð en Þóra er miklu fallegri, að maður tali nú ekki um sætari. Ég bar þetta undir annálað smekkfólk í dag og niðurstaðan er einróma: Þóra er svo miklu flottari að það er út í hött að tala um að þær séu líkar.

Hell yeah!

Aðalmorðingi mellugengisins í gamla bæjarhluta Sin City er hin banvæna Miho. Hún kastar karatestjörnum sem eru í laginu eins og hakakrossar, flugbeitt helvíti sem klippa útlimi af eins og ekkert sé. Þú hvorkir heyrir í né finnur fyrir Miho áður en hún drepur þig nema hún vilji það. Devon Aoki úr 2Fast2Furious leikur þessa klassaninju með tilþrifum í Sin City en svo skemmtilega vill til að Tarantino mætti á tökustað með sverð Brúðarinnar úr Kill Bill þannig að Miho mundar sverð frá Hattori Hanzo þegar hún útdeilir réttlæti í melluhverfinu. Frank Miller var spurður að því í Total Film hvernig leikar myndu fara ef Miho og Brúðurinn mættust:

"Could The Bride turn up? Yeah. But Miho would kill her."

Amen to that

Badabing! er þriggja ára í dag. Fyrsta færslan er dagsett 05.05.2002 og var bein tilvitnun í klassískan texta úr The Little Sister eftir meistara Chandler.
Off record færslurnar á þessu tímabili eru 493 sem getur nú varla talist neitt gríðarlegt. Heimsóknafjöldinn á dag var orðinn fáránlegur þegar teljaragræjan hrundi fyrir rúmu ári en ég geng að því sem gefnu að gestafjöldinn hafi rýrnað í samræmi við almenna blogghnignun og þau leiðindi sem ríkja hér og annars staðar.

Síðan nýtist mér þó enn vel sem gagnabanki en hún geymir 189 bíódóma, 139 fjölmiðlapistla bæði af Strik.is og úr Fréttablaðinu, bókadómarnir eru öllu færri eða 26 enda hefur mér ekki verið greitt fyrir að dæma bækur í nokkur ár en undir liðnum "eldra" eru 170 greinar vistaðar. Flestar eru þær væntanlega úr Fréttablaðinu, Stuð milli stríða, Brennidepils krappið af Vísi og svo viðtöl sem ég hef tekið og mér finnst skipta einhverju máli. Helgi Hóseasson og Lloyd Kaufman eru skemmtilegustu viðmælendurnir en David Attenborough sá leiðinlegasti.

Brennivínsmeðferðin er sjálfsagt það merkilegasta sem ég hef gengið í gegnum frá því ég byrjaði að blogga og drykkju/þynnku/blakkát færslurnar eru helvíti góð áminning um sjúkleikann en annars getur þessi síða seint talist áreiðanleg heimild um líf mitt. Það er bara of gaman að ljúga, ýkja og færa í stílinn. Ekki get ég gert það í vinnunni þannig að útrásina fæ ég hér. Það er hins vegar mjög gott fyrir mig að geta flett mannanöfnum upp í leitarvélinni en þannig held ég bókhald yfir þá sem ég hef móðgað. Sýnist samt á öllu að ég hefði mátt vera miklu duglegri við að drulla yfir mann og annan. Það er helvítis æðruleysið.

Anyhu! Klárum þetta eins og það byrjaði. Með sítati í eðalprósa eftir mesta rithöfund allra tíma:

What did it matter where you lay once you were dead? In a dirty sump or in a marble tower on top of a high hill? You were dead, you were sleeping the big sleep, you were not bothered by things like that. Oil and water were the same as wind and air to you. You just slept the big sleep, not caring about the nastiness of how you died or where you fell.

P.S. Ingó minn! Búinn að laga kommentakerfið!

Er búinn að sjá myndina sem bjargaði lífi mínu löngu áður en hún var gerð. Shit, hvað hún er góð. Ég er í tilfinningalegu uppnámi og þurfti að halda aftur af tárunum á köflum. Sat í mauki í salnum og óskaði þess að ég gæti fengið að vera barn aftur til þess að njóta þessa í botn. Þegar þetta verður allt skoðað í sögulegu samhengi í framtíðinni munu The Empire Strikes Back og þessi mynd standa upp úr sem mikilvægustu og bestu vörðurnar á hræðilegum ferli Anakins.
Nú skil ég fullkomlega hversu mikill þungi og merking var í orðunum "You should not have come back" og "I´ve been waiting for you Obi-Wan". Það var hell to pay og fokk hvað hann er vondur.

Rise Lord Vader!

Obi-Wan er samt okkar maður, ekki spurning.

... eða Upprisa aldarinnar

Allt frá því ég byrjaði að halda úti þessari síðu hefur það staðið til að birta minningargrein um leikarann Mickey Rourke. Einn besta leikara allra tíma sem sturtaði ferli sínum niður í sjálfsvorkunn, aumingjaskap og alkóhólískri gremju. Hann hefur komið nokkuð oft við sögu á Badabing enda eru aðeins tveir leikarar sem skipta máli þegar ég er annars vegar og það eru Bogart og Rourke (og kannski Steve McQueen smá) restin er helvítis aumingjar. (Nema kannski Brando).

Ég hef alltaf staðið með Mikka, varið hann og hugsað fallega til hans en verð þó að viðurkenna að ég var hættur að nenna að horfa á allt straight to video ruslið sem hann lék í til þess að eiga fyrir sígarettum. Hann var goðið mitt in ðí eitís á síðustu öld og ég er búinn að vera að bíða eftir upprisu hans frá því hann byrjaði að skíta á sig með Harley Davidson and the Marlboro Man.
Ég batt miklar vonir við að Tarantino myndi redda honum, eftir að hann bjargaði Travolta, enda Mikki fæddur til að leika fyrir QT. Ég vissi nefnilega alltaf að Tarantino hefði sans fyrir Rourke vegna þess að í True Romance segir Alabama við Clarence að Mickey Rourke turni henni on.
Ef ekki QT þá Robert Rodriguez, þannig að ég þóttist viss um að minn mæður væri að snúa aftur þegar ég frétti að hann yrði í Once Upon A Time in Mexico. Hlutverkið var hins vegar ekki bitastætt og Mikki var ekkert að glansa. Þarna held ég að ég hafi nánast sætt mig við að þetta væri búið.
Þá kemur Rodriguez aftur með sjálfan Frank Miller með sér og filmar uppáhalds myndasögurnar mínar í Sin City og Rourke fær annað breik. Hann burstar þetta í hlutverki Marvs og er það besta við Sin City sem er samt í alla staði frábær mynd. Rourke lék nýlega í Man on Fire eftir Tony Scott og er nú að leika í Domino eftir þann sama mann (sem mér hefur alltaf fundist hálfgerður asni). Það vill svo skemmtilega til að Scott leikstýrði einmitt True Romance eftir handriti QT en Rourke vill meina að Scott og Rodriguez séu bjargvættir hans þannig að ég fór nærri um upprisuleiðina. Annars get ég ekki sagt neitt annað en "velkominn heim elsku kallinn minn."

Ég á slatta af þönder viðtölum við Mickey Rourke, þegar hann var upp á sitt besta, í gömlum kvikmyndatímaritum. Ég er búinn að bíða í góðan áratug eftir því að hann þyki aftur viðtalsefni og nú hefur það loksins gerst.

Í Sunday Times kemur fram að hann er að reyna að hætta að reykja Marlboro og komast niður í Camel Lights (sem eru bestu rettur í heimi).

You wake up one day and everything is gone. Your respectability, your money, everyone you care about. You´re alone. You call up and try to get a table at a restaurant, and you can´t. It went on for a long time. It´s a dark hole, where I would pray to God. I mean, literally, on my knees, where I would say, 'Please can you just send me a little bit of daylight? I always thought it would go away. There would be a little bit of hope, but then boom, it was black again.'

Hann bætir því svo við að ef hann væri ekki kaþólikki væri hann örugglega löngu búinn að skjóta sig í hausinn en hann var á hausnum í þrjú ár, seldi mótorhjólin sín og var á leiðinni í byggingavinnu. Vinur hans, hárgreiðslumeistari í Beverly Hills, gaf honum 100 dollara á viku fyrir mat.

Hann hafnar því að dóp og brennivín hafi komið honum í þetta klandur: "No, it wasn´t drugs and alcohol. It was rage."

Hann er heldur töffaralegri í tilsvörum í viðtali við Empire þar sem hann segir að Marv sé kettlingur í samanburði við sitt fyrra sjálf. "Old Mickey was Marv on steroids". Svo afsakar hann Harley Davidson með stæl:

"Well, I bought a big old fucking house that I couldn´t pay for, and then this fucking turd falls on my plate... They offered me a lot of money. But going to work every day, with a director who had no spine - who´s letting Don Johnson tell him where to put the fucking´camera... No house is worth that amount of money! I should have burnt the house down!"

Alan Parker leikstýrði Rourke í snilldinni Angel Heart en performans hans þar er án efa hátindur leikferils hans. Hann var samt ekki að fíla breska kallinn: "Yeah, Alan had some issues going on, it was like Halloween 3 working with him. But I was crazy at that time. I didn´t like acting when I was woeking with Alan, but I would love a chance to work with him again now that I´ve 'grown up'. I get a call tomorrow from Alan Parker? I´d be so happy I´d throw this couch out of the window."

Parker hefur þetta að segja í Sunday Times: "He wasn´t difficult, he was naughty. He admired rock´n´roll stars. He didn´t want to be a movie star. To him movie stars were Harrison Ford and people that he didn´t like. He wanted to be David Bowie."

Adrian Lynne sem leikstýrði Rourke í 9 1/2 Weeks sparar ekki lofið: "If Mickey had died after Angel Heart, he would have been bigger than James Dean. He was extraordinarily lovable. And when he did behave in a naughty way, he was infinitely forgivable. I would love to work with him again."

Snúum okkur þá að því sem major playerarnir hafa að segja í Total FILM: "When I mentioned Mickey to Frank, he goes, 'The guy from 9 1/2 Weeks?", segir Rodriguez um valið á Mickey í hlutverk Marvs. "I said, ´You gotta meet him. You´re not going to get it from his movies.´When Mickey came in, I saw Frank write down: ´Met Mickey Rourke. He IS Marv!' "

... og sjálfur Quentin Tarantino: "Mickey is so beyond fantastic for this role, it´s almost like Frank Miller gave birth to him, alright? He owns this like nobody else would ever do."

Engu logið þar. Hann setur sálina í Sin City og því miður þurfti að klippa slatta með honum burt, til dæmis atriði með Marv og mömmu hans, til þess að halda dampinum: "Right," segir Rourke. "He had to chop some of my scenes to put those other stiffs in the movie. Can I say that?"

Hann segist vera á beinu brautinni og hann muni hegða sér vegna þess að hann megi ekki við því að vera settur í 10 ára straff í Hollywood aftur. Mér sýnist nú vera ansi stutt í villidýrið eins og við þekkjum það en það er um að gera að njóta þess að hafa hann hjá okkur. Það er a.m.k. á hreinu að árið 2005 er, rétt eins og 1987, The Year of the Rourke.

Langt? Ég er ekki einu sinni byrjaður.