Miðvikudagur, 25. maí 2005
Það var svo yfirgengilega æðsilegt að vera í Cannes að ég lýsi varla upplifuninni með orðum en fyrir bíónörd eins og mig hefur þetta sennilega jafnast á við unaðinn og undrið sem íslenskar fótboltabullur upplifa þegar þær komast á völlinn í alvöru leik í enska boltanum.
Helst langar mið að setjast í skyggna stólinn minn í eins og tvo daga og melta þetta. Ræddi við einn ferðafélaga minn í gær en sá er alvanur Cannes: "Ætlar þú örugglega ekki að fara aldrei aftur ekki á Cannes?" Jú ekki spurning. Þetta er eins og heróín þetta helvíti.
Það hefur verið lítill friður fyrir ágangi þeirra sem vilja vita hvaða fræga fólk ég sá. Því er fljótsvarað og verður gert nú í eitt skipti fyrir öll. Þegar ég var að borða á Le Pacific Express gengu Emir Kusturica og Salma Hayek fram hjá. Salma var sögð pöddufull á Cannes en ég sá ekki á henni vín. Þau voru kannski á leiðinni í exklúsíva partíið þar sem Emir hélt uppi stuðinu með bandinu sínu The No Smoking Orchestra. Það var víst alveg geðveikt.
Á Star Wars blaðamannafundinum sá ég Lucas sjálfan, Samuel L. Jackson, Hayden Christiansen og gullfallega snoðinkollinn Natalie Portman. Þau strunsuðu út að fundi loknum og önsuðu ekki köllum ljósmyndara og kvikmyndatökumanna sem vildu fá þau til að brosa framan í vélarnar. Heimspressan gafst samt ekki upp og hljóp niður hliðarstiga til þess að ná þeim fyrir utan höllina. Tók sprettinn með þeim just for the hell of it en við gripum í tómt.
Ég man ekki eftir öðrum í bili en Sin City hasarinn byrjaði ekki fyrr en á miðvikudeginum sem ég yfirgaf svæðið en brottförin kostaði mig einkaviðtal við Mickey Rourke. Er samt sáttur þar sem ég er enn fullviss um að mér sé ekki hollt að horfast í augu við goðið. Tilsvör hans í viðtölum, t.d, við Verdens Gang sem hljóp í skarðið fyrir mig, benda til þess að hann sé á beinu brautinni en ég þekki minn mann og hef heyrt þetta áður. Hann verður búinn að fokka öllu upp og kominn aftur í ræsið eftir 1-2 ár.
Hápunktur ferðarinnar var tvímælalaust galafrumsýningin á ítölsku myndinni Quando sei nato non puoi più nasconderti (Once You're Born You Can No Longer Hide) eftir Marco Tullio Giordana. Það var eitthvað yfirnáttúrulegt við að standa þarna í mörgæsagallanum á rauða dreglinum, flóðlýstur og umkringdur fræga fólkinu með myndavélaflössin í augunum. Can´t beat the feeling.
Gat samt ekki horft á myndina til enda þar sem exclusive Star Wars frumsýningarpartíið beið. Það var eiginlega anti-climax kvöldsins eftir þriggja kílómetra labb eftir strandlengjunni. Fínn næturklúbbur og voða mikið af fallegu og velklæddu fólki að spóka sig og drekka frítt á reikning Lucasar. Engar stjörnur og það flottasta sem bar fyrir augu voru Yoda og Vader ísskúlptúrar sem kældu freyðivínið og vopnaðir Stormtrooperar sem gættu inngangsins. Ég missteig mig þarna og rifbeinsbrotnaði og það var frekar klént.
Þetta sama kvöld var Episode IV sýnd á risatjaldi á ströndinni og það var unaðslegt að standa í cannesrökkrinu og sjávargolunni og horfa á dýrðina með dynjandi soundtrakkið í eyrunum.
Myndir koma síðar og þær segja allt sem segja þarf en ég verð þarna á sama tíma að ári. Hell yeah! Walk down the right back alley in Sin City, and you can find anything...
| 17:16 |
