Ég hef alltaf staðið með Mikka, varið hann og hugsað fallega til hans en verð þó að viðurkenna að ég var hættur að nenna að horfa á allt straight to video ruslið sem hann lék í til þess að eiga fyrir sígarettum. Hann var goðið mitt in ðí eitís á síðustu öld og ég er búinn að vera að bíða eftir upprisu hans frá því hann byrjaði að skíta á sig með Harley Davidson and the Marlboro Man.
Ég batt miklar vonir við að Tarantino myndi redda honum, eftir að hann bjargaði Travolta, enda Mikki fæddur til að leika fyrir QT. Ég vissi nefnilega alltaf að Tarantino hefði sans fyrir Rourke vegna þess að í True Romance segir Alabama við Clarence að Mickey Rourke turni henni on.
Ef ekki QT þá Robert Rodriguez, þannig að ég þóttist viss um að minn mæður væri að snúa aftur þegar ég frétti að hann yrði í Once Upon A Time in Mexico. Hlutverkið var hins vegar ekki bitastætt og Mikki var ekkert að glansa. Þarna held ég að ég hafi nánast sætt mig við að þetta væri búið.
Þá kemur Rodriguez aftur með sjálfan Frank Miller með sér og filmar uppáhalds myndasögurnar mínar í Sin City og Rourke fær annað breik. Hann burstar þetta í hlutverki Marvs og er það besta við Sin City sem er samt í alla staði frábær mynd. Rourke lék nýlega í Man on Fire eftir Tony Scott og er nú að leika í Domino eftir þann sama mann (sem mér hefur alltaf fundist hálfgerður asni). Það vill svo skemmtilega til að Scott leikstýrði einmitt True Romance eftir handriti QT en Rourke vill meina að Scott og Rodriguez séu bjargvættir hans þannig að ég fór nærri um upprisuleiðina. Annars get ég ekki sagt neitt annað en "velkominn heim elsku kallinn minn."

Ég á slatta af þönder viðtölum við Mickey Rourke, þegar hann var upp á sitt besta, í gömlum kvikmyndatímaritum. Ég er búinn að bíða í góðan áratug eftir því að hann þyki aftur viðtalsefni og nú hefur það loksins gerst.

Í Sunday Times kemur fram að hann er að reyna að hætta að reykja Marlboro og komast niður í Camel Lights (sem eru bestu rettur í heimi).

You wake up one day and everything is gone. Your respectability, your money, everyone you care about. You´re alone. You call up and try to get a table at a restaurant, and you can´t. It went on for a long time. It´s a dark hole, where I would pray to God. I mean, literally, on my knees, where I would say, 'Please can you just send me a little bit of daylight? I always thought it would go away. There would be a little bit of hope, but then boom, it was black again.'

Hann bætir því svo við að ef hann væri ekki kaþólikki væri hann örugglega löngu búinn að skjóta sig í hausinn en hann var á hausnum í þrjú ár, seldi mótorhjólin sín og var á leiðinni í byggingavinnu. Vinur hans, hárgreiðslumeistari í Beverly Hills, gaf honum 100 dollara á viku fyrir mat.

Hann hafnar því að dóp og brennivín hafi komið honum í þetta klandur: "No, it wasn´t drugs and alcohol. It was rage."

Hann er heldur töffaralegri í tilsvörum í viðtali við Empire þar sem hann segir að Marv sé kettlingur í samanburði við sitt fyrra sjálf. "Old Mickey was Marv on steroids". Svo afsakar hann Harley Davidson með stæl:

"Well, I bought a big old fucking house that I couldn´t pay for, and then this fucking turd falls on my plate... They offered me a lot of money. But going to work every day, with a director who had no spine - who´s letting Don Johnson tell him where to put the fucking´camera... No house is worth that amount of money! I should have burnt the house down!"

Alan Parker leikstýrði Rourke í snilldinni Angel Heart en performans hans þar er án efa hátindur leikferils hans. Hann var samt ekki að fíla breska kallinn: "Yeah, Alan had some issues going on, it was like Halloween 3 working with him. But I was crazy at that time. I didn´t like acting when I was woeking with Alan, but I would love a chance to work with him again now that I´ve 'grown up'. I get a call tomorrow from Alan Parker? I´d be so happy I´d throw this couch out of the window."

Parker hefur þetta að segja í Sunday Times: "He wasn´t difficult, he was naughty. He admired rock´n´roll stars. He didn´t want to be a movie star. To him movie stars were Harrison Ford and people that he didn´t like. He wanted to be David Bowie."

Adrian Lynne sem leikstýrði Rourke í 9 1/2 Weeks sparar ekki lofið: "If Mickey had died after Angel Heart, he would have been bigger than James Dean. He was extraordinarily lovable. And when he did behave in a naughty way, he was infinitely forgivable. I would love to work with him again."

Snúum okkur þá að því sem major playerarnir hafa að segja í Total FILM: "When I mentioned Mickey to Frank, he goes, 'The guy from 9 1/2 Weeks?", segir Rodriguez um valið á Mickey í hlutverk Marvs. "I said, ´You gotta meet him. You´re not going to get it from his movies.´When Mickey came in, I saw Frank write down: ´Met Mickey Rourke. He IS Marv!' "

... og sjálfur Quentin Tarantino: "Mickey is so beyond fantastic for this role, it´s almost like Frank Miller gave birth to him, alright? He owns this like nobody else would ever do."

Engu logið þar. Hann setur sálina í Sin City og því miður þurfti að klippa slatta með honum burt, til dæmis atriði með Marv og mömmu hans, til þess að halda dampinum: "Right," segir Rourke. "He had to chop some of my scenes to put those other stiffs in the movie. Can I say that?"

Hann segist vera á beinu brautinni og hann muni hegða sér vegna þess að hann megi ekki við því að vera settur í 10 ára straff í Hollywood aftur. Mér sýnist nú vera ansi stutt í villidýrið eins og við þekkjum það en það er um að gera að njóta þess að hafa hann hjá okkur. Það er a.m.k. á hreinu að árið 2005 er, rétt eins og 1987, The Year of the Rourke.

Langt? Ég er ekki einu sinni byrjaður.