Sonur Framsóknarflokksins er búinn að vera að blasta Duran Duran í allan dag í vinnunni og ég er loksins orðinn spenntur. Búinn að fara yfir lagalistann með útvarpsgúrúunum Birni Þór og Svenna Guðmars og já, þetta verður skothelt prógramm þannig að við Stjáni erum byrjaðir að æfa danssporin úr Planet Earth vídjóinu.

Fann stúdentsskírteinið eftir mikla nostalgíu leit í fyrradag. Það var svo djúpt á þessu helvíti að gamlir vitnisburðir úr Snælandsskóla og samræmdu prófin dúkkuðu upp áður en ég fann þetta helvítis plagg frá MK. Maður er greinilega ferlega bright á pappírnum en ég skil ekki enn hvers vegna HÍ vill fá þetta frá mér aftur eftir að hafa nú þegar leyft mér að drepa 4 ár innan veggja stofnunarinnar.

Fann líka símskeytið sem Halli og Óli á bensínstöðinni sendu mér þegar ég útskrifaðist:

Innilegustu bindishnúta- og slaufuhamingjóskir með snobbskírteinið þitt.

Vaktin Stórahjalla.

Þessir langþráðu Duran Duran tónleikar bresta á á morgun og mér finnst ég einhvern veginn meira vera að fara af skyldurækni en áhuga. Hefur sennilega eitthvað með gamalgróið antipat mitt á fjöldasamkomum og tónleikum að gera. John, Simon, Andy, Nick og Roger voru samt eldhressir á blaðamannafundinum í dag. John er enn mesti töffarinn og reynir greinilega svolítið að passa upp á það og veðjaði á að þreytulega lúkkið væri flottast í dag. Það virkaði.

Strákarnir á Stöð 2 sáu um grínið og áttu nokkrar góðar spurningar og fengu jafnvel enn betri svör. Jónsi var þarna einhverra hluta vegna og sá um að bera upp viðbjóðsspurninguna "há dú jú læk Æsland só far?" Þetta er auðvitað eitthvað sem alltaf verður að spyrja um og ég held að það sé framtíðarlausn að fá svona gestastjörnur til þess að skvera þetta. Sjálfur myndi ég fyrr skera úr mér tunguna.
Wham umræðan var vitaskuld áberandi og þeir rúlluðu henni upp. Sögðu þetta hafa verið auðvelt stríð þar sem þeir voru 5 á móti 2 og þegar Simon sagðist kunna ágætlega við Wham og hefði komið fram með þeim bætti Andy því við að þetta væri ekki sameiginlegt álit sveitarinnar.
Þetta var með skemmtilegri blaðamannafundum og óneitanlega var þetta soldið oplevelse.

Ég þurfti að klippa sem ég tók við Simon í maí. Þetta er meðal þess sem átti aldrei séns en er samt rétt að halda til haga.

Símon segir halló

Eins og allir Duran aðdáendur vita voru þeir undir miklum áhrifum frá Roxy Music en samt komst ekkert Roxy lag á Thank You plötuna. Simon svarar þessu og upplýsir að það var hann sem valdi Doorslagið.

Þessi bútur er eiginlega ekki fyrir aðra en innvígða en ég gat ekki stillt mig um að spyrja hann út í uppáhaldslagið mitt, The Seventh Stranger, og hann raulaði bútlegg prótótýpuna. Lokaútgáfan var greinilega stór framför.

Gneistinn segist hrifnastur af Rio og þegar ég las færsluna hans efaðist ég í augnablik um Seven and the Ragged Tiger fullyrðingu mína í Kvöldþættinum. Fór því yfir þetta yfirvegað og held að ég geti staðið við það þó mér muni alltaf þykja vænst um Is There Something I Should Know.

Union of the Snake og New Moon on Monday af Seven and the Ragged Tiger eru púra Djúran. The Seventh Stranger er uppáhaldslagið mitt og Of Crime and Passion er fáránlega gott líka.

B-hliðin á Rio er samt vissulega seig með New Religion, Save a Prayer og The Chauffeur en mér finnst A-hliðin hafa gefið eftir. Fílaði samt alltaf My Own Way og Lonley in your Nightmare er fallegt en ég er kominn með varanlegt ógeð á Hungry Like theWolf.

Fyrsta platan er auðvitað líka drullugóð. Planet Earth var lengst af uppáhalds, ásamt Girls on Film. Careless Memories hefur samt elst og enst best.

Annars eru LP pælingarnar bara fyrir amatöra og fúttið er í 12" og remixunum. Bestu/Skemmtilegustu B-hliða lögin eru Late Bar af Planet Earth, Fame og Khanada af Careless Memories, Secret October af Union of the Snake, og Come up and see Me (Make me Smile) af The Reflex. Þetta keypti maður nú allt saman hjá Halldóri í Plötubúðinni sem sérpantaði 12" en Simon hafði mikinn áhuga á þessari löngu horfnu búð og lét mig stafa nafnið á henni ofan í sig.

Jamm , svo má ekki gleyma A View to a Kill og Wild Boys þannig að í það heila er þetta allt tótallý fokking brilljant enívei og þegar ég fékk Greatest DVD diskinn frá Amazon um daginn setti ég hann beint í spilarann um leið og ég byrjaði að sjóða pulsur ofan í börnin. Settist og ætlaði að horfa á eitt myndband. Kom til meðvitundar eftir 7 lög og þá voru brauðin brunnin og pulsurnar sprungnar.

Þeir sem gátu svarað spurningunni hjá Gneistanum ættu að spreyta sig á titli þessarar færslu.

Ég nenni varla að pota í þetta Hér&Nú vs. Bubbi mál í bili en Stefán Pálsson kemur með góða pælingu í þessu máli sem harmónerar ágætlega við gamla hugmynd Jakobs vinar míns um sjálfbærni fjölmiðla. Þetta er samt svolítið extreme en frumhugmyndin snýst um það að í raun ætti fjölmiðlafólk aldrei að þurfa að tala við aðra en annað fjölmiðlafólk.

Það er talað um hræsnara í öðru hverju orði í þessu máli og einn þeirra hlýtur tvímælalaust að teljast Bjarni Brynjólfsson , annar ritstjóra Séð&Heyrt, þegar hann frábiður sér að sínu tímariti sé líkt við Hér&Nú. Jerkoff! Eðlismunurinn á tímaritunum er enginn og varla er hægt að tala um stigsmun en það er fyndið að reyna að taka sjálfan sig í dýrðlingatölu á jafn hæpnum forsendum.
Hið forljóta, illa skrifaða og enn ver umbrotna Blað blandar sér í málið í leiðara í dag og er fullt vandlætingar en hvítþvottur Bjarna og fingrabendingar Blaðsins eru auðvitað skýrustu dæmin um að hér er fyrst og fremst um viðskiptastríð að ræða.
Andrés Magnússon er á réttu róli í fjölmiðlapistli í Blaðskrípinu og bendir á tvöfalt siðgæði þeirra fjölmiðla sem fordæma nú Hér&Nú en láta sig ekki muna um að segja frá einkalífi fræga fólksins í útlandinu. Brad Pitt og Jónsi hljóta að vera jafn réttháir, ekki satt?
Þá hefur það alveg gleymst í þessu fárviðri að Mannlíf og Vikan hafa smjattað af áfergju á framhjáhöldum í gegnum tíðina en það hefur hingað til þótt hið besta mál og engum þótt athugavert að forsmáðar eiginkonur í andlegu ójafnvægi hafi fengið að blása á glanspappírnum. Nú tryllist allt í einu allt.
Þáttur runkarana á Málefnunum er sér kapítuli út af fyrir sig en þar tíðkast það sem aldrei fyrr að greindarskertir siðleysingjar ryðjist fram í skjóli nafnleyndar og væni blaðamenn um siðleysi. Hitti margreyndan fjölmiðlamann í dag sem sagði að sín versta martröð væri að lenda í fermingarveislu þar sem allir aðrir gestir væru málverjar. Einn með tertusneið umkringdur 150 fábjánum.

* vísar til Ljóðahorns á botni færslu.

Ég tók mig til að hætti Ólafs Teits, rýnis, og skrollaði í gegnum allt helvítis Stuð milli stríða draslið mitt sem er vistað hér á BadaBing! mér og öðrum áhugasömum um geðheilsu mína til hægðarauka. Vildi tékka á því hvort ég væri vissulega jafn neikvæður og ÓTG og ýmsir aðrir vilja meina. Jú, vissulega fer mikið fyrir bölmóði í þessum pistlum og þeir bestu eru áberandi svartastir en það er af og frá að saka mig um að draga fólk ofan í svartnætti vikulega. Ég skrifa oft fallega hluti og sagðist til dæmis nýlega hafa sem betur fer tekið síðbúinn þroskakipp og vera farinn að njóta þess einfalda og fallega í lífinu.
Við skulum svo ekki gleyma því að um jólin skoraði sjálf Sirrý á Fólk að lesa þennan pistil og læra af honum. Kommon, mýkri og ljúfari verða menn ekki. Ólafur Teitur getur þusað af sér rassgatið. Ég er með vottorð frá Sirrý.

Svo hef ég líka sagt þetta....

Nú er ég hins vegar búinn að brjóta af mér hlekki skilgreiniganna, geng í pastellitum bolum, bláum buxum og rauðum skóm. Stekk frá vinstri til hægri með viðkomu á miðjunni og skipti um skoðun eins oft og mér sýnist.
Það er vor í lofti og ég er ungur aftur. Rauðu skórnir gerðu útslagið.

Og þetta...

Þetta er nefnilega þegar upp er staðið yndislegt líf þó Bush hafi tekið við af Reagan, Osama bin Laden gangi laus og Kárahnjúkar séu að sökkva.

svo er ég meira að segja stundum svo jákvæður að ég get hrósað andlegum leiðtoga títtnefnds rýnis....

Mér finnst Davíð Oddsson þar að auki ferlega svalur en í þessu máli hefur hann sýnt að enginn íslenskur stjórnmálamaður stendur honum jafnfætis þegar kemur að töffaraskap.

og alvöru níhilisti gæti varla sagt þetta...? En ég nýt þess auðvitað að börnin mín horfa ekki á Strákana og troða hvoru öðru því ekki í nýju AEG vélina...

Nú stend ég andaktugur í þvottahúsinu á síðkvöldum, slekk ljósin og dáist að ljósadýrð þvottavélarinnar minnar sem er eins og mælaborð í geimskipi. Hún er töff og ég líka.

þá vantar ekki hlýjuna hér...

Tvær sængur eru eitur í sambandinu þar sem það gefur ykkur kost á að rúlla ykkur upp og út í horn og sofna í fýlu. Það að deila einni og sömu sænginni allar nætur gerir hverja tvo einstaklinga nánari en allur heimsins arfi og rósir með þyrnum.

og hér hljótum við ÓTG að vera sammála...

Það er einn staður hér á landi sem er fallegri og betri en allir aðrir blettir á jarðkringlunni. Þetta er Vesturbærinn í Reykjavík.

og ekki fara nú hreinræktuð illmenni að klappa kisum...

Hefði verið um hund að ræða hefði ég sjálfsagt þurft að berja hann til að taka mig í sátt. Kötturinn lætur hins vegar ekki kúga sig og því urðum við að mætast á miðri leið á jafningja grundvelli og á hálfu ári höfum við myndað traust vináttubönd og erum ófeimnir við að vera góðir hvor við annan. Ég hef sem sagt lært það að það er kúl að eiga kött.

auk þess sem mér finnst þetta líka mannbætandi og góður boðskapur...

Mig langar ekkert í piparkökur í júlí en um leið og þær fylla hillur stórmarkaðanna í nóvember byrja ég að éta, og ég ét og ét og ét. Ég fylli jólatómarúmið innra með mér með piparkökum og losna því við að ausa dóti, mat og brennivíni ofan í ginnungagapið.

þá er ég líka stundum óspar á lofið...

Við þurfum fleiri þokulúðra hérna og ættum því ekki að telja krónur og aura þegar menn eins og Kristján [Jóhannsson] eiga í hlut.

og mæti veikindum mínum af æðruleysi...

Fróðir menn segja mér að eina leiðin til að uppræta flensuna sé að bæta hreinlæti í Kína og kynna salernispappír til sögunnar en þá hyrfu regnskógarnir með öllu og þá yrðum við fyrst í djúpum skít. Ég reyni því að taka pestinni af karlmennsku í nafni umhverfisverndar.

enda veit ég að ástin er málið...

Á þessari talningaferð minni rak ég augun í par sem gekk hönd í hönd niður Laugaveginn. Einu sinni varð mér alltaf óglatt þegar ég sá fólk auglýsa hamingju sína en nú finnst mér þetta bara sætt. Ástin er auðvitað svarið við stærstu tilvistarspurningu þessa heims og lífið er allt of yndislegt til þess að ég fari að láta eitt stórt fífl í Ameríku eyðileggja það fyrir mér.

en held þó ætíð ró minni...

Þegar upp var staðið, síðdegis á sunnudegi, var ég sannfærður um að þetta væri besta helgi sem ég hefði upplifað í háa herrans tíð. Samt er ég með smá samviskubit og finnst eins og ég hafi verið að stela tíma frá sjálfum mér.

og horfist í augu við staðreyndir (hér kemur sér að vísu vel að slíta úr samhengi (wink, wink, nod, nod, know what I mean?)

Gott ef mér hefur bara ekki fundist það svolítið sjarmerandi að eldast og ég er ekki frá því að ég hafi frá því ég var unglingur horft löngunaraugum til elliáranna. Þá ætlaði ég heldur betur að hafa það gott á eftirlaununum, sofa frameftir, raða frímerkjum, horfa á Leiðarljós og Ómega, lesa blöðin og fá mér sérrístaup fyrir svefninn strax eftir kvöldfréttir.

Hann Jesús vissi hvað hann söng...

Bitur reynslan hefur kennt okkur að kristin kirkja hefur ekki bætt heiminn svo heitið geti þannig að það hlýtur að vera tímabært að hrista rembuhlekkina af boðskap Jesú og vinna út frá grasrótarhugmyndum hans um náungakærleik og jafnrétti. Takist okkur það fer maður kannski að gefa því séns að það sé einhver æðri máttur þarna úti.

og aldreigi hefi eg rengt Bítlanna...

Bítlarnir áréttuðu þetta samt með All You Need Is Love en samt höldum við áfram að drepa. Þetta er ekkert flókið og það getur ekki verið að Kristur og Bítlarnir hafi rangt fyrir sér í þessu máli.

og glími við náttúruöflin óbugaður...

Áratugalagt andlegt skammdegi hefur þó kennt mér ýmislegt og ég er næstum hættur að vera hræddur við kuldann, myrkrið og depurðina. Ég er til dæmis hættur að spila "Aldrei fór ég suður" með Bubba á repeat frá september til maí.

en missi mig stundum í sérgæsku...

Þetta er yndislegt líf, sérstaklega þegar aðrir eiga bömmerana.

en það er bara eftir að hafa kíkt á Ölstofuna...

Gömlu klisjurnar um að maður sé manns gaman og brennivín sé vatn lífsins hrökkva skammt eftir að maður hefur setið að spjalli við allt "hressa" fólkið á djamminu og hlusta á það rekja raunir sínar og velta sér upp úr komplexum og minnimáttarkennd sinni tímunum saman á milli þess sem það ælir á gólfið og sullar á mann rauðvíni.

enda líður mér oft best þegar ég er einn með sjálfum mér...

Eftir að ég hætti að eiga bíl hef ég farið allra minna ferða fótgangandi eða í stætó sem er hið besta mál. Einn af mínum skárri kunningjum benti mér svo á það um daginn að ferðageislaspilari væri ómissandi öllum þeim sem ætla að fara gangandi í gegnum lífið. Það er víst svo gott að tapa sér í tónlistinni og hugsa í friði fyrir umhverfishljóðum og háværu áreiti hins daglega lífs.

og læt mér nægja það sem ég hef...

Hér höfum við allt til alls nema sólina en það er einfaldlega ekki þess virði að eltast við hana með flugi. Það er út í hött að leita að lífsgleði og mannlífsfegurð í útlöndum þegar maður býr í Reykjavík.

og svo gamli kreditlistabrandarinn.....

Ljóðahornið

Spread a little happiness

Even when the darkest clouds are in the sky
You mustn't sigh and you mustn't cry
Spread a little happiness as you go by
Please try

Even when the darkest clouds are in the sky
You mustn't sigh and you mustn't cry
Spread a little happiness as you go by

Blaðamanni DV tókst að hafa vænan slatta af Duran Duran viðtalinu rangt eftir mér en ég heyrði það svo sem á meðan viðtalið fór fram að það myndi koma bjagað út og gæti ekki verið meira sama.
Efnislega stenst þetta þó meira og minna allt þó ég hafi auðvitað orðað þetta allt miklu betur. Það er þó alger rangfærsla í upphafi spjallsins við mig að ég sé að "missa" mig úr spenningi yfir komu Duran Duran. Ég missi mig auðvitað aldrei og er stabílli en svo að einir tónleikar geti ært mig. Ég útilokaði hins vegar ekki að ég hefði tjúnast upp ef þeir hefðu komið fyrir 23 árum.
Þetta er auðvitað tittlingaskítur og ég held kúlinu þó einhverjir slái því föstu að það muni líða yfir mig í Egilshöll á fimmtudaginn.

Það getur líka ekkert varpað skugga á gleðina sem hefur heltekið mig eftir að Ólafur Teitur Guðnason sá ástæðu til þess að pirrast út í mig í fjölmiðlagremjuhorninu sínu í Viðskiptablaðinu á föstudaginn. Ég hef sjálfsagt einhvern tíma látið í það skína hérna að mér finnist lítið til þessa blygðunarlausa froðusnakks koma en það yljar mér um hjartaræturnar að vita til þess að "neikvæðu" pistlarnir mínir komi honum úr jafnvægi einu sinni í viku. Á meðan Ólafur Teitur amast við mér er ég að gera eitthvað rétt og það er auðvitað alveg dæmigert að hann þoli það ekki að mér leiðist 17. júní enda maðurinn yfirfullur af þjóðrembingi sjálfstæðismanna með Hitlersæskuuppeldi. Ritstýrði ekki þessi maður ríkisútgefinni bók sem komst að þeirri niðurstöðu að allir forsætisráðherrar landsins hefðu verið æði? Það verður bókstaflega grjóthrun í glerhúsinu þegar þessi maður af öllum telur sér fært að vanda um fyrir öðrum hvað blaðamennsku og almenna geðprýði varðar.
Mér finnst það samt tótallý brilljant að ÓTG skuli láta neikvæðni mína stuða sig svona hressilega milli stríða (pistlarnir heita sko Stuð milli stríða en ekki Stund aspergerinn þinn. Reyna að hafa rétt eftir þú veist hversu við hægrimenn leggjum mikið upp úr því) þar sem ég hef orðið fyrir enn meira áreiti fyrir að vera orðinn óþolandi jákvæður, ljósbleikur og femínískur. Aðdáendur manns gera nefnilega stundum til manns ómanneskjulegar kröfur en "fjölmiðlastjarna" sem er lesinn af nokkur hundruð manns og á allt sitt klapplið í Valhöll hefur auðvitað aldrei þurft að reyna slíkt á eigin skinni.
Gullna reglan um samskipti við króníska bókstafstrúarmenn og fýlupúka er að vísu sú að maður á ekki að svara þeim nema þá helst í aukasetningu þar sem maður gætir þess að halda því til haga hvað þeir séu gáfaðir og vel gefnir. Ég er gamall fíkill og læt það því eftir mér að svara dissinu en sleppi samt aukasetningunni enda myndi þessi maður ekki þekkja íróníu þó hún biti hann í rassgatið.
Bjánaleg textarýni ÓTG er jafn galin hvort sem hann fæst við harðar fréttir eða pistlaskrif þó það sé eðlismunur á þessu. Hann hatar það í báðum tilfellum ekkert að slíta vel valdar setningar úr samhengi og búa til samsæriskenningar um hvað gengur á í sjúkum huga þeirra blaða- og fréttamanna sem hann tekur á beinið hverju sinni. Nú hljóta að vera einhver áhöld um það hversu mikið ídjót gaurinn er en hann er betur til þess fallinn að þusa yfir fréttatexta þar sem stílbrögð eiga ekki heima þar og eiga því varla að flækjast fyrir honum. Leshátturinn sem hann færir beint yfir á persónubundnar skoðanir og pistla verður þó fyrst pínlegur þegar hann reynir að fá fram orsakasamhengi í geðstirðleika mínum og stelpnanna sem skrifa Stuðið á móti mér. Auðvitað erum við stundum að tuða (eins og hann alltaf) og þetta er allt svo meinlaust að það ætti enginn að finna sig knúinn til að stytta sér aldur eftir lesturinn en oftar en ekki býr eitthvað að baki og hvað mig varðar þá er ég miklu betri penni en svo að meðalgreindur maður eins og ÓTG á að skilja mig og geta lesið milli línanna, nema hann vilji það ekki.

Sumarfríið mitt er að verða búið og sennilega tækist engum öðrum en mér að leggjast í flensu á síðustu metrunum en þessi móðir allra vikna í fríinu er búin að fara meira og minna í höfuðverk og mók. Lofaðir séu verkalýðsfrömuðir fortíðarinnar sem hafa með svita sínum og blóði séð til þess að þessir dagar mínir verði ekki að hreinu tapi.

Anyway. Ég er eiginlega ekki búinn að lesa neitt af því sem ég ætlaði að lesa í fríinu og enn síður glápa á allt það sem ég ætlaði að glápa. Helvítis sólin setti strik í reikninginn en ég gerði ráð fyrir því að geta verið innipúki í mánuð með góðri samvisku í staðinn varð ég sóldýrkandi sem eyddi dögunum í að eltast við að kattsa tan.
Tókst samt að klára fyrsta season af Miami Vice á mánudaginn og byrjaði fríið á því að klára þriðja season af 24 sem er líklega snjallasti árgangurinn so far. Annars hefur ekkert gengið á bunkann sem ég verslaði hjá honum Amazon í vor. Bara búinn með tvo þætti af Philip Marlowe Private Eye prýðilegum þáttum með Powers Boothe í lykilhlutverkinu. Sjónvarpið sýndi þá þegar ég var krakki á frumstigi Marlowe dýrkunnar minnar og ég hef leitað að þeim logandi ljósi síðan þá. Þið sem hafið eitthvert vit á þessu ættuð að fylgjast með Boothe fara á kostum í Sin City í hlutverki Senator Roark að ég tali ekki um Rutger Hauer í hlutverki prestsins og drullusokksins bróður hans.
Bara búinn með einn þátt í Twin Peaks kassanum og ekki búinn að skoða endurbættu DVD útgáfuna af The Big Sleep sem er ekkert annað en reginhneyksli. Ég er öllu rólegri yfir því að vera bara búinn með ALF pilotinn. Keypti þetta meira í flippi og það er ekki að sjá að þessir þættir eldist mjög vel. Var höfundurinn líka ekki að skrifa þetta á heróíni?
Japanska, upprunalega Dark Water er líka búin að liggja óséð uppi í hillu í rúmt ár. Verð að sjá hana áður en ameríska endurgerðin eftir Walter Salles kemur í bíó. Sjálfur var leikstjórinn nú ekkert gapandi af hrifiningu þegar ég ræddi um hana við hann í vor. Ég er líka búinn að draga það í marga mánuði að horfa á House of 1000 Corpses eftir Rob Zombie en það þolir enga bið enda gaurinn allur að verða meinstrím.

... svo ætti maður auðvitað að horfa á allt Star Wars klabbið með börnunum sínum

Djúran tensjónið er byrjað að hækka hressilega enda styttist í tónleikana. Pétur í Boss hringdi í gær til að tékka á diskastatus hjá mér. Ég á auðvitað allt heila klabbið á vínyl en er búinn að týna Seven and the Ragged Tiger geisladisknum. Tólf tommurnar eru hornsteinn plötusafns míns en ég á engin B-hliðar lög af 12" á stafrænu formi þannig að ég benti Pétri á þetta snilldarsafnbox sem hann keypti med det samme.

Ísland í dag liðið var eitthvað að þusa um það í kvöld að fólk sem áður skammaðist sín fyrir Duran dýrkun væri að koma út úr skápnum núna og fékk svo Dadda diskó og Sigurjón Kjartansson til að diskútera Djúranið. Sigurjón var ekkert að hata það að dissa DD en var of tilgerðarlegur til þess að þetta væri fyndið. Ég skammast mín fyrir margt en hef aldrei reynt að fela DD og Star Wars geggjunina sem hefur fylgt mér from the dawn of time. Ég er búinn að halda því fram hjá Halla Thorst á Talstöðinni að Duran2 sé dýpsta hljómsveit eitísins og mun væntanlega klifa á því í Kvöldþætti Gumma Steingríms á Sirkús annað kvöld. Fór a.m.k. í tökur um daginn með allar plöturnar með mér og reyndi að raula Planet Earth. Engin takmörk fyrir því sem maður gerir fyrir málstaðinn. Nú síðast var hringt í mig frá DV í dag og ég úttalaði mig um Djúranið án þess að krefjast yfirlesturs þannig að nú bíð ég þess bara að sjá játningar mínar um að ég sé barnaperri með brenglaðan tónlistarsmekk á forsíðu blaðsins.
Er svo að vinna í því að koma áður óbirtum hljóðfælum úr viðtali mínu við Simon Le Bon inn á vefinn. Þar raular hann meðal annars prototýpu af The Seventh Stranger, einu besta lagi sveitarinnar. Spennó.

Annars er þetta allt hégómi og ristir ekki dýpra en svo að ég rétt nenni að drullast upp í Egilshöll þann þrítugasta. Ég meina Duran eru æði en ég þoli ekki fjöldasamkomur, síst af öllu í Grafarvogi.

Ég held ég sé búinn að ferðast meira á þessu ári en samanlagðri ævi minni hingað til. Testaði Þingvelli um helgina en trippið náði hápunkti í dag þegar kvenagengin fögnuðu 90 ára afmæli kosningarréttar. Minningarathöfnin við Drekkingarhyl var kyngimögnuð í þöglum einfaldleik sínum og maður varð allur einhvern veginn meyr og klökkur þegar 18 bleiku rósunum var fleytt til minningar um jafn margar konur sem var drekkt í hylnum. Þurfti að útskýra fyrir Dodda að það væri nauðsynlegt að minnast gamalla grimdarverka í þeirri von um að slíkt kæmi í veg fyrir að þau endurtækju sig.

Annars var auðvitað hápunktur dagsins þrumuræða Krissu mágkonu sem hitti beint í mark hjá Nónu minni sem ætlar að verða kvenskörungur og fá Fálkaorðu. Það má auðvitað skrifa heilu gígabætin um helvítis orðuna en þar sem ég hef þegar sagt allt sem segja þarf um allt í lífinu á þessari síðu áður minni ég bara á þetta. Líklega besta grein sem ég hef skrifað.

Annars er það besta við að vera blaðamaður í sumarfríi að maður getur látið eftir sér að sleppa því að lesa blöðin á hverjum degi og fara í bíó eða kaffihús frekar en að horfa á sjónvarpsfréttir. Maður einbeitir sér miklu frekar að slúðrinu og óbirtingarhæfum sögum sem aldrei mætti prenta. Splæsti samt í helgar DV til að skoða fína fólkið í brúðkaupinu. Það er til svo mikið af fallegu fólki.

Í dag eru 34 ár liðin frá falli Viðreisnarstjórnarinnar og næstum ævilöng stjórnarseta Framsóknarflokksins hófst þannig að í sögulegu samhengi hefði verið smart hjá Halldóri Ásgrímssyni að segja af sér á blaðamannafundinum í dag í stað þess að skúbba bara hreina sakarvottorðinu frá Renda.
Finnur Ingólfsson gafst einu sinni upp á ágangi fjölmiðla og aðgangshörku þeirra við fjölskyldu sína. Halldóri leiðist þetta sama þóf en djöflast samt áfram frekar en að taka Finnsleiðina út; setjast á friðarstól í Seðlabankanum og gerast milljóner.

Sjálfur er ég bara annars nokkuð hress og afþakka blóm og kransa.

Þegar ég ákvað í ládeyðiskasti í vor að loka þessari fokkins síðu henti ég út öllum tenglum nema á fávitana á Málefnunum, hliðstæður þeirra á Press.is, rassabloggið, póstinn minn og vísi.is (var viss um að Gunnar Smári ræki mig ef ég úthýsti veffront 365). Þá hélt ég Hróknum að sjálfsögðu inni ásamt Agli Helgasyni sem ég hef umtalsvert álit á og Imdb sem ég nota talsvert þó ég sé með þann gagnagrunn meira og minna vistaðan í hausnum á mér.

Skjallbandalagið fékk að fjúka eins og það lagði sig enda er það meira og minna dautt og úr sér gengið. Sá ekki ástæðu til að halda neinum þar inni nema skólasystur minni og sambýliskonu sem ég sé ekki sólina fyrir.
Þar sem ég er aftur orðinn hressa lessan og í þvílíku banastuði hef ég ákveðið að endurnýja og uppfæra tenglasöfnin þó það sé ekki nema bara sjálfum mér til hægðarauka að geta stokkið beint af Binginu yfir á þá vefi sem ég les reglu- eða óreglulega.
Ég sakna þess að hafa ekki Tóta Leifs og Tótu pönk á sínum stað og þau eru efst á blaði yfir þá sem ég hafði aldrei átt að farga, ásamt Ingókrúttinu, Betu rokk og Dr. Gunna. Helstu nýliðarnir eru óviðjafnanleg mágkona mín, Kryssa hryssa, minn gamli fjandvinur Bitringur og Arnór Ingi sem er með efnilegri bíórýnum þessa lands.
Ég komst að því að hann bloggar þegar hann kommentaði hjá mér um daginn. Ég hitti hann síðast þegar hann var smá tittur og ég bauð honum á forsýningu á fyrstu Harry Potter myndinni en hann er greinilega orðinn fullmótaður bíónörd þó hann hafi rétt verið að klára skyldunámið. Drengurinn er vel lesinn í myndasögum og enn betur séður og það yljar manni um hjartaræturnar að sjá að ungt fólk áttar sig á snilligáfu Mickey Rourke. Þar fyrir utan er ekki hægt annað en taka ofan fyrir ungmenni sem kvótar í Constantine á síðunni sinni. Uppáhaldssetningin mín úr þeirri annars gölluðu mynd snýst samt um Guð sem er eins og krakki með maurabú og hefur engan áhuga á sköpunarverki sínu.
Kommarinir Sverrir Jakobsson, Stefán Páls og Óli Gneisti eru allir glöggir og greindir þó Sverrir sé áberandi fremstur meðal jafningja í Kaninkukommúnunni, aðallega vegna þess að hann er að skora feitt þessi dægrin með djúpum skilningi á Star Wars. Allir þessir og miklu fleiri eru í náðinni hérna og verða hér með þess vafasama heiðurs aðnjótandi að ég viðurkenni að ég lesi þá.

Annars skoða ég aldrei blogg af því það er svo hallærislegt.

Eins og fram hefur komið hata ég ekki Nixon þannig að mér þóttu það stórmerkileg tíðindi að Mark Felt skyldi gefa sig fram sem Deep Throat á dögunum. Hal Holbrook leiðist það varla heldur að fá það á hreint að hann var að leika Felt í All the President's Men. Birni Bjarnasyni leiðist þetta ekki heldur og bendir á tvo áhugaverða linka um málið á heimasíðu sinni, annars vegar sjónarhorn Bobs Woodward og hins vegar Felts. Mér hefði samt þótt meiri fengur í persónulegum vangaveltum Björns sjálfs um málið.

Annar Djúpháls og öllu frægari en Felt verður væntanlega í sviðsljósinu á næstu dögum en á föstudaginn verður heimildarmyndin Inside Deep Throat frumsýnd á Íslandi. Myndin er sjálfsagt frægasta klámmynd allra tíma en hún var tekinn upp á sex dögum og kostaði 25 þúsund dollara í framleiðslu. Yfirvöld í Bandaríkjum kærðu sig ekki um að hún kæmi fyrir sjónir almennings og hún var bönnuð í 23 ríkjum Bandaríkjanna. Hún hefur skilað 600 milljón dollara hagnaði og er sögð arðbærasta mynd kvikmyndasögunnar.

Það vill svo skemmtilega til að hinn Watergate blaðamaðurinn,
Carl Bernstein kemur fram í myndinni ásamt ekki ómerkari mönnum en Wes Craven, Larry Flynt, Hugh M. Hefner, Gore Vidal og John Waters. Djúphálsinn Linda Lovelace verður sjálfsagt fjarri góðu gamni enda kærir hún sig ekkert um forna frægð og reynir að gera allt til að breiða yfir klámmyndafortíð sína. Hún verður samt örugglega sýnd taka stórt upp í sig í heimildarmyndinni en Empire gefur 4 stjörnur og segir vera skarpa heimildarmynd sem er bæði tragísk og fyndin.

Deep Throat fjallaði um stúlku (Lovelace) sem var með sníp í kokinu og þurfti því að totta til að fá fullnægingu. Jamm, þetta er djúp mynd (no pun intended). Dennis Hopper er þulur í heimildarmyndinni og til gamans má geta þess að Nixon bannfærði leikstjóra Deep Throat og aðalleikarann Harry Reems á sínum tíma og taldi þá einna helst handbendi Djöfulsins.

Troma gengið hans Lloyds brilleraði í Cannes með alls konar fíflalátum en þau tilkynntu það meðal annars með gjallarhorni fyrir utan Palais á stóra Sin City miðvikudeginum að Troma hefði unnið Gullpálmann. Ég átti skemmtilegt spjall við Kaufman þegar hann kom hingað á dögunum en við gleymdum að elta hann uppi á Cannesjum. Eftir að viðtalinu lauk fórum við að ræða kvikmyndir vítt og breytt og náðum best saman í hryllingi og film noir en Kaufman var hjartanlega sammála mér um að The Big Sleep eftir Hawks væri besta noir myndin. Hann er óvitlaus þó hann sé kengruglaður.

Það eru 5000 IP tölur á svarta listanum hjá mér en samt geri ég ekki annað en að eyða út spammi á kommentunum ef ég hætti að blogga þá verður það ekki vegna þess að blogg er að verða jafn súrt og Zippó í lúkunum á aumingja heldur út af andskotans kæfunni.

Ég er byrjaður að skrifa aftur um myndasögur og þar sem ég er loksins kominn í frí get ég tekið rispu. Birti That Yellow Bastard í Fréttablaðinu um daginn og spái því að Adventures in the Rifle Brigade, V for Vendetta, Ultimate Fantastic Four, Batman: Year One, Arkham Asylum og We 3 fylgi í kjölfarið.

Sin City er auðvitað mál málanna í sumar og eftir að hafa séð Episode III, Batman Begins (4 stjörnu stykki) og Sin City tvisvar tel ég óhætt að fullyrða að Sin City verður besta mynd ársins. Þetta verður ekki toppað fyrr en Rodriguez kemur með Sin City 2 og 3. Annars hvílir Star Wars svo þungt á mér þessa dagana að stóra Star Wars færslan sem hefur verið að gerjast í hausnum á mér í tvo mánuði verður birt í sex hlutum. Við munum að sjálfsögðu byrja á IV: Mögen die Macht mit euch sein á næstu dögum.

Það hefur einnig staðið til hjá mér um nokkurt skeið að drulla yfir Blaðið. Missið ekki af þeim dómi sem mun jafnast á við diss Jónasar Hallgrímssonar á Tristransrímur og þessa snilld.

Frídaginn í gær notaði ég til að horfa á Miami Vice og þræða bókabúðir, en það er besta þerapía sem ég þekki. Keypti næstum bókina Michael Moore is að stupid, fat, white man (eða eitthvað álíka) í Eymundsson. Ég fíla Moore og flest það sem hann segir í ræmur en myndi samt ekki treysta þessum spikaða popúlista frekar en varaformanni Samfylkingarinnar sem er annað hvort spilltur eða í vondum félagsskap nema auðvitað að báðir kostir séu réttir. Fór líka í Mál og menningu og Bókavörðuna hans Braga þar sem Robert James Fischer var ekki. Endaði á fyrirlestri um Batman hjá Pétri í Nexus en nennti ekki að labba í Bóksölu stúdenta.

Þangað hef ég ekki komið í a.m.k. 2 ár en verð væntanlega tíðari gestur þar með haustinu þar sem ég og sambýliskona mín erum líka orðin skólasystkin eftir að við skráðum okkur í HÍ. Ég er enn laus við allan akademískan metnað og er að fara að skemmta mér og tek þess vegna kúrsa í kynjafræði og kvikmyndafræði. Þetta verður samt sjálfsagt til þess að ég tékka á hversu mikið af bókmenntafræðinni hefur fyrnst og klára svo BA ritgerðina. Er kominn með fína kenningu og er byrjaður að afla heimilda. Húah! Djöfuls stuð. Nám snýst ekki um einingar og gráður heldur að halda sér ferskum og berjast gegn stöðnun.

Magnað samt að ég er ekki búinn að vera í fríi í nema tæpa viku þegar það rifjast upp fyrir mér hversu dýrmætum tíma, gáfum og hæfileikum ég er að sóa í vinnunni. Annars átti þessi bæjarrölts saga ekki að enda sem sálgreining en ég gerði merkilega uppgötvun á bókabúða- og kaffihúsaröltinu. Sá fullt af fólki að lepja bjór fyrir klukkan 14, á kaffihúsum og förnum vegi. Rak líka augun í ræfilslegan mann sem fór inn í íbúð við Hverfisgötu með ÁTVR poka fullan af bjór. Varð abbó í split second en fékk svo what alcoholics refer to as a moment of clarity:

Ég hef aldrei séð eftir þeim peningum sem ég eyddi í drykkju enda reiknast mér mjög rúmlega og gróflega til að ég hafi ekki eytt nema um 2.160.000 í áfengi á 12 ára drykkjuferlinum. Þetta þýðir þó alls ekki að ég hafi verið hófdrykkjumaður þar sem fáir hafa kunnað listina að drekka frítt betur en ég og Þórbergur. Er klár á að ég hafi aldrei eytt meira en 15.000 kalli á mánuði. Félagar mínir í meðferðinni áætluðu flestir að neyslan hefði kostað þá einhverja tugi milljóna. Flestir áttu að vísu lengri feril en ég og voru í harðari og dýrari efnum. Þessar tvær millur eru bygons. Það sem ég sé eftir er allur tíminn og orkan sem ég setti í þessa helvítis vitleysu en neysla tóbaks, áfengis og að ég tali ekki um ólöglegra vímuefna er fánýt iðja sem mér sýnist í flestum tilfellum loða við heimskt fólk, illa gefið, heft í þroska og ómenntað. Meðal fíkill uppfyllir ekki endilega öll þessi skilyrði en alveg örugglega fleiri en eitt eða tvö.

Guð gefi mér hroka til að sætta mig við það sem ég fæ ekki breytt. Mannfyrirlitningu til að þola það og vit til að greina hafrana frá sauðunum.

Sumt breytist sem betur fer aldrei og meirihluti þeirra sem tjá sig á Málefnin.com er enn skipaður örvitum og erkifíflum. Fannst bara rétt að minna á þetta.

Erkitöffarinn Robson Greene er í sjónvarpinu. Best væri ef þetta væri Touching Evil þar sem hann leikur Creegan en Wire in the Blood er OK.

Fucking hell! A line from the play!

Eftir að hafa krúsað Snæfellsnesið og Vestfirðina og lagt rúmlega 1500 kílómetra að baki á fjórum dögum hef ég komist að því að hvítar rollur eru miklu algengari en svartar og þannig skil ég nú loksins þetta figure of speech um svarta sauðinn. Komst líka að því við Látrabjarg að ég er ekki laus við að þjást af vertigo.

Þóra er búin að skella inn einhverjum myndum frá þessu ævintýratrippi fjölmiðlaparsins þar sem hápunktarnir voru að mínu mati sundið í Hólminum, lífhræðslan við Látrabjarg, ströndin við Breiðuvík, geggjuð Lynch stemningin í húsinu sem við gistum í Breiðuvík þar sem fortíðardraugar svifu yfir vötnum í bland við staðna og eldgamla fúkka- og skítalykt, og svo auðvitað skinny dipið í gömlu, grunnu lauginní í Reykjanesi þar sem sundkennsla var stunduð frá 1860-1927.