Þriðjudagur, 19. júlí 2005
Er búinn að vera að horfa á unorþodox Bond myndina Never Say Never Again í áföngum undanfarið. Irvin Kershner leikstýrði henni næst á eftir Empire Strikes Back sem gerir hana óneitanlega mjög áhugaverða.
Connery er helvíti brattur þó lítið hafi verið gert til að dylja aldur
hans. Fannst þessi mynd a.m.k. betri en Octopussy með Roger Moore en þær voru sýndar fyrir sömu jólin í bíó. Connery í Bíóhöllinni en Moore í Tónabíó. Moore var fyrsti Bondinn minn en Connery varð sá eini sanni strax eftir að ég sá Goldfinger á vídjó
NeverSay Never Again er samt ekkert spes, slagsmálaatriði stirð og alveg glatað þegar Bond og Largo keppa um heimsyfirráð í tölvuspili. Mátulega eitís. Þetta er auðvitað allt byggt á Thunderball enda er hún eina Bond bókin sem vafi lék á hver ætti kvikmyndaréttinn.
Klaus Maria Brandauer, sá ágæti leikari er líka allt of góðlegur fyrir Largo en Max Von Sydow smellpassar í hlutverk Blofeld. Í minningunni er Blofeldinn sem aldrei sést í From Russia With Love líka Sydow. Svíadjöfullinn er Blofeld.
Kim Basinger er voða sæt Domino en er litlaus og leiðinleg. Hún átti samt alveg skilið að ná lengra og komast upp í hjá Mickey Rourke í 91/2 Weeks en hvernig ég gat á sínum tíma verið skotinn í Barbara Carrera er mér hulin ráðgáta.
Morðkvendið Fatima Blush er bjánaleg persóna og Carrera er hræðileg leikkona. Ótrúlega phony. Hún er samt enn smá sexí, hún má eiga það en að finnast hún æði? Komon.
Rowan Atkinson er líka asnalegur í þessari mynd sem verður samt alltaf skemmtilegt utangarðsfyrirbæri í Bondfræðunum.
Meira um Barböru
| 20:53 |