... farinn til Krítar sem er einmitt vagga þeirrar siðmenningar sem hefur ekki alveg náð að skjóta rótum á Grænlandi.

Ég get ekki sagt skilið við Grænland fyrr en ég er búinn að gera Ísmanninum, fjörugu mönnunum og Grandaveginum mínum skil.
Byrjum á Ísmanninum. Einn ferðafélagi minn hafði á orði að Ísmaðurinn væri "fínn í þriggja mínútna skömmtum" en hann vann svo á og var fyrir rest orðinn með öllu ómissandi. Hér eru nokkur kvót og viskukorn úr lífsspeki Ísmannsins sem segir að það sé allt í lagi að verða 100 ára svo lengi sem maður heldur heilsu.

En að vera að halda lífi í sjúklingum og hlusta á ættingja grenja yfir þem látnum er rugl. Þegar Ísmaðurinn missir heilsuna ætlar hann að sigla út á ísjaka og drepast þar. En þetta viðkemur dauðu svilkonunni hans sem ég vík að nánar síðar.

Byrjum á matnum: Siggi gaf okkur ísbjarnakjöt og ísbjarnahjarta að éta. Hjartað var í lagi. Minnti nokkuð á lambalifur og hefði verið lostæti með lauk og brúnni sósu. Kjötið var hins vegar lýsismengaður viðbjóður. Þegar verið var að skera ísbjörninn í bita kom hann aðvífandi:

"Hvað ertu að skera úr þessu? Heldurðu að þið getið ekki japlað á þessu þó það séu nokkrar tæjur í þessu?"

Svo fríkaði hann þegar hann horfði á eftir tætlunum í ruslið, sótti þær og át.

Ég mátti til með að forvitnast um hvort það væri mikil kúnst að elda ísbjörninn:

"Já. Það er sko mikil kúnst að matreiða þetta. Þú setur vatn í pott, helst sjó, og kveikir undir."

Af krypplingum: Ekki botnaði Ísmaðurinn mikið í því að það skyldi ekki vera lent í Kúlúsúkk á föstudeginum með Össur, fjörugu mennina og Kollu Bergþórs:

"Helvítis, djöfulsins, andskotans krypplingar hjá flugfélaginu. Það er glampandi sól í Kúlúsúkk og þeir þora ekki að lenda vegna þoku. Eina leiðin til að fá þessa
aumingja til að lenda er að skjóta þá niður. Kannski ég taki bara stóru byssuna og láti þá svífa inn á brautina."

Hér ber að hafa í huga að Siggi var búinn að sigla í gegnum ísinn frá Tasiilaq til Kúlúsúkk til að sækja fólkið. Hann er ekki maður sem nennir að fara fýluferðir.

Djammið: Ég hef gert grein fyrir Hótelbarnum og hann er eitt. Klubben er allt annað. Hann er eins konar diskótek í kofa í túnfæti kirkjugarðsins og þangað þora sko ekki allir hvorki innfæddir né túristar. Klúbburinn er ekki alltaf opinn og var til dæmis lokaður í fyrra þegar Ingó ráðlagði mér eindregið að skoða hann (sjá ársgömul Grænlandskomment). Nú var hann hins vegar opinn og að vandlega athuguðu máli kíktum við inn. Þegar maður kemur að Klubben er viðarhurðinn lokuð og hann er ómerktur fyrir utan það að á hurðina hefur verið tússað með svörtu KLUBBEN og með annarri skrift stendur FUCKING fyrir ofan. Sem sagt Fucking Klubben. Það sem fældi einhverja frá Klúbbnum voru sögur um að konurnar þar væri ógurlega ágengar. Siggi átti svar við því:

"Þá ríðurðu þeim bara og þá er það úr sögunni og þú þarft aldrei að hafa áhyggjur af því meir. Þið skuluð passa ykkur að fara ekki í þessar giftu. Það var skorinn hausinn af einum í fyrra. Hausinn rétt hékk á og lá bara fram á barinn. En þetta gerist ekki oft."

Þetta er víst enginn kjaftasaga og ég fékk þetta staðfest hjá áreiðanlegum heimamönnum, grænlenskum og dönskum.

Kynlífið: Annars segir Siggi að Grænlenskar konur haldi ekki fram hjá en þær séu mikið að prófa.

"Þegar þær drekka fer það beint niður í tussuna á þeim og þá þarf að ríða greyjunum. Og þá verða kallarnir þeirra vitlausir."

Þannig var það til dæmis einu sinni að konan hans vildi prófa 8-9 Íslendinga á barnum og benti Sigga á dömu og bauð skipti; hann mætti fara á hana ef hún fengi að "prófa" gaurana. Það klikkaði svo þegar Íslendingarnir drógu sig í hlé.

Af menningarástandi: "Ég veit ekkert um neina helvítis menningu," sagði Ísmaðurinn þegar hann var spurður hvort þjóðminjasafnið væri opið.

Drykkja: "Þegar ég drekk drekk ég 4-5 kassa af bjór og drepst ekki af því. Grænlendingar þola ekki 2 bjóra. Þá eru þeir búnir."

Á Slysó:Sleðahundur beit Mána í hendina og skömmu síðar klemmdi hann sig á fingri sömu handar. Doktor Kristín gerði að sárum hans en Ísmaðurinn var að sjálfsögðu með sína lausn á málinu:

"Er ekki best að skera hana af? Hún þvælist bara fyrir svona."

Um áfallahjálp: Ísmaðurinn náði hámarki í þessum mögnuðu eftirmælum sínum á fjórða bjór í bátnum á leið til Kúlúsúkk. Karlmennskuleg hörkuspekinn vall upp úr honum þannig að við sem á hlýddum verðum aldrei samir menn en þetta var meira svona you had to be there moment þannig að það er tilgangslaust að reyna að gera þessu skil.
En svilkonan dó sem sagt fyrir þremur vikum og blessaður kallinn hennar hafði verið óvinnufær af sorg þar til Ísmaðurinn hellti sér yfir hann og spurði hann hvort hann vildi þá bara ekki leggjast hjá helvítis kerlingunni og drepast. Hann hefði í það minnsta engan tíma til að hlusta á þetta helvítis væl og eklinum væri því hollast að leita til manna sem hefðu lært það í skóla, jafnvel háskóla, að hlusta á grenjuskjóður. Sjálfur sagðist Ísmaðurinn ekki kunna neitt fyrir sér í áfallahjálp en var þó ekki frá því að kallinn hefði aðeins braggast eftir ræðuna.

að ég hlusti ekki nógu mikið á Britney Spears

Ég er í þunglyndi og þar sem mér er meinað að leita huggunnar í brennivíni hef ég ekkert nema myndasögur til þess að styrkja andann. Fór því upp í rúm með þriðja bindi af Daredevil sögum Franks Miller eftir kvöldfréttir í gær. Sambýliskonan mín (þessi sæta á forsíðu Allt í Fréttablaðinu í dag) sagði þegar hún lagðist við hliðina á mér löngu síðar að ég væri "svo skemmtilega misþroska" með þessar teiknimyndasögur mínar. Mér sárnaði þetta óskaplega og súnkaði dýpra í þunglyndið akkúrat þegar The Hand var að reisa Elektru upp frá dauðum.

Góðar myndasögur eru bókmenntir og margar hverjar miklu betri en innbundinn prósi einhverra lúsera sem þykjast hafa eitthvað fram að færa þannig að ég er ekki tilbúinn til að viðurkenna að áhugi minn á þeim sé vitnsiburður um misþroska. Þræti samt ekki fyrir það að í hjarta mínu er ég alltaf átta ára Star Wars nörd - og kæri mig ekki um að vera annað.
Það vill annars svo skemmtilega til að ef vel er rýnt í myndina af Þóru í Fréttablaðinu í dag sést vel hversu menningarlegur og vel lesinn ég er.
Það er nefnilega bókakosturinn minnn sem er í bakgrunninum. Þarna má sjá kjölinn á ævisögu Byrons ásamt þynnri bók með völdum bréfum skáldsins. Þarna eru líka tvær bækur eftir Baktín en Rabelais and his World er mér sérstaklega kær. Biblían mín, The Best of Raymond Chandler, er á sínum stað en hana ef ég ekki skilið við frá því ég var 14 ára og í sömu hillu eru Red Harvest og The Maltese Falcon eftir Hammett, smásögur Chandlers og Falling Angel eftir Hjortsberg; bráðskemmtileg noir/horror saga sem Angel Heart byggir á. Tók mig mörg ár að komast yfir hana. Ævisaga Jennu Jameson, How to make Love like a Porn Star er vel geymd í hillunni ásamt ævisögu Byrons eftir André Maurois í þýðingu Sigurðar Einarssonar langafa. Sókn og Sigrar, þríleikur afa um Framsóknarflokkinn, er einnig í öndvegi en það er ekki gott að segja hvað saga Framsóknarflokkins á síðustu árum gæti heitað. Orðin sókn og sigrar ættu þó varla við.
Ég held mikið upp á Helgu Kress , sem fræðikonu, þannig að bækur hennar Fyrir dyrum fóstru og Máttugar meyjar eru alltaf innan seilingar sem og ævisaga Lauren Bacall, By Myself. Þarna eru líka þrjár James Bond bækur í íslenskum þýðingum, óborganlegar bækur þar sem orðið "kynvillingur" kemur fyrir eins og ekkert sé sjálfsagðara. Myndasögurnar eru í efstu hillunni og því ekki í mynd en það glittir þó í ritsafn Þórbergs Þórðarsonar (sem er betri en Laxness) og kviður Hómers sem eru auðvitað skyldueign.

Farangurinn minn frá Grænlandi er nú á Egilsstöðum, skilst mér. Þetta er nokkuð bagalegt þar sem í þessari einu tösku eru öll fötin mín. Ég legg nefnilega ekkert upp úr fötum, þeim mun meira úr bókum, og fataskápurinn minn, með sokkum og nærbuxum, rúmast í einni íþróttatösku. Ég er sem sagt enn í illa lyktandi lörfunum sem ég sigldi í frá Tasiilaq fyrir rúmri viku. Annars er gaman að segja frá því að taskan er ekki merkt og þar sem hún lagði af stað til Íslands tveimur dögum á eftir mér sá Guttesen, framkvæmdastjóri Hróksins, ástæðu til að opna hana á flugvellinum í Kúlúsúkk og kallaði svo yfir allan salinn: "Hver á svartan leðurjakka og Spider-Man bók?" Allir viðstaddir svöruðu einum rómi og datt aðeins einn maður í hug. En bara svona for the record þá var þetta ekki Spider-Man bók heldur Essential Punisher Vol. 1 en Spider-Man er framan á kápunni enda kom The Punisher fyrst fram sem aukapersóna í Spider-Man blöðunum.

Það mætti hæglega skrifa langa ferðasögu um svaðilför síðustu viku en ég er ekki viss um að ég nenni því. Aðrir bloggarar úr ferðinni hafa látið að sér kveða; Össur er sprækur og Sigga á Mogganum gefur honum ekkert eftir enda voru þau saman í þokuvélinni með "fjörugu mönnunum" sem ég mun óhjákvæmilega gera betri skil síðar.

Ísmaðurinn er líka orðin ein dýrmætasta perlan í fjölskrúðugu persónugalleríí ævisögu minnar.

Ég var að koma þarna í annað sinn sem dró nokkuð úr ævintýraljómanum og krafti upplifunarinnar. Maður er nefnilega ekki lengi að ná áttum í Tasiilaq hafi maður komð þangað áður og eftir 15 mínútna göngutúr var eins og ég hefði aldrei farið.

Dýrmætustu mómentin voru næturnar tvær sem ég eyddi einn í því sem ég kýs að kalla sumarbústað mínum í The Twilight Zone. Það er ekki til heppilegri staður en Grænland ef maður vill vera einn með sjálfum sér í myrkrinu og hugsa. Það þýðir þó alls ekki að allt sem býr í myrkrinu sé gott. Þetta er líka perfect setting fyrir hryllingsmynd (verð að muna að benda Eli Roth á þetta næst þegar ég hitti hann).
Allar hryllingsgreinar eiga heima í Tasiilaq. Bærinn hentar vel sem umgjörð fyrir raðmorðingjasögu, að maður tali ekki um skrímsladrama en ég held að besta útfærslan yrði mynd um afleiðingar þess þegar hlekkjuðu hundarnir tryllast og losna, sbr. The Birds.

Glæpasagan gæti líka virkað hérna en þó aldrei sem whodunnit. Morðinginn myndi bara sviðsetja sjálfsmorð fórnarlamba sinna og þá yrði ekki pælt meira í því.

Annars dettur mér alltaf það sama í hug þegar ég stend á hótelhæðinni og horfi yfir Tasiilaq:

Strange days have found us. Strange days have tracked us down... og svo framvegis.

Sjálfsmorð ungs fólks eru líklega hvergi fleiri en á Grænlandi. Tölurnar sem ég hef heyrt hér eru sláandi en á þriggja mánaða tímabili í fyrra styttu níu ungmenni í Tasiilaq sér aldur.
Þegar ég reyndi að ræða þessi mál við starfsfólk barnaskólans í fyrra var fátt um svör. “Við tölum ekki um þetta. Viljum það ekki,” sagði fullorðna fólkið og þar við sat.

Afstaðan virðist þó hafa breyst til hins betra eftir þessa skelfilegu þriggja mánaða hrinu og öflugu forvarnarstarfi hefur verið hleypt af stokkunum. Forvarnarstarfið beinist fyrst og fremst að sjálfsmorðunum en aukinn kraftur hefur einnig verið settur í áfengisforvarnir en eins og alþjóð veit er áfengisvandinn á Grænlandi yfirgengilegur. Það er fátt í fari litlu krakkanna í Tasiilaq sem bendir til þess að fjöldi þeirra muni kjósa dauðann á unglingsárunum. Gleðin skín úr hverju andliti og það ber ekki á öðru en að lífið sé leikur í þessu náttúrutengda og frumstæða samfélagi.
Það þarf þó ekki að grafa djúpt til að finna skýringar. Hér er félagslega meðvitað fólk sem fullyrðir að um helmingur allra barna í Tasiilaq sé misnotaður kynferðislega og sifjaspell sé nánast almennt. Ástandið er svo ömurlegt að það þykir bót í máli að skömmin sem við vitum að nagar fórnarlömb slíks ofbeldis er minni hér vegna þess að svo mörg börn séu saman á þessum hræðilega báti.
Barnaheimilið hér er opið um helgar og ungabörn eru oft vistuð þar frá föstudegi til mánudags til þess að hlífa þeim við drykkjunni og ofbeldinu á heimafyrir. Unglingarnir sem ég hef rætt við í bænum eiga allir þann draum heitastan að komast burt sem fyrst. Burt frá alkóhólismanum og fábreytileikanum. Stelpurnar fullorðnast hratt og eru uppteknar af því að vera sætar. Strákarnir tala digurbarkalega; hafa erft hörkuna frá feðrum sínum en dreymir um að knattspyrnukunnátta verði þeirra farmiði burt. Fyrirheitnu löndin eru til dæmis Danmörk, Færeyjar og Ísland en tækifærin eru fá og flóttaleiðirnar þröngar.
Mig langaði til þess að taka þau öll með mér heim.

Það er ekki mikið við að vera í Tasiillaq þannig að í fásinninu hlýtur maður fyrr eða síðar að enda á hótelbarnum, jafnvel þótt maður sé hættur að drekka. Þeir sem láta reykingar á skemmtistöðum í Reykjavík fara í taugarnar á sér ættu að reka nefið inn í mökkinn á eina barnum í Tasiilaq. Það er óhætt að segja að skyggnið sé fágætt enda keðjureykir hver einasti gestur eins og hann sé í akkorði.

Íslendingar kalla ekki allt ömmu sína þegar það kemur að sukki og sumbli aftaninn vetrarlangann allan ársins hring en samt sem áður gátu fáir ferðafélaga minna hugsað sér að staldra lengur við en svona eins og í eina kollu. Sjálfur hef ég gleymt ýmsu sem ég vildi að ég hefði aldrei upplifað á eymdarbörum en ekkert sem ég hef séð í brennivínsþokunni í gegnum árin hefur búið mig undir þennan bar sem er helltur fullur af myrkri.
Heimamenn vita greinilega upp á hár til hvers áfengi er brúklegt en notagildi þess hefur vitaskuld ekkert með skemmtun að gera. Áfengi er fyrst og fremst nothæft til þess að gleyma, verða einhver annar en maður er og hverfa inn í fuglabjarg óminnishegranna.
Höfundur ferðamannabókar um Grænland varar sérstaklega við hótelbarnum í Tasiilaq og ræður engum að stíga þar inn fyrir. Sjálfur segist hann hafa orðið fyrir því að eldri kona móðgaði sig og því ætti enginn að fara þangað. Ég ráðlegg þvert á móti öllum að kíkja á barinn og get rétt ímyndað mér hvernig sú gamla gekk fram af þessum geðstirða manni þar sem það þarf, að ég held, enginn að fara einn heim af þessum stað.
Ég gæfi mikið fyrir að sjá hinn dæmigerða íslenska "korter í þrjú gæja", ljósabrúnan og strípaðan bregðast við ágangi "korter í þrjú kerlinganna" í Tasiilaq. Sumar hverjar eru að mestu tannlausar og ég er ekki frá því að í einhverjum augabrúm iði flatlýsnar. Ég varð samferða einum heimamanni út og sá var einhverra hluta vegna einn á ferð. Hann horfði á lausar skóreimar sínar og grét.
Það slær fátt meira á vínlöngun en ferð á barinn í Tasiilaq.

Skákmeistararnir Henrik Danielsen og Otto Nakapunda frá Namibíu komu aftur til Tasiilaq í gær eftir rúmlega sólarhrings ferð með Ísmanninum Sigurði Péturssyni til Kuummiit.
Þangað fóru þeir til að gleðja krakkana í Kuummiit með skákkennslu og nammigjöfum. Heimamenn tóku þeim fagnandi og þeir nutu gestrisni Ísmannsins, sem gaf þeim ísbjarnarkjöt að borða. Þeim stóð einnig til boða að fá sér væna lúku af úldnum sel sem hefur verið að rotna í forstofunni heima hjá Sigurði í tvo mánuði, en þar drógu þeir mörkin.

Úldinn selur þykir þó engu að síður hið mesta lostæti í Kuummiit þar sem hann er látinn mygla í mauk svo það má éta hann eins og jógúrt. Á bakaleiðinni reyndi Ísmaðurinn að kenna gestunum að veiða að hætti heimamanna en skákmennirnir hittu hins vegar ekkert sem þeir miðuðu á, hvorki seli né kaffidósir, en ljúfmennið Danielsen viðurkenndi þó að hann hefði fundið villidýrið blossa upp í sér þegar hann var kominn með riffil í hönd og bráðina í sigtið.
Siglingin til baka tók hetjurnar fimm klukkustundir í gegnum þoku og ís. Þeir segja að ferðin hafi verið það magnaðasta sem þeir hafa upplifað en mér nægir tilhugsunin um úldna selinn og lyktina af honum í forstofunni til að sætta mig við að hafa orðið eftir í Tasiilaq.
Ég mun þó gæða mér á ísbjarnarkjötinu sem Siggi kom með færandi hendi í plastpoka eftir að hann hefur eldað það ofan í okkur eftir kúnstarinnar reglum. Dýrið felldi hann fyrir nokkrum dögum þannig að rotnunin er lítil sem engin. Skáktrúboðið hélt áfram í Tasiilaq á meðan Henrik og Otto sigldu á vit ævintýranna og það er óhætt að segja að föruneyti Hróksins hafi slegið í gegn hjá krökkunum í Tasiilaq, sem hópast í samkomuhúsið til að tefla og áhuginn er slíkur að um 20 börn tefldu fjöltefli við Róbert Harðarson, varaforseta Hróksins, undir berum himni í hellirigningu.

Hundarnir í Tasiilaq eru hálfgerðir úlfar. Harðgerir sleðahundar sem eru einnig notaðir á ísbjarnaveiðum. Þeir eru hlekkjaðir úti um allan bæ og það hvarflar stundum að manni að það hljóti að búa fleiri hundar en menn í bænum.
Grænlendingar verða seint sakaðir um að vera góðir við blessuð dýrin enda eru gælur og dekur ekki réttu meðulin þegar verið er að ala upp villidýr. Hundunum er gefið að éta einu sinni í viku á sumrin og þannig er þeim haldið blóðþyrstum og grimmum.

Skepnurnar eru því vitaskuld sísvangar og spangóla nokkrar hunguraríur á dag þannig að undir tekur í hæðunum í kring. Það skapast alltaf svolítið geggjuð stemning þegar gólin byrja og maður getur hæglega ímyndað sér að maður sé staddur í villta vestrinu umkringdur sléttuúlfum eða að maður sé boðsgestur hjá Drakúla greifa sem býður manni að hlusta á aftantónleika barna næturinnar. Grænlensku hundarnir eru náskyldir úlfum og því óhjákvæmilega býsna tignarlegar og fallegar skepnur þannig að það þarf engan að undra þó að við, vitlausu Íslendingarnir, freistumst til þess að læðast út í myrkrið og fóðra dýrin á pylsum úr kaupfélaginu.
Þetta er vitaskuld í algerri óþökk eigendanna sem þurfa þó varla að hafa miklar áhyggjur af því að við reynum að spilla uppeldinu fyrir þeim eftir ævintýri liðinnar nætur. Úlfastóðið sem heldur til við herbergisgluggann minn bókstaflega sturlaðist þegar fyrstu pylsubitarnir svifu yfir höfðum þeirra og önnur eins læti og djöfulgang hefur undirritaður aldrei heyrt, hvorki fyrr né síðar. Einn hundurinn er auðvitað aðal, langstærstur og flottastur. Hann pissar alltaf ef maður kemur of nálægt bara svona til að það sé á hreinu hver eigi svæðið. Hann fékk alla bestu bitana og hinir lúffuðu hiklaust fyrir honum en þegar minni gaurarnir fóru að berjast um restirnar runnu á mann tvær grímur. Það var allt útlit fyrir það að þeir væru tilbúnir að drepa fyrir rúsínulausa pylsuenda og heilu gengin réðust á þá sem kræktu í bita og rifu þá með ofbeldi út úr skoltunum á þeim.
Þarna gerðum við okkur grein fyrir því að við myndum ekki bylta hundalífinu í Tasiilaq og að sennilega væri betra að gera ekkert þar sem við hefðum aldrei nóg fyrir alla. Rússneska byltingin í hnotskurn?

Það var rjómablíða í Kulusuk þegar föruneyti Hróksins lenti þar á miðvikudag en ætlunin var að sigla þaðan með bát til Tasiilaq þar sem Hrókurinn heldur skákveislu annað árið í röð.
Þrátt fyrir glampandi sól og lygnan sjó reyndist siglingaleiðin þó ófær vegna ísa þannig að þyrluferð varð ofan á. Ég var alveg búinn að gíra mig upp fyrir siglingu ekki síst þar sem hópurinn sem fór á undan okkur fékk að sigla með Sigurði Ísmanni sem Reynir Traustason hefur gert ódauðlegan; fyrst í bók sinni Seiður Grænlands og ekki síður í fréttum sínum af því þegar Ísmaðurinn ógurlegi fangaði hákarl og drap með berum höndum. Það þótti heimsfrétt.

Það er hins vegar eitthvað svo geggjað við að fljúga með þyrlu þannig að ég grét það þurrum tárum að fá ekki að sigla á milli ísjaka og horfast í augu við seli í sínu náttúrulega umhverfi. Ísmaðurinn tók svo á móti okkur á þyrluflugvellinum í Tasiilaq, vígreifur að vanda, nýkominn úr ævintýralegri veiðiferð sem ætti fullt erindi á Sky og CNN.
Ísmaðurinn fór, eins og svo oft áður, einn í þessa veiðiferð en þegar hann hafði fellt tvo birni missti hann skrúfuna undan bátnum og var strandaglópur í átta daga. Hann hafðist við á ísjaka og át kjötið af skepnunum sem hann hafði drepið. Hann gerði þó lítið úr þessum hrakningum enda er ísbjarnakjöt víst herramannsmatur þó það væri orðið "helvíti þreytandi áttunda daginn í röð". Siggi Ísmaður býr í Kuummiit sem er vægast sagt afskekkt pláss þar sem hvorki er rennandi vatn né rafmagn og fólk gengur örna sinna í fötur. Fjórir Hróksmenn þáðu heimboð Ísmannsins sem sigldi með þá áleiðis til Kuummiit um leið og það mynduðust glufur í íshrönglinu. Það er með ólíkindum að magnaðasti maðurinn á Grænlandi skuli vera Íslendingur.
Þetta er annað árið í röð sem ég geri mér upp forföll til þess að komast hjá heimsókn til Kuummiit. Þetta er auðvitað lygilegur roluskapur og ég veit að ég er að flýja undan ævintýri en ég treysti mér ekki enn til að fara fjær vestrænni siðmenningu en til Tasiilag. Þar er þó í það minnsta kaupfélag þar sem hægt er að kaupa egg, beikon og haglabyssur.

That komst adeins einn madur somasamlega i gegnum allt broltid i kringum fronsku byltingunna en that var snillingurinn Talleyrand. Hann helt ekki sist haus thar sem hann hafdi vit a thvi ad vera fjarverandi thegar vond mal voru tekin fyrir og komst thannig til daemis hja thvi ad greida atkvaedi med afhausun konungs. Mer finnst akaflega gott ad vera a Graenlandi i dag. Finnst hendur minar vera adeins hreinni en ella, I guess.

... og það gerir pósturinn sem betur fer líka því annars hefði ég misst af honum og þurft að sækja Rambo - Ultimate Edition DVD pakkann minn upp á pósthús. Nú er fyrsta Rambó myndin, First Blood, helvíti góð og þeir sem fordæma hana gera það blindaðir af Stallone fyrirlitningu og kaldastríðsfíling framhaldsmyndanna.
Ég horfi alltaf á First Blood með nokkurra ára millibili og hún hefur ekki klikkað enn. Þetta var nottla geggjuð hasarmynd þegar maður sá hana í Regnboganum á sínum tíma og stríð Rambós gegn skerfaranum í Jerkwater USA þykir svo sem ekki merkilegt á hasarmælikvarðanum í dag. En þetta er töff.

Rambó drapst vitaskuld í skáldsögu Davids Morrell þó hann hafi öðlast framhaldslíf í bíómyndunum og handritum Stallones og félaga. Það er Trautman sjálfur sem skýtur hausinn af Rambó í bókinni en í alternete endinum á nýja DVD disknum notar Rambó Trautman til þess að fremja sjálfsmorð

You trained me
you made me
you do it
you kill me