Skepnurnar eru því vitaskuld sísvangar og spangóla nokkrar hunguraríur á dag þannig að undir tekur í hæðunum í kring. Það skapast alltaf svolítið geggjuð stemning þegar gólin byrja og maður getur hæglega ímyndað sér að maður sé staddur í villta vestrinu umkringdur sléttuúlfum eða að maður sé boðsgestur hjá Drakúla greifa sem býður manni að hlusta á aftantónleika barna næturinnar. Grænlensku hundarnir eru náskyldir úlfum og því óhjákvæmilega býsna tignarlegar og fallegar skepnur þannig að það þarf engan að undra þó að við, vitlausu Íslendingarnir, freistumst til þess að læðast út í myrkrið og fóðra dýrin á pylsum úr kaupfélaginu.
Þetta er vitaskuld í algerri óþökk eigendanna sem þurfa þó varla að hafa miklar áhyggjur af því að við reynum að spilla uppeldinu fyrir þeim eftir ævintýri liðinnar nætur. Úlfastóðið sem heldur til við herbergisgluggann minn bókstaflega sturlaðist þegar fyrstu pylsubitarnir svifu yfir höfðum þeirra og önnur eins læti og djöfulgang hefur undirritaður aldrei heyrt, hvorki fyrr né síðar. Einn hundurinn er auðvitað aðal, langstærstur og flottastur. Hann pissar alltaf ef maður kemur of nálægt bara svona til að það sé á hreinu hver eigi svæðið. Hann fékk alla bestu bitana og hinir lúffuðu hiklaust fyrir honum en þegar minni gaurarnir fóru að berjast um restirnar runnu á mann tvær grímur. Það var allt útlit fyrir það að þeir væru tilbúnir að drepa fyrir rúsínulausa pylsuenda og heilu gengin réðust á þá sem kræktu í bita og rifu þá með ofbeldi út úr skoltunum á þeim.
Þarna gerðum við okkur grein fyrir því að við myndum ekki bylta hundalífinu í Tasiilaq og að sennilega væri betra að gera ekkert þar sem við hefðum aldrei nóg fyrir alla. Rússneska byltingin í hnotskurn?