Íslendingar kalla ekki allt ömmu sína þegar það kemur að sukki og sumbli aftaninn vetrarlangann allan ársins hring en samt sem áður gátu fáir ferðafélaga minna hugsað sér að staldra lengur við en svona eins og í eina kollu. Sjálfur hef ég gleymt ýmsu sem ég vildi að ég hefði aldrei upplifað á eymdarbörum en ekkert sem ég hef séð í brennivínsþokunni í gegnum árin hefur búið mig undir þennan bar sem er helltur fullur af myrkri.
Heimamenn vita greinilega upp á hár til hvers áfengi er brúklegt en notagildi þess hefur vitaskuld ekkert með skemmtun að gera. Áfengi er fyrst og fremst nothæft til þess að gleyma, verða einhver annar en maður er og hverfa inn í fuglabjarg óminnishegranna.
Höfundur ferðamannabókar um Grænland varar sérstaklega við hótelbarnum í Tasiilaq og ræður engum að stíga þar inn fyrir. Sjálfur segist hann hafa orðið fyrir því að eldri kona móðgaði sig og því ætti enginn að fara þangað. Ég ráðlegg þvert á móti öllum að kíkja á barinn og get rétt ímyndað mér hvernig sú gamla gekk fram af þessum geðstirða manni þar sem það þarf, að ég held, enginn að fara einn heim af þessum stað.
Ég gæfi mikið fyrir að sjá hinn dæmigerða íslenska "korter í þrjú gæja", ljósabrúnan og strípaðan bregðast við ágangi "korter í þrjú kerlinganna" í Tasiilaq. Sumar hverjar eru að mestu tannlausar og ég er ekki frá því að í einhverjum augabrúm iði flatlýsnar. Ég varð samferða einum heimamanni út og sá var einhverra hluta vegna einn á ferð. Hann horfði á lausar skóreimar sínar og grét.
Það slær fátt meira á vínlöngun en ferð á barinn í Tasiilaq.