Ísmaðurinn er líka orðin ein dýrmætasta perlan í fjölskrúðugu persónugalleríí ævisögu minnar.

Ég var að koma þarna í annað sinn sem dró nokkuð úr ævintýraljómanum og krafti upplifunarinnar. Maður er nefnilega ekki lengi að ná áttum í Tasiilaq hafi maður komð þangað áður og eftir 15 mínútna göngutúr var eins og ég hefði aldrei farið.

Dýrmætustu mómentin voru næturnar tvær sem ég eyddi einn í því sem ég kýs að kalla sumarbústað mínum í The Twilight Zone. Það er ekki til heppilegri staður en Grænland ef maður vill vera einn með sjálfum sér í myrkrinu og hugsa. Það þýðir þó alls ekki að allt sem býr í myrkrinu sé gott. Þetta er líka perfect setting fyrir hryllingsmynd (verð að muna að benda Eli Roth á þetta næst þegar ég hitti hann).
Allar hryllingsgreinar eiga heima í Tasiilaq. Bærinn hentar vel sem umgjörð fyrir raðmorðingjasögu, að maður tali ekki um skrímsladrama en ég held að besta útfærslan yrði mynd um afleiðingar þess þegar hlekkjuðu hundarnir tryllast og losna, sbr. The Birds.

Glæpasagan gæti líka virkað hérna en þó aldrei sem whodunnit. Morðinginn myndi bara sviðsetja sjálfsmorð fórnarlamba sinna og þá yrði ekki pælt meira í því.

Annars dettur mér alltaf það sama í hug þegar ég stend á hótelhæðinni og horfi yfir Tasiilaq:

Strange days have found us. Strange days have tracked us down... og svo framvegis.