Svona lýsir Leslie A. Marchand stemmaranum í kringum dauða Byrons í bók sinni Byron A Portrait en eins og allt sæmilega vel upplýst fólk veit fór Byron til Grikklands til að taka þátt í frelsisstríðinu þar en fékk hitasótt og lést í Missolonghi árið 1824.

"At the very time Lord Byron died, there was one of the most awful thunder storms I ever witnessed. The lightning was terrific. The Greeks, who are very superstitious, and generally believe that such an event occurs whenever a much superior, or as they say, a supreme man dies, immediately exclaimed, "The great man is gone!"" Byron himself might have been moved by such a portent. And his dedicated spirit must have enjoyed the mad medley of bickering doctors and weeping servants about his deathbed, displaying a gamut of emotions worthy of a scene in Don Juan.

Mér varð hugsað til þessa átrúnaðargoðs míns þegar ég lá sárkvalinn í sjúkrabílnum á Krít og huggaði mig við það að ef mér væri ætlað að drepast á grískri grund þá mætti í það minnsta skoða dauða minn í rómantísku ljósi. Ég hafði ekki hugmynd um það þá að það væru nýrnasteinar sem væru að kvelja mig svona brjálæðislega en þó ég vissi ekkert hvað væri að mér trúði ég því tæpast að dagar mínir væru taldir enda var heiðskýrt, 35 stiga hiti og ekkert útlit fyrir þrumuveður.
Mér fannst ég samt svakalega Byronlegur í tilsvörum þegar læknirinn á ríkisspítalanum hallaði sér yfir mig í miðju þjáningakastinu og spurði "Are you afraid?"
-"No, only in pain".... biðin eftir kærkominni deyfisprautunni í rassinn átti samt enn eftir að vera löng og ströng.
Dundaði mér við að semja nýjan texta við Slá í gegn eftir Stuðmenn á meðan:

Ef ég ætti nýrnastein,
yrði óskin aðeins ein.

Þú veist ég þrái... sprautu í rass.

Var að heyra það að Davíð Oddsson forsætisráðherra (þeir sem halda að Halldór Ásgrímsson gegni því embætti eru veruleikafirrtir og því að öllum líkindum framsóknarmenn) sé að hætta og ætli að hafa það náðugt í Seðlabankanum.

Þetta er gott hjá Dabba og örugglega löngu tímabært og ég verð að segja það eins og er að ég hef ekkert skilið í honum að vera að standa í þessu fánýta ati eftir að hann missti heilsuna.
Ég hef sjaldan verið sammála Doddssyni enda sjálfskipaður andstæðingur hans þar sem ég fæ greitt fyrir að skrifa í "Baugsmiðil" sem er "troðið" inn um bréfalúgur þegna Davíðs á hverjum degi. Ég mun samt sakna þessa magnaðasta stjórnmálamanns seinni hluta síðustu aldar á Íslandi og hlýt að harma það þegar töffurum í íslenskri pólitík fækkar. Nóg er eftir af helvítis sjarmalausu, húmorssnauðu lyddunum og geðleysunum.

Davíð er týpa. Það verður aldrei af honum tekið.

Bermúdaskál í boðinu!

Það hefur sjálfsagt enginn glaðst jafn innilega í hjarta sínu yfir endurkomu Mickey Rourke í Sin City og ég. Sennilega ekki einu sinni hann sjálfur.
Það hefur sjálfsagt enginn glaðst jafn innilega í hjarta sínu yfir endurkomu Mickey Rourke í Sin City og ég. Sennilega ekki einu sinni hann sjálfur.

Ég hef verið jafn trúr þessum eðalleikara og sumir eru loyal Dolph Lundgren í 20 ár og alltaf alið þá von í brjósti að hann myndi vinna sig út úr geðveikinni, neyslunni og aumingjaskapnum og byrja að leika aftur. Þetta gerðist í Sin City og Rourke fór aftur að fá peninga og komst í sviðsljósið á ný. Hann kom einlægur fram í viðtölum og talaði af reynslu fíkilsins sem hefur reynt allt sem ekki má og hefur fengið nóg. Hann var þakklátur fyrir að fá að komast aftur inn í leikinn og að mega vera í Cannes. Auðmýktin var umtalsverð en það glitti samt enn í gamla hrokatöffarann sem ég féll fyrir í upphafi og það sem verra var að þar sem ég hef stúderað manninn í tvo áratugi og lesið ótal viðtöl við hann las ég milli línanna að það væri stutt í fallið.

Þetta skrifaði ég í maí:

Ég man ekki eftir öðrum í bili en Sin City hasarinn byrjaði ekki fyrr en á miðvikudeginum sem ég yfirgaf svæðið en brottförin kostaði mig einkaviðtal við Mickey Rourke. Er samt sáttur þar sem ég er enn fullviss um að mér sé ekki hollt að horfast í augu við goðið. Tilsvör hans í viðtölum, t.d, við Verdens Gang sem hljóp í skarðið fyrir mig, benda til þess að hann sé á beinu brautinni en ég þekki minn mann og hef heyrt þetta áður. Hann verður búinn að fokka öllu upp og kominn aftur í ræsið eftir 1-2 ár.

Ekkert fellir hins vegar fíkilinn hraðar en velgengnin og nú síðast greinir DV frá því í dag að Rourke hafi tekið sér hlé frá öfgakenndri vodkadrykkju til þess að dúndra aðdáanda í gólfið og brjóta fyrir honum myndavél. Þá hafa áður birst gamalkunnar fréttir af sukki og kvennafari kappans í London á síðustu vikum. Með heppni nær hann að leika Marv í einni Sin City mynd til viðbótar og svo er þetta búið. Aftur.

Eða eins og De Niro sagði við Rourke í Angel Heart: Alas! How terrible is the wisdom when it brings no profit to the wise. Og þetta er ef ég man rétt tilfærsla úr grískum harmleik sem gerir þetta enn gildishlaðnara í ljósi þróunarinnar.