"At the very time Lord Byron died, there was one of the most awful thunder storms I ever witnessed. The lightning was terrific. The Greeks, who are very superstitious, and generally believe that such an event occurs whenever a much superior, or as they say, a supreme man dies, immediately exclaimed, "The great man is gone!"" Byron himself might have been moved by such a portent. And his dedicated spirit must have enjoyed the mad medley of bickering doctors and weeping servants about his deathbed, displaying a gamut of emotions worthy of a scene in Don Juan.

Mér varð hugsað til þessa átrúnaðargoðs míns þegar ég lá sárkvalinn í sjúkrabílnum á Krít og huggaði mig við það að ef mér væri ætlað að drepast á grískri grund þá mætti í það minnsta skoða dauða minn í rómantísku ljósi. Ég hafði ekki hugmynd um það þá að það væru nýrnasteinar sem væru að kvelja mig svona brjálæðislega en þó ég vissi ekkert hvað væri að mér trúði ég því tæpast að dagar mínir væru taldir enda var heiðskýrt, 35 stiga hiti og ekkert útlit fyrir þrumuveður.
Mér fannst ég samt svakalega Byronlegur í tilsvörum þegar læknirinn á ríkisspítalanum hallaði sér yfir mig í miðju þjáningakastinu og spurði "Are you afraid?"
-"No, only in pain".... biðin eftir kærkominni deyfisprautunni í rassinn átti samt enn eftir að vera löng og ströng.
Dundaði mér við að semja nýjan texta við Slá í gegn eftir Stuðmenn á meðan:

Ef ég ætti nýrnastein,
yrði óskin aðeins ein.

Þú veist ég þrái... sprautu í rass.