1 lítri af gylltum Bacardi
Gordons Gin one litre, hello baby!
4 Thule
1/2 peli af grænum tópas
3 pakkar af sígó

uppskrift að góðu kvöldi en helvíti verður nóttin löng

Af hverju getur þessi framsóknaróværa ekki bara þurrkast út í skipti fyrir öll?

Þessi veila hjá, sem betur fer, sífækkandi Íslendingum mælir í raun á móti lýðræðinu og fer að gefa tilefni til þess að gripið verði til ofbeldis og þeim sem enn kjósa þennan flokk verði hreinlega útrýmt. Allt bendir til þess að Bingi sé inni í Reykjavík þannig að ég get ekki slegið sjálfsmorðinu á frest öllu lengur.

Ég var ákveðinn í því að sleppa því að kjósa í dag enda hef ég fyrir löngu síðan misst trúna á lýðræðið sem er ekkert annað en blekking. Annars væri Framsóknarflokkurinn ekki að leiða ríkisstjórn. Eina vitræna lausnin er upplýst einræði og ég vil fá Doddsson aftur.

Einu sinni bjó ég með konu sem nennti aldrei að kjósa og ég þurfti að draga hana kicking and screaming á kjörstað árum saman. Þá var ég enn Aþeningur og fannst lýðræðið æði og hélt langar tölur um mikilvægi þess að neyta atkvæðisréttarins sem væri grundvallarmannréttindi. Þetta hefur snúist við og nú hringdi hún í tvígang í mig í dag til að reka mig á kjörstað. Hún þvingaði mig einu sinni til að kjósa Sjálfstæðisflokkinn með eftirminnilegum hætti fyrir nokkrum árum og var á svipuðu róli í dag og sagði mér að fara að bjarga Reykjavík og kjósa D.

Ég sat við minn keip fram eftir kvöldi, lá uppi í rúmi og las Death Note þar til ég áttaði mig á því að auðir, ógildir og skróparar myndu helst gagnast Framsóknarflokknum. Það gengur auðvitað ekki að liggja flatur, gera ekki neitt og hlaða þannig undir exbé. Reif mig því upp rétt fyrir 22 og rölti á Kjarvalsstaði.

Ætlaði mér að kjósa Sjálfstæðisflokkinn. Vegna þess að ég treysti Villa vel en fyrst og fremst vegna þess að R-lista pakkið sem ég hef kosið þrjú kjörtímabil í röð á ekkert annað skilið en að fara í minnihluta fyrir það að hafa gert Reykjavík að óhreinustu, myrkustu og ljótustu höfuðborg í Evrópu. Það þvældist samt svolítið fyrir mér á leiðinni að þó Villi sé OK þá er hann með óttalega hvimleitt pakk með sér á listanum. Næstum leiðinlegra fólk en á lista Samfylkingarinnar og þá er mikið sagt.

Í kjörklefanum titraði hönd mín þegar ég reyndi að setja X við D. Hömlurnar og varnirnar innra með mér eru sterkar og ég hafði ekki náð að gera þetta skammarstrik þegar afi birtist mér eins og Obi Wan og í höfði mér bergmáluðu orð sem ég heyrði hann oft segja í lifenda lífi. "Allt er betra en íhaldið". Ég þurfti ekki meira og þetta moment of clarity nægði til þess að það bráði af mér og ég mundi að ég er í hjarta mínu byltingarsinnaður kommúnisti. Kaus VG og gekk heim með bros á vör.

Fyrstu tölur frá Reykjavík og tveir vinstri grænir inni endurnýjuðu svo trú mína á lýðræðið þó ég sé enn tilbúinn til þess að grípa til ofbeldis til þess að uppræta framsóknarkrabbameinið sem hvílir eins og mara, með ekkert atkvæðamagn á bak við sig, á íslensku samfélagi.

Það er eitthvað svaka fansí smansí Kók(aín)partí í Iðuhúsinu í kvöld. Uppskrúfaður gleðskapur ríka og fræga fólksins með svörtu þema sem þýðir samkvæmt Hér&Nú að sápurnar á klósettinu verða svartar sem og kertin sem lýsa staðinn upp. Boðsgestir hafa að sögn allir fengið kristal og sá sem hefur ekki svoleiðis meðferðis fær ekki að komast inn í dýrðina. Slúðurblaðið heldur því fram að þetta sé partí ársins og allir boðsgestir séu því voða töff. Þar sem ég sá nafn mitt á gestalistanum leyfi ég mér að draga þessa fullyrðingu stórlega í efa og ætla eins og Dr. Gunni að vera fúli gaurinn, afþakka þessa skyndilegu upphefð og mæta ekki.

Þegar ég kom frá Cannes lá einhver kristalskubbur á skrifborðinu mínu. Vissi ekkert hvað þetta átti að fyrirstilla og náði ekki að tengja fyrr en ég sá gestalistann birtan í H&N. Varð þá hugsað til Groucho Marx sem sagði einu sinni I do not care to belong to a club that accepts people like me as members.

Mér verður oftast óglatt af fjöldasamkomum að ég tali ekki um samkomur sem þessar þar sem allir viðstaddir halda að þeir séu eitthvað þó þeir komist ekki hjá því að skíta reglulega eins og pakkið í Árbænum. Það er samt soldið freistandi að fara með kristalinn niðureftir og selja hann við innganginn. Það er örugglega slatti af wannabeum sem fengu ekki boð og myndu borga vel fyrir að fá að tjútta innan um uppaskrílinn.

Því er sem sagt hér með komið á framfæri að ég er með kristal til sölu. Uppboðið byrjar í 10.000. Áhugasamir geta boðið í miðann á kommentunum.

Don't let yourself get attached to anything you are not willing to walk out on in 30 seconds flat if you feel the heat around the corner.

Sálfræðingurinn minn nennir ekki að tríta mig lengur vegna þess að það er ekkert að mér. Ekki vottur af þunglyndi. Sveiflurnar eru víst eins og hjá venjulegu fólki. Mér fannst þetta svolítið cookie niðurstaða vegna þess að ég stóð í þeirri meiningu að ég væri alltaf tilbúinn til að deyja með hálfrar mínútu fyrirvara. Freedom´s just another word for nothing left to loose og allt það kántrýkrapp. Fattaði svo að ég hef enn helling að tapa og er dæmdur til áframhaldandi jarðvistar.

Sá yngsta barnið mitt áðan í fyrsta skipti í rúma viku og hún er enn fallegri nú en hún var þá. Ég veit hreinlega ekki hvar þetta endar ef barnið ætlar að halda áfram að fríkka. Talaði aðeins við hana og þó hún sé rétt þriggja mánaða geisla gáfurnar og samræðugleðin af henni. Veit ekki alveg afhverju þetta kemur mér á óvart þar sem ég hef hingað til aðeins tekið þátt í að búa til falleg og fáránlega gáfuð börn þrátt fyrir allar þær bölvanir sem hvíla á mér. Gjaldið sem ég greiði fyrir the curse er aftur á móti hátt þar sem hún hefur orðið til þess að flesta daga þarf ég að sakna barnanna.

En Nóna, Doddi og Katla eru manneskjur sem ég mun aldrei geta snúið baki við in 30 seconds flat. Hjúskaparheit og önnur loforð sem maður gefur konum don´t amount to a hill of beans in this crazy world en þeir sem snúa baki við börnum sínum munu brenna í Helvíti (ef það er til annars staðar en hér og nú og séð&heyrt).

Dæmigert poetic justice samt þar sem maður á að bjarga börnunum sínum en ekki öfugt. Man samt alltaf hvað ég varð rosalega hræddur þegar Jóhanna fæddist fyrir 14 árum og ég feisaði allt í einu mannseskju sem ég elskaði meir en sjálfan mig og það sem verra var að ég var allt í einu varnarlaus þar sem það kom stór sprunga í brynjuna mína. Sprunga sem hefur haldið áfram að stækka og jafnast nú að við Grand Canyon.

Einföld leit á síðunni sýnir að ég hef aldrei skrifað neitt af viti um strákinn minn. Það kemur þó ekki að sök þar sem mamma hans heldur vel utan um snilligáfur hans á sinni síðu. Ástæðan er vitaskuld sú að mér finnst ofboðslega off að blogga um börn enda veit ég fátt leiðinlegra en fólk sem talar ekki um annað en afkvæmi sín. Þetta er auðvitað ekki skot á Önnu enda er hún þroskaðari en ég og getur talað um allt milli himins og jarðar, þar með talið börnin sín/mín.

Sá flott tagline á einhverri mynd í Cannes. You are only young once but you can be immature forever. Vona að börnin mín losni við að erfa þetta frá mér. Sá líka smart titil á mynd sem ég náði ekki að sjá. You Have to Die Before You go to Heaven. Í íslenskri þýðingu mun hún líklega heita Enginn verður óbarinn biskup.

Hún sagði þeim að hún gæti ekki dottið. Hún hefði engan stað til að detta á...

Það blasti við okkur á skjánum á flugvellinum í Nice að vélin okkar væri þroskaheft og Sterling tókst að tefja flugið til Köben um tvo tíma þannig að þegar við lentum þar horfðum við á eftir Flugleiðavélinni heim í loftið. Bloddy annoying. Er stuck i Kaupmannahöfn og er ekkert að fíla það sérstaklega. Þetta er svo sem ekkert skítapleis en ekkert Cannes heldur, ekkert frekar en Reykjavík. Er of þreyttur til að drekka bjór sem mér skylst að sé helsta iðja hérlendra.

X-Men The Last Stand er hörkumynd. Heilmikill hamagangur og áframhaldandi þróun persóna. Já, svo er ég ekki frá því að lykilfólk drepist.

Komst ekki til þess að borða fyrr en upp úr miðnætti og endaði með að fá vindkælt pasta með ostasósu á stað sem ég borðaði klaufalega steikt naut kvöldið áður. Hinum megin við götuna er Pandora Club. Ég stytti mér stundir á meðan ég beið eftir pastanu að fylgjast með traffíkinni á þennan stað sem var nánast engin. Þrátt fyrir það áttu bráðhuggulegar stelpur það til að arka upp og niður götuna og dreifa auglýsingu frá staðnum á vegfarendur.

Þegar við átum nautið sælla minninga vorum við að velta því fyrir okkur hvernig klúbbur þetta væri en nafnið gefur auðvitað ákveðna vísbendingu. Þegar pastað náði frostmarki réð ég ekki lengur við blaðamannsforvitnina og ákvað að take one for the team og skoða staðinn. Ég hef hvort eð er opnað það margar Pandóruöskjur í gegnum tíðina þannig að ein til breytir engu til eða frá. Spurði einmana dyravörðinn hvort þetta væri fín klúbbur. Hann kvað já við og um leið og hann hleypti mér inn ýtti hann á einhvern takka. Önnur vísbending um að ekki væri allt með felldu þarna inni.

Þetta var frekar lítil og myrk hola þar sem örfáir karlmenn stóðu við barinn umkringdir huggulegum dömum. Sá strax að ég hefði ekkert að gera þarna en kunni samt ekki við að rjúka beint út og pantaði viskí á ís á barnum. Drykkurinn kostaði 20 evrur. Enn ein vísbendingin um það ég væri á hálum ís. Glasið var varla komið á borðið þegar stúlka kom að máli við mig og spurði á bjagaðri ensku klassískra spurninga á borð við hvað ég héti og hvaðan ég væri. Síðan kom the million dollar question hvort ég vildi ekki kaupa handa henni í glas. Nei, ómögulega takk. Hún sneri upp á sig og fór en þá kom strax önnur og fór í gegnum sama ritúalið. Og svo kom önnur og síðan önnur. Þá ákvað ég að leika mig sauðheimskan og spurði stelpuna á barnum (tvífara Phoebe í Friends) afhverju allar þessar dömur vildu að ég keypti handa þeim í glas. Jú sko sjáðu til þá vilja þær tala við þig og ef þið verðið vinir geturðu keypt stóra kampavínsflösku og farið í prívatherbergi.

Fékk svo grun minn um að Pandora Club væri súlustaður án súlunnar staðfestan þegar enn ein stúlkan kom og tjáði mér að fyrir 300 evrur myndi hún klæða sig úr, kyssa mig og snerta í hálftíma í bakherbergi. Ágangurinn var slíkur að mér var ekki vært þarna lengur, flæmdi hana burt með því að biðja hana um að teikna fyrir mig kind, teygaði síðasta gúlsopann og rauk á dyr og beint á Le Petit. Ólíkt skárra að borga 6 evrur fyrir bjórinn þar (hann kostaði 4 evrur í gær en þá flæddi mannhafið á staðnum bara yfir eina götu en nú var næsta gata fyrir neðan líka komin undir). Á Le Petit sagði mér verseraður Cannesfari að það yrði að treljast býsna vel sloppið að láta ekki hafa af sér meira en 20 evrur á stað eins og þessum. Menn ættu það frekar til að láta rýja sig inn að skinni. Sé samt eftir monnípeningunum sem hefðu dugað fyrir rúmlega þremur bjórum.

... nei ég segi bara svona en nóg af því til samt.

Menntaskólafranskan er nú ekki að skila miklu hérna. Get pantað skammlaust á barnum og that´s about it. Þegar ég er einnan um fulla Þjóðvera kemur dvölin í MR sér alltaf vel og ég get slegið um mig með því að þylja upp Lorelei og fleiri ljóð. Þá verða þeir þýsku stundum meyrir og splæsa í glas. Ég kann bara tvo franska frasa. Annar er voulez-vous coucher avec moi ce soir? úr snilldarlaginu Lady Marmalade (svakalega á ég annars góðar minningar tengdar því lagi en það er bara milli mín og hennar). Hef ekki notað hann hér og mun ekki gera. Hinn er svo úr Le Petit Prince, sem er eina franska bókmenntaverkið sem ég hef barist í gegnum fyrir utan Le Petit Nicolas. Þennan frasa er ég búinn að nota óspart en enn hefur enginn teiknað fyrir mig kind.

Við Alfred Molina hengsluðumst í takt um götur Cannes í dag. Ber of mikla virðingu fyrir honum sem leikara til þess að bögga hann og sleppti því að ræða um moutons við hann. Hann er svo magnaður leikari að ég hugsa að ég hefði ekki einu sinni gólað "loved you in Spiderman 2" þó ég hefði verið draugfullur.

Það var ekki hjá því komist að slátra The Da Vinci Code í Fréttablaðinu í dag. Sorry guys en þetta er bara vond mynd.

Yay though I walk through the valley of evil, I will fear no death. Cuz I'm the meanest motherfucker in the valley

Lizard King tók Cannes með full force í gær. Ég verð alltaf hálf hissa þegar ég vakna lifandi eftir nætur þar sem alteregóið tekur völdin. Veit ekki alveg hvort arabinn vinur minn, sem ég hitti í nóttinni, ætlaði að ræna mér, nauðga eða drepa og mun aldrei komast að því þar sem honum var vísað út af síðasta opna barnum í bænum. Þar sátu þrír chauffeurar sem eru soldið í því að rúnta með fræga fólkið. Eigandi staðarins, sem var aldrei kallaður annað en "Boss", drakk þeim til samlætis. Ágætis kall en bullandi rasisti. Hann spurði hvaðan ég kæmi og var alveg að fíla Islandia en við arabann sagði hann bara "út með þig ég vil ekki sjá þig hérna" síðan sagði hann mér að taka þetta ekki næri mér það væri bara hans vandamál að hann hugsaði svona. Það er greinilega ekkert uncool að vera Íslendingur hérna þar sem Boss neitaði að taka við greiðslu fyrir drykkina og dældi í mig filterslausum frönskum sígarettum.

Dræverarnir voru helvíti svalir. Sérstaklega aðalgaurinn, sá elsti og reyndasti sem hinir mændu á. Töff gaur með Jason Statham look og leit alveg út fyrir að geta myrt mann við réttar aðstæður. Það skemmtilegasta sem maður gerir hérna er að þræða öngstrætin og tjatta við lókalliðið. Driverarnir eru grimmir husslerar með ítölsku yfirbragði en keyra alltaf á löglegum hraða vegna þess að missi þeir prófið eru þeir búnir að vera og verða að fara aftur í verksmiðjuna.

Tók vakningu á Strákana þegar ég skreið heim. Það átti að koma rosalega vel á vonda en það er ekkert gaman að vekja menn sem sofa eins og grjót þó maður stökkvi upp í til þeirra með öskrum. Gaurarnir í næsta herbergi vöknuðu hins vegar. Almættið launaði mér svo ótuktarskapinn með því að senda mér þrjá engla í dag.

Meira um englana hér

Spurning: "Ertu fullur?"
Svar: "Ég er í Cannes."

Það vantar ekki stuðið hérna frekar en fyrri daginn. Ætli það sé nokkuð betra en að sitja á stuttermabol úti undir berum himni fram eftir nóttu og drekka G&T? Don´t think so.

Á enn eftir að fara í partí í garðinum á Le Grand Hotel. Þeir eru ólíkir Grandararnir í Reykjavík og Cannes en ég kann álíka vel við mig á báðum stöðum. Svo á ég líka eftir að fá mér súpuna með Mike Kannanack á tælenska staðnum. Það er á to do listanum ásamt viðtali við Almodovar, Richard Linklater, Ethan Hawke og einhverja fleiri.

Það er vissulega skarð fyrir skildi þar sem Einar Logi og event liðið hans Ísa, með hann sjálfan í fylkingarbrjósti, Jón Þór og Anna Marín eru ekki hérna í ár en Skarpi, Dóri, Ofur Hugi og Auddi eru búnir að ná að fylla það vel. Drekk samt amk einn "baby vodka" á Grand í kvöld í minningu þeirra. Here´s looking at you kids!

Við höfum auðvitað verið slatta á Le Petit Majestic (Ölstofunni í Cannes) og tókum hressilega á því í gær. Stærsta heimspekilega spurningin sem ég glímdi við var sú hvort maður væri tilbúnn til að annað hvort fróa Vidda í Greifunum eða láta hann fróa sér gegn því að fá að ríða Angelinu Jolie og Monicu Bellucci. Væri svarið "já" kom framhaldsspurningin "hvort myndirðu gera fyrst?" Áhugaverðar pælingar sem spruttu upp úr þessu. Svo var sagður ljótur brandari sem sló í gegn:

Hér er staur
en það er allt í lagi ég keyri bara á hann því ég er
he-he-he-hermaur.

Það var dúfa að fljúga hérna inn og brjóta spegil og lampa. Það verður án efa skrifað á fyllerísrugl. Talandi um slíkt þá hélt ég alltaf að mitt stærsta afrek væri þegar mér var hent út af grænlenskum bar en í gær var mér vísað út úr spilavíti í Cannes. How cool is that? Þó hér séu samankomnar alls konar Hollywoodstjörnur virðist Cannes ekki rúma Ofur Huga og The Lizard King on a winning streak. Vorum samt ekki með nein læti vildum bara ekki fara þegar öryggisvörðurinn með CIA júnitið í eyranu vildi loka.

Já, og bara svona for the record þá er Monica Bellucci fallegasta kona í heimi. Nú er hún með slegið hár og þetta seiðandi blik í augunum. Angelina fölnar í samanburðinum.

Nennesseggi. Ætla að leigja mér Porsche og bruna til Monte Carlo. Tekur innan við klukkutíma.

Ég hef aldrei farið leynt með aðdáun mína á Dorrit enda er hún lang flottust og nú er hún búin að skora, stöngin inn, eina ferðina enn. Það fer mikið fyrir átakanlega misheppnuðu PR-i í fjölmiðlum þessa dagana en þetta lúalega stönt gyðinganna toppar allt. Þeir eru sko ekki búnir að bíta úr nálinni með þetta. Dæmigert fyrir Vini Síons á blaðinu Blaðinu að reyna að gera hlut our first lady tortryggilegan en sú steypa dæmir sig sjálf eins og vaðallinn í þessu liði á Omega.

Hef það eftir ótraustum heimildum að Dorrit hafi stunið upphátt "Where is Toti when I need him!" í tollinum en Bjargvætturin á Bessastöðum getur því miður ekki verið alls staðar. Still Odds against you, need help? Call the Equalizer. Ég mun hins vegar bíta í skjaldrendur og vera í fremstu víglínu þegar við leitum hefnda.

Þetta langa blogghlé sannfærði mig endalega um að blogg er bjánaleg iðja og þess vegna er um að gera að byrja aftur. Það stóð nú svo sem aldrei til að loka sjoppunni endanlega en það var ekki um annað að ræða en taka síðuna niður í haust enda ætti fólk sem er ekki í andlegu jafnvægi ekki að blogga (ekki það að ég sé í lagi eða verði það nokkurn tíma) eða tjá sig yfirleitt á opinberum vettvangi.
Annars eru þetta búnir að vera helvíti hressir mánuðir. Að minnsta kosti þrír þeirra eru týndir í blakkáti en ég er viss um að þessi lengsti samfelldi drykkjutúr minn hafi verið sá allra viðburðaríkasti og skemmtilegasti hingað til. Lágpunktur þessa tímabils er svo tvímælalaust átta daga dvöl mín á Vogi (slapp út tveimur dögum fyrr vegna góðrar hegðunnar og vegna þess að ég þurfti ekki libríum þegar ég kom inn).

Auðvitað er alltaf hægt að finna margt spaugilegt við meðferðir en ó boj hvað næturnar á Vogi eru langar. Mætti í strik.is sloppnum mínum og meðferðarfélagar mínir voru alveg að fíla það að ég skyldi koma þangað andlega gjaldþrota í slopp frá gjaldþrota netfyrirtæki. Kænda kjút if jú þínk abátit. Það sem er samt verst við þessi meðferðarprógrömm er að þau miða öll að því að taka úr manni hrokann og þegar hann er tekinn úr mönnum eins og mér er ekkert eftir. So I´m back in black. Hefði Jakob félagi minn skrifað fyrirsögnina væri hún eflaust HE´S BACK AND HE´S ANGRY og ekki fer sá ágæti maður með fleipur.

Anyhu. Þegar vefstjórinn minn og fyrrverandi eiginkona tók síðuna niður í krísunni ógurlegu hrundi hún og það þurfti að byggja upp frá grunni. Fyrrverandi eiginmenn eru líklega sjaldan ofarlega á forgangslistanum en þegar Anna dreif loksins í þessu hristi hún þessa snilld fram á nó tæm. Hún er auðvitað drulluflínkur hönnuður en ég er á því að hún hafi outdone herself eina ferðina enn. Fyrir utan það að þetta noir look er það sem við höfðum upphaflega í huga fyrir BadaBing! Þá þurfti líka að finna nýjan hýsingaraðila og það varð úr að gæjarnir í Toppnet tóku mig að sér.

Hér&Nú greindi frá endurkomunni í gær og þó Mýrdal og Breki séu vænstu drengir virðist þeim fyrirmunað að skrifa um mig án þess að lauma inn eins og einni staðreyndarvillu. Óþarfi að rekja eldri dæmi enda er mér slétt sama um þau en móðgaðist aðeins þegar ég sá að ég væri byrjaður að blogga aftur á badabing.blogspot.com. Ég myndi aldrei leggjast svo lágt að halda úti bloggi á viðbjóðslega ljótum ókeypis síðum úti í heimi. Ekki að ræða það. Geti maður ekki gert hlutina með stæl er best að sleppa þeim.

Ég vaknaði í óvenjugóðu skapi við fuglasöng sem þagnaði skyndilega þegar köttur nágrannans drap morgunsöngvarann. Þá varð ég soldið leiður en hellti mér bara upp á kaffi. Dagurinn versnaði þegar ég fattaði að ég átti ekki fyrir sígarettum og mamma vildi ekki lána mér 500 kall. Ég er að reyna að þyngja mig en ekkert gengur. Ég kemst bara ekki upp fyrir 57 kílóin sama hvað ég ét. Það er samt svo merkilegt að ég hef orðið svo miklu næmari fyrir hinum hárfínu blæbrigðum tilverunnar eftir að ég fór að léttast. Þess vegna er ég farinn að hanga mikið á Mokka....Djók