Fimmtudagur, 25. maí 2006
Don't let yourself get attached to anything you are not willing to walk out on in 30 seconds flat if you feel the heat around the corner.
Sálfræðingurinn minn nennir ekki að tríta mig lengur vegna þess að það er ekkert að mér. Ekki vottur af þunglyndi. Sveiflurnar eru víst eins og hjá venjulegu fólki. Mér fannst þetta svolítið cookie niðurstaða vegna þess að ég stóð í þeirri meiningu að ég væri alltaf tilbúinn til að deyja með hálfrar mínútu fyrirvara. Freedom´s just another word for nothing left to loose og allt það kántrýkrapp. Fattaði svo að ég hef enn helling að tapa og er dæmdur til áframhaldandi jarðvistar.
Sá yngsta barnið mitt áðan í fyrsta skipti í rúma viku og hún er enn fallegri nú en hún var þá. Ég veit hreinlega ekki hvar þetta endar ef barnið ætlar að halda áfram að fríkka. Talaði aðeins við hana og þó hún sé rétt þriggja mánaða geisla gáfurnar og samræðugleðin af henni. Veit ekki alveg afhverju þetta kemur mér á óvart þar sem ég hef hingað til aðeins tekið þátt í að búa til falleg og fáránlega gáfuð börn þrátt fyrir allar þær bölvanir sem hvíla á mér. Gjaldið sem ég greiði fyrir the curse er aftur á móti hátt þar sem hún hefur orðið til þess að flesta daga þarf ég að sakna barnanna.
En Nóna, Doddi og Katla eru manneskjur sem ég mun aldrei geta snúið baki við in 30 seconds flat. Hjúskaparheit og önnur loforð sem maður gefur konum don´t amount to a hill of beans in this crazy world en þeir sem snúa baki við börnum sínum munu brenna í Helvíti (ef það er til annars staðar en hér og nú og séð&heyrt).
Dæmigert poetic justice samt þar sem maður á að bjarga börnunum sínum en ekki öfugt. Man samt alltaf hvað ég varð rosalega hræddur þegar Jóhanna fæddist fyrir 14 árum og ég feisaði allt í einu mannseskju sem ég elskaði meir en sjálfan mig og það sem verra var að ég var allt í einu varnarlaus þar sem það kom stór sprunga í brynjuna mína. Sprunga sem hefur haldið áfram að stækka og jafnast nú að við Grand Canyon.
Einföld leit á síðunni sýnir að ég hef aldrei skrifað neitt af viti um strákinn minn. Það kemur þó ekki að sök þar sem mamma hans heldur vel utan um snilligáfur hans á sinni síðu. Ástæðan er vitaskuld sú að mér finnst ofboðslega off að blogga um börn enda veit ég fátt leiðinlegra en fólk sem talar ekki um annað en afkvæmi sín. Þetta er auðvitað ekki skot á Önnu enda er hún þroskaðari en ég og getur talað um allt milli himins og jarðar, þar með talið börnin sín/mín.
Sá flott tagline á einhverri mynd í Cannes. You are only young once but you can be immature forever. Vona að börnin mín losni við að erfa þetta frá mér. Sá líka smart titil á mynd sem ég náði ekki að sjá. You Have to Die Before You go to Heaven. Í íslenskri þýðingu mun hún líklega heita Enginn verður óbarinn biskup.
| 21:41 |