Ætli maður neyðist ekki til að halda með Argentínu í leiknum á eftir þó ég sé langt því frá búinn að fyrirgefa Argentínumönnum árásina á Falklandseyjar, handar guðs stöntið hans Diegos og önnur skítleg uppátæki. Það er þó ekki hægt að kenna þjóðinni og landsliðinu um stríðið frekar en öll mannshvörfin, pyntingarnar og morðin á saklausum borgurum sem framin voru á meðan herforingjastjórn skítalabbans Leopoldo Fortunato Galtieri Castelli var við völd.

So Argentina it is. Fyrir Evitu, Barböru á Casino og argentísku stelpurnar á Hogans. Þetta er illskárri kostur en þessir mekkanísku Þjóðverjar sem éta helst bara kartöflur hérna og prútta um verðið á Kókinu á fínum veitingastöðum. Þessi þjóð er gjörsamlega laus við allan stíl.

Þar fyrir utan leiðist mér alltaf þessi Karl-Heinz Rumennigge (vona að hann verði hafður á bekknum í dag) auk þess sem það er enn full ástæða til að erfa það við hrokafulla þýska markvörðinn Schumacher (afi formúluökuþóranna ef ég man rétt)að hafa á árum áður sparkað heilum tanngarði úr ólánssömum sóknarmanni, senda hann um leið í coma og djóka svo með allt saman.

Frelsun Kúbu gengur vel enda eru gerð nokkur áhlaup á hverju kvöldi. Brugal er aðal leynivopnið þar sem enginn barþjónn með snefil af sjálfsvirðingu tekur það í mál að blanda drykkinn með Bacardi.

Bacardi, Kók og sítróna er romm í Kók.

Brugal, Kók, kreistur sítrónusafi og ein sneið er Cuba Libre.

Sjússamælar virðast ekki fyrirfinnast á Spáni þannig að við erum að tala um hardcore blöndu í hlutföllunum 25/75.

Talandi um frelsisstríð þá er Írinn Paul ekkert of hress með Breta þó hann hafi búið hjá gömlu nýlenduherrunum í rúman áratug. Ég reyndi að kenna honum einu réttu leiðina til þess að brjótast undan oki herraþjóðar (the Icelandic way). Tuðaðu þig til sjálfstæðis án þess að úthella einum blóðdropa. Safnaðu svo fullt af peningum og keyptu upp allt sem skiptir máli í landi gömlu kúgarana.

Paul var alveg að fíla þetta og skyldi vel að Danir væru ekki hressir en ég benti honum samt á að Írar yrðu að bregðast hratt við vegna þess að mínir menn væru líka komnir langt með að kaupa upp breska heimsveldið.

Skál fyrir Fidel!

"Þetta snýst alltaf um guð eða æðri mátt samkvæmt skilningi hvers og eins á honum og það virkar m.a.s. fyrir trúleysingja," segir sá sem allt veit.

Búllsjitt segi ég og þess vegna spóla alvöru trúleysingjar alltaf í öðru sporinu. Allt, hvað sem það er, sem grundvallast á einhvers konar trú og afsali heilbrigðrar skynsemi er fyrir auminga og þess vegna er allt morandi af slíkum á AA fundum.

Æðri máttur, (The Force telst ekki með, obviously), guð eða hvað sem fólk vill kalla þessa óra, hvering svo sem hver og einn skilur hann, er hvergi til nema í haunum á viðkomandi og þess vegna er meðaledrútími alvöru dópista sem ánetjast AA eða Krossinum maximum 2 ár. Síðan byrjar hann aftur og drepst fyrir rest sem er einmitt eina lausnin á vandanum (sem væri ekki vandi ef ekki væri fyrir umhverfi og aðstandendur).

It´s all a game, I hope...

Son Framsóknarflokksins dreymdi mig í nótt og þá var ég víst dauður þannig að það er best að sýna smá lífsmark hérna. Stjáni getur andað rólega (wild life is good life og drepur mig ekki) á meðan þeir sem vilja mig dauðan verða að bíta í það súra að ég er ódrepandi. Öll kort lokuð og peningurinn löngu búinn en ég lifi enn góðu lífi og tekst alltaf að drekka frítt enda lærði ég af meistara í þeim efnum þegar ég var verkamaður.

Áður en ég fór risu upp deilur um það hjá strákunum í vinnunni hvort þetta tripp yrði Fear and Loathing in Las Vegas eða Leaving Las Vegas. Niðurstaðan er komin; little bit of both en aðallega samt Permanent Midnight.

Vanessa er týnd (sem er í góðu lagi þar sem mér leiðist til lengdar fólk sem reykir funny cigarettes) en Nicole fór í Zöru í dag og keypti (nokkur) flott átfitt. Hún er ánægð og þá er ég ánægður og þá eru allir ánægðir nema auðvitað Frakkinn sem lét í minni pokann (en það er alfarið hans mál þar sem Frakkar eru minnipokamenn and I play dirty when I have to).

Cancel my subscription to the Resurrection
Send my credentials to the House of Detention
I got some friends inside
The face in the mirror won't stop
The girl in the window won't drop
A feast of friends, "Alive!" she cried
Waitin' for me, Outside!
Before I sink, Into the big sleep
I want to hear, I want to hear
The scream of the butterfly
Come back, baby, Back into my arm

Let us therefore brace ourselves to our duties, and so bear ourselves that if the British Empire and its Commonwealth last for a thousand years, men will still say, 'This was their finest hour.'

Aldrei hefði ég trúað því að ég ætti á gamalsaldri eftir að fara að horfa á fótbolta og það sem verra er, hafa gaman af. Stemningin í kringum HM leikina á Hogans er bara þannig að það er ekki annað hægt en að hrífast með. Svo er ekki hægt að neita því að þessir strákar eru margir hverjir fjandi flinkir með boltann og halda haus undir gríðarlegri pressu. Vita hvað þeir eru að gera þó þeir séu sálfsagt flestir hvorki læsir né skrifandi. Markið sem Cole skoraði á móti Svíum var til dæmis svo bjútífúl að meira að segja ég gerði mér grein fyrir að um stórkostlegt mark var að ræða. Og nú horfi ég og vil fá að sjá meira svona. Þetta er semsagt Cole að kenna.

Það eru 11 menn í liði og þetta á allt að vera eitthvað voða bræðralag, samspil og saklaus hómóerótík en það þarf alltaf einhver einstaklingur að skara framúr til þess að eitthvað gerist. Ekki furða að hægrimenn og íhaldsdindlar eru upp til hópa fótboltabullur með bindi.

Sýnist samt án þess að ég hafi hundsvit á þessu að Englendingar séu ekki að spila neitt sérstakan bolta. Glatað að hleypa Svíum í jafntefli en undir lok leiksins sannaðist hið fornkveðna að sókn er besta vörnin. Tjallarnir kusu hins vegar að pakka í vörn og fengu að sjálfsögðu á sig mark.

Þjóðverjarnir kláruðu Svíabeyglurnar hins vegar almennilega. Þýskir á Hogans voru auðvitað í banastuði og það var ekki hægt annað en fagna með þeim þó þeirra menn væru auðvitað að svindla með því að láta Pólverja skora mörkin. Öfundaði þá þegar þeir fögnuðu mörkunum. Það er greinilega stundum gaman að vera þjóðernissinnaður, halda með einhverjum og vera ekki sama um allt sem landar manns afreka. Munaður sem ég þekki ekki. Svíahræðurnar á staðnum stóðu fullkomlega undir merkjum, voru asnalegir og sítuðandi.

Hogans fór svo alveg á hliðina í gær þegar England mætti Ekvador. Massa stemning og stuð í að því er mér virtist hundleiðinlegum leik. Það háir boltanum svolítið að það er ekkert handrit og framvinda atburðarásarinnar getur því verið svolítið skrykkjótt en mér finnst alveg lágmark að það séu skoruð 4-5 mörk í leik eigi maður að nenna að sitja yfir þessu.

Stuð samt þegar Becks skoraði. Sé nú ekki alveg hvað á að vera svona ægilega myndarlegt við þann mannn en það er samt á hreinu að hann er fallegri en Rooney. Sá durtur er ljótari en andskotinn. Minnir á íslenskan róna.

Þá er þessi játning frá og ég skrifa ekki framar um fótbolta enda skammast ég mín fyrir að hafa gaman að þessu. Síðasta vígið er fallið og nú getur allt gerst. Reyni samt að selja mér að ég sé að sverma fyrir eftirdrykkjunni með stuðningsmönnum sigurliðsins hverju sinni. Þegar ég drekk með Þjóðverjum slæ ég um mig með sígildri MR menntun minni og fer með Lorelei og Heidenröslein á þýsku og íslensku en þegar Bretar eru annars vegar eru það Byron og brot úr ræðum Churchills sem fá að fjúka og þó Englendingar séu ekki alveg að gera sig þessa dagana spanderaði ég Their finest hour á liðið. Á dönsku barstelpurnar virka svo En bager pa Nörregade og Der var en skikkelig bondemand best. Þegar Írarnir eru annars vegar er bara öruggast að drekka og reyna að halda í við helvítin.

For England, James!

Besta lagið á Hogans í kvöld. Ekkert nema Still Loving You hefði getað toppað þetta:

So close, no matter how far
Couldn't be much more from the heart
Forever trusting who we are
and nothing else matters

Never opened myself this way
Life is ours, we live it our way
All these words I don't just say
and nothing else matters

So close, no matter how far
Couldn't be much more from the heart
Forever trusting who we are
No, nothing else matters

There are no keys to hell.
The doors are open to all men.

THE DOORS ARE OPEN

There is the known and there is the and unknown and what seperates the two is the doors............

ar jú a lökkí littill leidí in ðe sittí off lægt
or anoðer lost eindjéll in ðe sittí att nægts?

danirnir eru farnir heim
svíarnir hættu áður en þeir byrjuðu
finnarnir beiluðu
og írinn er frá

tóný frá mexíkó er okei

en það er alltaf einn last man standing og svo auðvitað stelpan frá úrúgvæ sem drekkur red bull þegar hún er þreytt

This is the end
Beautiful friend
This is the end
My only friend, the end

Of our elaborate plans, the end
Of everything that stands, the end
No safety or surprise, the end
Ill never look into your eyes...again

Talandi um fólk þá sagði G.B. Shaw einhverju sinni að eftir því sem hann kynntist því betur þætti honum vænna um hundinn sinn. Það er eins fyrir mér komið af sömu ástæðu og ég tengist því Húgó sterkari böndum með hverjum degi.

Fór út að viðra dýrið áðan og gekk bara assgoti vel að hafa taumhald á þessari kolsvörtu, tannhvössu 34 kílóa skepnu, þangað til á heimleiðinni. Húgó leiðast nefnilega aðrir hundar og börn. Hann tók nett kast á ferfættan frænda sinn sem sturlaðist líka og í framhaldinu glefsaði hann í áttina að strákkling. Pabbi drengsins fríkaði út, kyrrsetti mig og gargaði á viðstadda að kalla til lögregluna. Fair enough og nothing to be done.

Löggan hérna er ekki sú viðbragðsfljótasta í heimi svo ég fékk mér sígó á meðan við biðum. Spánverjinn var enn loco og jós yfir mig skömmum og svívirðingum (geri ég ráð fyrir). Vont að tækla þetta blóðheita lið þegar maður kann ekki rassgat í tungumálinu. Reyndi að halda kúlinu og sýna að það rynni krap um æðar mínar en reykti samt 4 rettur áður en hann gafst upp á að bíða eftir löggunni og sleppti okkur Húgó með aðvörun.

Reykti þetta samt ekki allt af hreinni nautn þar sem ég var skíthræddur um að Guardia Civil myndu mæta í stað local löggunnar en þá hefði Húgó sennilega verið skotinn á staðnum og ég barinn til ólífis.

... in a Roman wilderness of pain

Þetta verður ekki gaman fyrr en maður týnist. Komst samt heim fyrir rest og þarf heldur betur að vinna úr öllu því sem ég sá, heyrði og upplifði. Madness.

Undir heimi daglegs lífs smáborgaranna leynist annar heimur. Heimur dólga, betlara, dópista, glæpamanna, aumingja, útigangsmanna, drykkjusvína og mellna. Þar kraumar lífið í sinni villtustu, spilltustu og banvænustu mynd. Þetta er noir heimurinn og þangað er gaman að koma eigi maður afturkvæmt. Riskí samt að spennan magnast eftir því sem maður kafar dýpra ofan í myrkrið og mann langar alltaf minna og minna til að snúa við.

Þarf að vinna úr gagnahrúgu þessa rannsóknarleiðangurs og ég held tæpast að minnispunktarnir fari ekki lengra en á síður Moleskine nótissubókarinnar minnar í bili. Engin ný sannindi komu samt í ljós: fólk er sorglegt, kalt og vont. Með undantekningum auðvitað.

Nú opnaði ég BadaBing! alls ekki aftur til þess að dissa menn og málefni en listinn yfir þá sem ég ætti að drulla yfir hérna lengist með hverjum degi. Efstu sætin skipa þessa stundina:

blaðið Blaðið
Ólafur Teitur Guðnason
AA samtökin
Guardia Civil
Orðið á götunni
Málefnin.com (af gömlum vana þó það sé ekki lengur orðum eyðandi á þann skítavef sem er svo dauður að náfýluna leggur yfir allt internetið)

... og einhver slatti til viðbótar en ég nenni þessu bara ekki. Vona að þetta sé samt fyrst og fremst leti frekar en þroskamerki.

Þegar Alberto er ekki að gera grín að húðlit mínum með því að kalla mig Toti blanco kallar hann mig Hemingway. Allt í lagi pæling hjá honum svosem þó mér finnist sá símskeytastílisti ekkert spes.

En ég er blaðamaður á Spáni, að reyna að skrifa á milli þess sem ég hangi á krám og grilla mig í sólinni. Ég er líka living on the edge of the night og horfi á nautaat (í sjónvarpinu að vísu) og er yfirleitt að íhuga sjálfsmorð. Og svo notum við báðir Moleskine.

Sé mig samt ekki alveg skjóta af mér hausinn. Fyrst og fremst vegna takmarkaðs aðgengis að skotvopnum (sem betur fer enda myndi ég þá líklega skjóta ansi marga aðra en sjálfan mig) en þar fyrir utan er önnur leið sem heillar meira. Því er nefnilega þannig farið að þegar ég er úti á svölum, hátt uppi, í útlöndum grípur mig óstjórnleg löngun til að stökkva. Fann fyrst fyrir þessu í Cannes 2005, aftur í ár og nokkrum sinnum á dag núna þar sem ég bý á 6. hæð.

En Hemingway er ekki minn maður þar sem Marlowe fílaði hann ekki. Í The Little Sister kallaði Phil leiðinlega löggu sem stundaði það að slá hann í tíma og ótíma "Hemingway". Hvers vegna? "Hann er maður sem sagði sömu vitleysuna svo oft að fólk fór að halda að hann væri rithöfundur."

Það flottasta við Hemingway er tvímælalaust það að hann hafði guts til að drepa sig. Það flottasta við Marlowe er allt.

Doddinn minn er átta ára í dag. Hann hringdi í gær til þess að athuga hvort ég væri búinn að gleyma afmælisdeginum. Það mætti halda að ég væri lélegur pabbi but then again þá geta börn ofvirkra alkóhólista aldrei verið viss um neitt. Sakna barnana minna og þegar ég hugsa um þau langar mig heim.

Bíóskorturinn hérna er að gera út af við mig en það er tómt mál að tala um það að skella sér í bíó á Spáni þar sem hér er allt döbbað. Spánverjarnir taka döbbið mjög hátíðlega og leikararnir sem gjamma ofan í Hollywoodstjörnurnar ná oftast röddum hinna fullkomnu frummynda lygilega vel. Mel Gibson var td fjandi brattur á spænsku í Lethal Weapon II í sjónvarpinu um daginn.

Spænskir leikarar sérhæfa sig í ákveðnum stjörnum. Góðvinur Albertos er spænski Bruce Willis. Hann talar líka fyrir Anthony Hopkins. Þetta hefur sloppið hingað til en Alberto sér fram á krísu fari svo að Hopkins og Willis muni leika í sömu mynd. Spánverjarnir eru svo skilyrtir í döbbinu að þegar vinur Albertos pantar sér cerveza á barnum snúast allir við: "Hey, þetta er Bruce Willis!"

Alberto þurfti mikið að ræða bíómyndir í fermingunni og var helvíti ánægður með mig þegar ég sagði honum að uppáhalds Almodovarmyndin mín væri ATAME! Sammála þar. Liðið við borðið var sannfært um að blaðamaðurinn, bóka- og bíórýnirinn frá Íslandi væri very important í heimalandinu. Leyfði þeim að lifa í þeirri blekkingu (þó glansinn hafi aðeins farið af þegar ég fræddi þau um að á skerinu byggju aðeins 300.000 hræður) og þurfti fyrir vikið að tala um bíó og bækur í nokkra klukkutíma og svara endalausum spurningum um hvernig mér þætti þessi myndin og hin myndin. Liðið var ekki alveg með á nótunum í Da Vinci dissinu nema þá helst Séraprestur.

Leigubílstjórinn, sem er í mínu liði, pikkaði mig upp í nótt. Vildi keyra mig heim. Kom ekki til greina. Skipaði honum að aka mér á næsta stað sem selur áfengi. Þetta var um svipað leyti og haninn byrjaði að gala þannig að mister cab driver vildi koma mér í koju. Hélt því fram að ég væri búinn að drekka nóg. "Ég er ekki orðinn loco" var svarið og hann hristi bara hausinn. "Þið Íslendingar eruð LOCO".

Endaði á hamborgarabúlluni á horninu þar sem Argentínumaður þreyttist ekki á að bögga mig. Gat ekki skilið að Islandia væri ekki Írland þannig að hann fékk þessa ræðu:

Haltu kjafti helvítis bláröndótta fíflið þitt og ekki halda að þú sért eitthvað þó þú sért með 10 á bakinu. Taktu hönd guðs og troddu henni upp í rassgatið á þér. Veistu afhverju það eru svona margir turnar á Írlandi? Einfaldlega vegna þess að þegar forfeður mínir komu siglandi að landi hlupu Írarnir upp í þá þannig að frændur mínir urðu að bíða eftir að þeir urðu svangir og komu niður. Þá tóku þeir konurnar þeirra og nauðguðu þeim og þræddu þessi rauðhærðu gerpi upp á öngla og notuðu í hákarlabeitu. Viltu ennþá slást?"

He got the message og ég er enn uppistandandi. Eða með öðrum orðum The Lizard King reigns.

Neibb, þetta er ekki vísun í lag með Söndru en ég gæti sagst heita mr. Tibbs en það skiptir engu máli. Sjitt samt hvað næturnar hérna eru heitar og rakar. Aðallega heitar samt, eða rakar.

Þessi snilldartexti hefur verið að poppa soldið upp í hausinn síðustu daga og mér finnst það ekkert skrýtið miðað við allar vindmillurnar sem eru hérna. Hef fílað lagið í ca 100 ár eða frá því ég keypti vínylsádtrakkasafn með því í Aþenu einhvern tíma á síðustu öld en þessi hluti er alltaf sterkastur:

Why did summer go so quickly
Was it something that I said
Lovers walking allong the shore,
Leave their footprints in the sand
Was the sound of distant drumming
Just the fingers of your hand

Pictures hanging in a hallway
And a fragment of this song
Half remembered names and faces
But to whom do they belong
When you knew that it was over
Were you suddenly aware
That the autumn leaves were turning
To the color of her hair

Windmills of Your Mind

Round, like a circle in a spiral
Like a wheel within a wheel.
Never ending or beginning,
On an ever spinning wheel
Like a snowball down a mountain
Or a carnaval balloon
Like a carousell that's turning
Running rings around the moon

Like a circle in a spiral
Like a wheel within a wheel
Never ending or beginning,
On an ever spinning wheel
As the images unwind
Like the circles that you find
In the windmills of your mind

Kópavogsdissið mitt um daginn fór eitthvað illa í fólk. Eingöngu Kópavogsbúa, vitaskuld. Held hreinlega að allir Kópavogsbúar sem ég þekki, fyrir utan pabba og Kópavogsbúa sem hafa þekkt mig í gegnum árin, séu búnir að fara á límingunum og lýsa yfir andúð sinni á einhvern hátt. Best þykir mér samt að margir telja þetta einhverja nýja grillu hjá mér. Sem er galið vegna þess að ég hef haft andstyggð á sveitarfélaginu í ein 29 ár eða frá því ég flutti þangað sex ára gamall. Gerði handahófskennda leit hér á síðunni og fann til dæmis þessa færslu frá árinu 2003. Þar segir meðal annars:

Sjálfur bjó ég í Kópavogi í tæp 10 ár og tel ekki á neitt skítapleis í landinu hallað þó fullyrt sé að Kópavogur sé eitt það ömurlegasta bæli á þessu morkna landi. Kópavogur hafði þarna gullið tækifæri til þess að hefja sig yfir pervisinn Reykjavíkurlistann og gera bæinn að hálfgildings heimsborg með því að leyfa lappdans í skuggalegu iðnaðrhverfinu. Sá draumur er úti.

Þetta er nánast nákvæmlega eins orðað og nýja dissið sem allt of margir hafa kosið að taka persónulega. Gunnar Birgisson veit nefnilega ekki neitt og það er vont að búa í Kópavogi og enn verra að fá leigubíl til þess að komast þaðan á virkum nóttum.

Hvað getur maður sagt annað en flytjið eitthvað annað?

Já, og fyrst ég er farinn að leiðrétta þá finnst mér alveg galið að einhver önnur Anna en anna.is leyfi sér að kommennta hér undir nikkinu "anna". As far as I´m concerned er aðeins ein "anna" á internetinu og það er hún. Ætlaði líka ekki að trúa því að fyrrverandi eiginkona mín væri farin að væna mig um að eltast við vændiskonur í útlöndum. Hundskammaði hana á MSN og varð eins og auli þegar hún benti mér á að smella á linkinn undir signatúrinu. Say no more.

Við Tommi vorum frekar tæpir í kirkjuna á laugardaginn en hefðum samt náð í tíma ef GPS tækið hefði getað staðsett hana nákvæmlega. Það var því hringt í Alberto sem kom til móts við okkur og lóðsaði. Sagði samt að þar sem við værum hvort eð er seinir væri best að stoppa í einn bjór og koma svo í restina. Það varð úr og þetta var prímaplan þar sem við eyddum samt drjúgum hálftíma í messunni.

Í kirkjunni nenntum við þremmenningarnir ekki að narta í hold Krists og drekka úr honum blóðið en á meðan hinir gerðu það spurði Alberto mig hvort ég væri kaþólikki. Kunni ekki við að segja "bráðum" og svaraði því neitandi. "Ekki ég heldur," sagði hann. "Ég trúi ekki á neitt. Bara sjálfan mig og lifi í núinu, trjánum og himninum." Hann er svo léttur á þessu að þegar gemsinn hans hringdi í miðri athöfn tók hann símann upp, svaraði og byrjaði að tjatta. Þegar þessu lauk tók við heilmikið kossaflens. "Peace, peace, kiss, kiss. Everybody happy," sagði Alberto og svo gerði maður bara eims og á að gera og kyssti alla á báðar kinnar.

Alberto tók svo trúbbann með trompi í veislunni og reyndi að kenna mér að lifa lífinu. Við eigum bara eitt líf og eigum að njóta þessa. Vinna til að lifa en ekki lifa fyrir vinnuna. Honum fannst ég auðvitað algalinn að gera hið síðarnefnda og telja 14 tíma vinnudag eðlilegan. Samkvæmt hans uppskrift á maður að eiga margar lausar stundir og eyða frítímanum með vinum og fjölskyldu en gleyma samt ekki sjálfum sér. "Mér finnst gott að ríða en stundum vil ég bara vera einn."

Þetta er auðvitað laukrétt hjá manninum en til þess að geta farið að ráðum hans verð ég að byrja á að hætta í blaðamennsku einfaldlega vegna þess að sá blaðamaður sem ekki lifir fyrir vinnuna er lélegur blaðamaður og ekki í réttu djobbi. Gæti samt hugsað mér að hætta þessu og gerast hafnarverkamaður í Valencia. Sýnist þeir vera frekar easy going.

Fermingarveislan var haldin á 5 stjörnu hóteli í Valencia. Ársaðild að golfklúbbnum þar kostar tæpar fimm milljónir íkr og SPA-ið er svo eðal að spænska landsliðið var látið tjilla þar í viku áður en það fór á HM.
Það hefði samt mátt plokka eina stjörnuna af hótelinu þar sem reykingar voru bannaðar í veislusalnum. Það kom þó ekki að sök þar sem séraprestur var á staðnum. Rakst á hann reykjandi úti í horni þegar ég ætlaði út að smóka í sólinni. Þar sem presturinn reykir þar má ég reykja. Segir sig sjálft. Séraprestur sagði að boðorðin 10 væru það eina sem væri í gildi. "Allt annað er bull og það stendur hvergi í þeim að ég megi ekki reykja."
Séraprestur gefur því ekki mikið fyrir lög um bann við reykingum á veitingastöðum, frekar en aðrir Spánverjar, og segir einfaldlega að "þeir geta dælt öllu þessu bulli sínu út úr þinginu en þau lög gilda ekki. Það eru bara boðorðin 10."

Annars tækluðu Spánverjar reykingalögin mjög smekklega. Það var auðvitað allt brjálað þegar setja átti þessi ólög og mótmælin voru kröftug að hætti siðmenntaðra Evrópuþjóða. Þrautalendingin var því að leyfa veitingamönnum sem vilja leyfa gestum sínum að reykja að hengja upp skilti við dyrnar: HÉR MÁ REYKJA.
Reykleysingjar hafa þá verið warned og geta valið um að vera heima hjá sér eða fara annað. Þar fyrir utan er auðvitað galið að setja svona lög í landi þar sem allir reykja.

Aftur að prestinum. Mikill töffari og Alberto segir að hann minni sig alltaf á bíómyndina K-PAX þegar hann sér hann með sólgleraugun. Séraprestur tók vel á því í mat og drykk. Svalt að ferma börnin og mæta svo og mökka sig í veislunni. Þessi ferming var eins og besta brúðkaup á íslenskan mælikvarða og það voru allir hellaðir en þó engir eins og séraprestur, Íslendingurinn og Alberto. Fjörið var svo mikið að tertan gleymdist og veislan var að fjara út þegar þjónn kom í öngum sínum að minna á hana. "Tarta, tarta!" og svo var henni skolað niður með öllum heimsins líkjörum.

Strange days have found us..... eina ferðina enn

Stuðið í Carmen var þétt. Endalaust mannhaf á götunum og stemningin minnti um margt á fjörið fyrir utan Le Petit Majestic sem minnti aftur um margt á Laugaveginn klukkan sex á sunnudagsmorgni. Allt bara minna í sniðum, gleðisnauðara og þreyttara á landinu gráa. Þetta er samt beisikklí alltaf eins alls staðar þar sem fólk kemur saman til að drekka sig fullt.

Enduðum á tveggja hæða klúbbi sem kallaði einhverra hluta vegna fram minningar af tveggja hæða stað í 101 sem er löngu hættur að vera til og ég man ekki hvað hét. Byron vissi hvað hann söng þegar hann sagði I´m a citizen of the world all countries are alike to me.

Það sem gerir djammið hér í Valencia þó ögn frábrugðið því sem maður hefur vanist er að þetta er svolítið eins og að fara yfir jarðsprengjusvæði vegna þess að flottustu gellurnar eru ekki stelpur heldur magnaðar trönsur. Margur hefur víst farið flatt á þessu. Mér skilst samt að menn geri samt oft ekkert veður út af ruglinu þar sem trönsurnar eru öðrum fremri í totti.

að vera í útlöndum á leiðinlegasta degi ársins á Íslandi.

Make a note of it Darling

Somebody bring me some water. Can´t you see I´m burning alive.

Og þetta er bara eftir fermingarveislu hér í Valencia. Þeir kunna þetta Spánverjarnir og ég minnist þess ekki að hafa fyrr komið í skemmtilega fermingarveislu. Athöfnin var líka falleg; bæði hátíðleg en um leið gleðilegri og frjálslegri en nokkur lúthersk ferming sem ég hef neyðst til að vera vitni af. Eftir daginn í dag er ég mun nær því að taka upp kaþólska trú en áður en ég hef brætt þann möguleika með mér í nokkur ár.

Kveikjan var snilldarmyndin The Killer eftir John Woo en morðinginn (Chow Yun-Fat) brá sér stundum í kaþolska kirkju. Aðspurður hvort hann væri virkilega trúaður svaraði hann "nei, but Æ like the tranquility here". Sé þetta alveg virka klukkan 18 í Landakotskirkju. Get því skilið þetta en auk þess myndi kaþólskan spara mér sálfræðikostnað með skriftarstólnum og gefa mér tækifæri til þess að öðlast raunverulega trú á Djöfulinn.

Anyway. Alberto, stórvinur minn, súmmeraði þetta allt upp og séra prestur útskýrði fyrir mér í löngu máli munin á kaþólskritrú og mótmælendatrú (á spænsku að vísu þannig að ég er engu nær) en þessir meistarar hafa sannfært mig um að snúa blaðinu við og hætta að vera Hellraiser í öllum skilningum þess orðs. Lífið er of stutt og ég hef verið að misskilja það í 35 ár. Lærdómsríkur dagur.

Alberto kom með nokkur traust djammtipps fyrir stuðið í Carmen í Valencia í nótt og fullyrti að ég myndi ekki enda einn. Heyrðist pikkupin meira og minna vera unnin eins hér og í miðbæ Reykjavikur. Best samt þegar hann sagði mér að konurnar í Valencia væru mjög fallegar og ég væri örugglega ekki vanur dökkhærðum konum en ég þyrfti samt ekki að vera feiminn. Dúdinn missti andlitið þegar ég sagði honum að ég hefði bara búið með dökkhærðum og þekkti lítið annað. Þetta fannst honum ekki passa við hörundslit minn og hugmyndir hans um Íslendinga en það var mikið djókað með tanleysi mitt í dag og pingvin var ítrekað varaður við að fara ekki of geyst í sólinni.

Standi til að kveða The LIzard King niður að kaþólksum sið og dysja hann á Mallorca í næsta mánuði er jafn gott að sleppa dýrinu lausu í Valencia í nótt. Verst samt að Doktor K er fimm tíma akstur í burtu. Hefði ekki verið ónýtt að breyta einhverjum staðnum hérna í Grand Rokk.

Ég geri ráð fyrir að ég sé búinn að heyra þetta lag með þessum skítalabba, Glenn Medeiros, amk 20 sinnum síðan ég kom hingað. Stöðin heitir að vísu KISS FM (sem gæti skýrt ýmislegt) en má ég þá frekar biðja um Modern Talking. Ha, Bergsteinn?

If I had to live my life without you near me
The days would all be empty
The nights would seem so long
With you I see forever oh so clearly
I might have been in love before
But it never felt this strong

Our dreams are young
And we both know they'll take us
Where we want to go

If the road ahead is not so easy,
Our love will lead the way for us
Like a guiding star
I'll be there for you if you should need me
You don't have to change a thing
I love you just the way you are
So come with me and share the view
I'll help you see forever too

Náttúran leitar alltaf jafnvægis þannig að eftir 37 stiga hita og þrúgandi raka í dag þykknaði upp á augabragði í kvöld með þrumum, eldingum, hálfgerðum hvirfilbyl og hitabeltisrigningu. Þetta gerðist á split second og bjórdósin mín og sígarettupakkinn fuku út í eilífina án þess að ég fengi rönd við reist enda hugfanginn af þeirri stórfenglegu sjón sem blasti við mér frá veröndinni þegar hafið trylltist í látunum og steig á land ef ekki til himins hreinlega.

Lífið er háð þessum sömu lögmálum um jafnvægi. Þar skiptast á skin og skúrir og eftir ládauð tímabil skella á átakatímar og svo dettur allt í dúnalogn aftur. Rétt eins og á veröndinni áðan er meiri dramatík og stuð í storminum og maður á það því til að kjósa stríð frekar en frið. Þar liggur kannski grundvallarmunurinn; í náttúrunni skellur fárviðrið óhjákvæmilega á en í lífinu stjórnar maður þessu sjálfur og kallar ósköpin yfir sig eins sýrður seiðkarl sem stígur regndans.

Eftir að hafa staðið heillaður í fárinu þar sem lausamunir fóru á flug og fuglar þeyttust um himinhvolfið eins og jarðarber í blender hraktist ég inn og horfði á nautaat í sjónvarpinu. Það er nú ekki mikið jafnvægi í hringnum þar sem eitthvert lið stingur sex spjótum í Toro og þreytir hann svo skrautklæddur spjátrungurinn geti að lokum ögrað nautinu með rauðu dulunni áður en hann fær sérvalinn korðann sem hann rekur á kaf ofan í hnakkadrambið á skepnunni. Það tekur nautið einhverjar sekúndur ef ekki mínútur að deyja. Óþægileg augnablik fannst mér en múgurinn fagnaði ákaft.

Móli líffræðikennari í MK sagði einhverju sinni að það væri ekkert ljótt við það í náttúrunni að einn dræpi annan. Náttúrulögmálin eru víðs fjarri á þessum leikvangi en ég held samt að það hafi verið logn í augum nautsins síðustu augnablikin. Þegar að því kemur og maður veit að það er ekkert eftir annað en að detta niður dauður hlýtur maður að fyllast ró. Nothing to be done.

Skammdegisþunglyndi er ekki til í spænsku orðabókinni og sennilega ekki þunglyndi yfirleitt og við erum því báðir helvíti hressir ég og hundurinn Húgó, nýji vinur minn. Það tók mig nokkrar mínútur og harðfiskstætlur til þess að gera þennan kolsvarta, 34 kílóa labrador að trúnaðarvini mínum. Hef að vísu ekki enn hitt fyrir þann hund sem líkar ekki við mig sem segir mér fyrst og fremst að það sé still good in me þrátt fyrir the power of the dark side. (Nema þetta séu allt hounds of hell sem ég trúi nú tæpast upp á rússneska sleðahundinn Tönju sem passaði mig sem barn).

Menn eru vitaskuld mismiklir höfðingjar heim að sækja en TR trónir á toppnum. Það bendir ekkert til annars en hann eigi pleisið þannig að okkur við erum dekraðir í öllum búllum. Leigubílstjórinn sem kom mér af flugvellinum í húsið fullyrti að gestgjafi minn væri aðalgaurinn í Palma og þeir sem þekkja mannin geta hæglega keypt það.

Þetta á samt að vera andleg og líkamleg heilsubótarferð þannig að ég verð að fara að huga að staðbetri morgumat en rauðvíni. Annars er þetta ógalið; maður mökkar sig fyrir hádegi. Tekur svo sundsprett í jökulkaldri lauginni, bakar sig í sólinni til tvö og þegar hitinn fer yfir 30 gráður tekur við löng loftkæld síesta og svo byrjar maður aftur þegar myrkrið skellur á. Þetta er ekki hægt á Íslandi en hér er hægur vandi að landa tveimur aðskyldum fylliríum á sama sólarhring. Og til að toppa allt eru hamborgararnir hérna á horninu gersamlega að handan og betri en allt sem íslensk burgermenning hefur upp á að bjóða. Og allt kostar þetta auðvitað bara klink.

Carry me caravan take me away
Take me to portugal, take me to spain
Andalusia with fields full of grain
I have to see you again and again
Take me, spanish caravan
Yes, I know you can
Trade winds find galleons lost in the sea
I know where treasure is waiting for me
Silver and gold in the mountains of spain
I have to see you again and again
Take me, spanish caravan
Yes, I know you can

Símon er byrjaður að krítísera Hollywoodmyndir á blogginu sínu og ferst það býsna vel úr hendi. Hollywood er gott. Gaman að sjá hversu endurgerðin af The Omen hristi upp í hafnfirsku guttunum. Sé þetta tilfellið geta þeir farið að láta sig hlakka til að skíta á sig yfir endurgerð The Wicker Man sem er besta horrormynd ever.

Nýja Omen myndin er vel heppnuð og það er einhvern veginn þannig með þessar Omen myndir að hafi maður horft á eina kalla hinar á mann. Endurskoðaði Damien The Omen II í fyrrinótt. Hún gefur fyrstu myndinni slatta eftir en er samt hin besta skemmtun. William Holden leikur bróður Peck úr fyrri myndinni sem hefur tekið að sér að ala Damien upp. Hann fer auðvitað flatt á því.

Hundur úr helvíti var áberandi í The Omen en nú er komið að krákunum sem eru boðberar voveiflegra dauðsfalla. Afhöfðun Jennings var hápunktur fyrstu myndarinnar en hér er það læknirinn sem lyftuvírinn klippir í tvennt sem er með vinninginn. Líka smart þegar krákan plokkar augun úr forvitnu blaðakonunni sem veður staurblind í veg fyrir 12 hjóa trukk.

Lance Henriksen mætir hér ungur og ferskur til leiks sem liðþjálfi í herskólanum hans Damiens og tekur við barnapíuhlutverkinu af fóstruófétinu í fyrri myndinni. Traustur skúrkur Henriksen.

Taglænið er The First Time Was Only a Warning og sagan mun vonandi endurtaka sig og nýja myndin ætti að geta af sér tvö framhöld. Þriðja myndin The Final Conflict er slöppust en fer langt á Sam Neill í hlutverki Damiens sem er við það að sleppa laus í Hvíta húsinu. Það verður grínlaust að finna leikara í hlutverk fulllorðins Damiens í dag sem getur toppað þann snilling.

In the name of the one who was cast out of Heaven but is alive in me. Hress.

In 1976 the birth of evil was foretold in The Omen
In 1978 a terrifying prophecy was forfilled
and now witness the ultimate challenge to the future of mankind as the trinity of living terror is completed in The FInal Conflict.

Hér hefur Damien af þvi nokkrar áhyggur að the second comming sé á næsta leyti og Jesús muni endurfæðast. Það er því ekki um annað að ræða en að slátra öllum nýfæddum sveinbörnum á Englandi. Skemmtilegasti dauðdaginn: Húsmóðir undir djöfullegum áhrifum straujar smettið á eiginmanni sínum.

Lethal Weapon leikstjórinn Richard Donner kom ferli sínum af stað með látum með The Omen og fylgdi myndini eftir með Superman (endurgerð einnig væntanleg í sumar). Hann segir í þrælskemmtilegu viðtali við Empire í júní að handrit Seltzers, sem hét The Antichrist, hafi verið bæklað. Fullt að yfirnáttúrlegu bulli, hornum og hala og tilheyrandi. Hann hafi strípað allt það burt og gengið út frá því að Damien gæti allt eins verið í lagi og að Peck væri hreinlega geðbilað fórnarlamb ansi margra óheppilegra tilviljanna. Breytingin+nafnbreyting og sándtrakkið sem var keypt af Goldsmith með aukafjárveitingu frá Alan Ladd hjá Fox skilaði sér svo heldur betur í massahrolli sem stenst tímans tönn og samanburð við uppfærsluna.

Þetta er allt eitt stórt samsæri

Helvítis Hafnfirðingarnir halda áfram að hrúgast inn á Fréttablað. Ekki ónýtt að fá Jakob aftur og Stjáni framsóknarbarn er að detta inn á næstu dögum. Þessir höfðingjar eru tvær góðar ástæður til þess að hætta strax í fríinu enda er það ekki vinna að vinna með þeim, slíkt var amk fjörið á sínum tíma.

Við Jakob og Stjáni tókum margan góðan sprettinn á innblaðinu á sínum tíma með EIR, Hafliða og öðrum kóngum og ég held að allir sem hafi vit á þessu geti viðurkennt að helgarblöðin voru í toppformi þegar Jakob, ég, Gummi Steingríms og Kolla Bergþórs skrifuðum þau. Þetta ætti því að verða stuð og ég mun hugsa með hlýhug til Mobba og Sonar Framsóknarflokksins á meðan ég drekk eðalrauðvín og reyki handofna Kúbuvindla á veröndinni hjá TR.

Mér leiðist and when my only friend will be here I will be long gone.... to Spain

Soon will I rest, yes, forever sleep. Earned it I have. Twilight is upon me, soon night must fall.

Það má samt toppa þetta svo auðveldlega með flottustu línu ever sem ég mun pottþétt nota í sjálfsmorðsbréfinu mínu (mun auðvitað líka reyna að læða inn línum þar sem ég kenni Séð&Heyrt, DV (Jakobi Bjarnari), Íslandi í dag (sérstaklega Helga Seljan), Mogganum og Kastljósinu um allt saman).

I've seen things you people wouldn't believe. Attack ships on fire off the shoulder of Orion. I watched C-beams glitter in the dark near the Tannhauser gate. All those moments will be lost in time, like tears in rain. Time to die.

Komst aldrei á barinn þar sem ég ætlaði að raise hell. Kópavogur hafði sterkara pull. Hélt samt að mér væri ætlað að bera beinin í þessu ömurlegasta bæjarfélagi ömurlegasta lands á jarðkringlunni í nótt. Ætla samt að geyma það fyrir ævisöguna hvernig ég komst heim enda myndi enginn trúa mér ef ég segði að flottasta súlustelpa landsins hefði haft eitthvað með það að gera.

Þetta byrjaði samt allt mjög fallega og ég ældi svörtu galli á bak við bílskúrinn sem pabbi og Egill bróðir reistu í Grenigrundinni fyrir þúsund árum. Kænda kjút þar sem ég gubbaði aldrei þarna í gamla daga (en ég gæti sagt krassandi sögur af fólki sem meig í niðurfallið í skúrnum í mörgum af bestu partíum sem ég hef haldið). Þannig að það má segja að getting in hafi verið easy en getting out was hell. Svoldið svipað æsku minni en mamma og pabbi fluttu með mig í þetta skítapleis kicking and screaming og ég tók fyrsta ticket out and have never been back og myndi ekki gera það þó öll auðævi heimsins væru í boði.

But anyway. Til þess að sleppa burt úr þessu viðbjóðslega bæjarélagi hringdi ég eins og lög gera ráð fyrir í leigubílastöðina hans Slæmhundar og bað um að vera pikkaður upp í strætóskýlinu mínu við Nýbýlaveg þar sem ég las A Prayer for the Dying fyrir 20 árum síðan þegar ég var á leiðinni í tíma í MR.

Undarlegt þótti mér samt að horfa á þessa steindauðu götu þar sem ég og Haukur gátum unnið okkur inn allar umferðalagasektir í heiminum á árum áður. Það fór ekki einn einasti bíll fram hjá þennan klukkutíma, ekki einu sinni löggubíll sem segir mér það eitt að Þröstur og Gummi feiti eru retired. Þannig að þetta er spurning um að hóa aftur saman Hauki og Tuma og hefja nýjan glæpaferil í Glópavogi.

Greinilega óplægður akur enda allir kópavogskrimmarnir dauðir, flestir fyrir eigin hendi. Fokking wimps. En svo kom Matti á fleygiferð og pikkaði mig upp og það er einhvern veginn þannig að um leið og maður kemst út úr Kópavogi þá hverfa allar hættulegar hugsanir. I pitty the loosers that have to live there. Ég fékk amk ekkert annað út úr þessu en æskuástina mína sem er samt alveg fair trade: An old man dies, a young girl lives.

Ég gæti alveg skrifað BA ritgerð um þessa dilemmu hennar en nenni því ekki enda er niðurstaðan einföld: hún á ekki að hætta og þeir sem sjá það ekki geta étið skít og drepist. Neðanmálsgreinin við þetta væri svo vísun í Bloggara dauðans sem hefur fært bestu rök í heimi fyrir því að alvöru blogg er póst-póstmódern listaverk. Þeir sem fatta það ekki eiga ekki skilið að vera með nettengingu.

Good. Use your aggressive feelings, boy. Let the hate flow through you. You want this, don't you? The hate is swelling in you now. Take your Jedi weapon. Use it. I am unarmed. Strike me down with it. Give in to your anger. With each passing moment you make yourself more my servant.

Ekket mál. Anytime basically. En fyrst ætla ég á barinn.

... og fríið er gasklefi.

Í verkum alvöru rithöfunda getur maður fundið hlutlæga samsvörun tilfinninga sinna eða hugmynda. Raymond Chandler virðist amk hafa fært allan minn tilfinningaskala í orð í bókum sínum.

I needed a drink. I needed a lot of life insurance, I needed a vacation, I needed a home in the country.
What I had was a coat, a hat and a gun.

Svona var komið fyrir Marlowe í Farewell my Lovely, ef ég man rétt, og svona hefur mér liðið mánuðum saman og þá aðallega fundist ég þurfa frí og aðgang að eyðibýli í Breiðuvík. Geri minna mál úr því að ég sé ekki líftryggður og eigi öngvan frethólkinn.

Beið þess vegna spenntur eftir að komast í þriggja mánaða fríið en eftir viku er ég að mygla. Hef svo sem alltaf vitað að vinnufíknin er sterkasta fíknin sem ég hef þurft að díla við en komon, maður hefur ekki einu sinni náð að blása úr nös þegar maður vill komast í atið aftur.

Frí eru sennilega fyrst og fremst fyrir aumingja. Gat amk ekki verið annað en hjartanlega sammála togarajaxlinum SME , sem hefur staðið brimsaltur í stafni Fréttablaðsins frá upphafi, en hann benti mér á að frí væri fáránleg iðja þegar ég þvældist í reiðileysi um ganga ritstjórnarinnar í dag í þessu meinta fríi mínu.

hroki, -a K 1 e-ð mikið, einkum sem forliður til áherslu í samsetn.: hrokalandátt hvassviðri af landi ofan. 2 dramb, stærilæti, þótti, yfirlæti. 3 hrokafullur maður.

Mér leiðast dópistar. Sérstaklega þegar þeir hringja í mig útúrkókaðir um miðjar nætur. Einn slíkur vakti mig klukkan rúmlega 4 í nótt til þess að segja mér að ef ég hætti ekki að drekka þá muni ég missa allt sem ég á og deyja. Það stoðaði lítt að reyna að benda honum á að spítt væri banvænna fíkniefni en rauðvín og að hann myndi drepast löngu á undan mér og væri andskotans nær að fara með úrsérgengna AA romsuna yfir sjálfum sér.

Ég hét ýmist Jón, Bjarni eða Tóti á meðan þetta alltof langa samtal stóð yfir en nafnaruglingurinn breytti því ekki að ég var alltaf jafn feigur. Það er samt vissulega tími til kominn að hætta að drekka eina ferðina enn. Þetta er búið að vera ágætt partí en er orðið leiðinlegt og það fer allur sjarmi af áfengisneyslu þegar hún er orðin kvöð. Ég þarf samt einhverjar betri og haldbærari ástæður en hræðslu við dauðann.

Áletranir í giftingahringum komu til tals þegar ég heyrði í fyrrverandi eiginkonu minni áðan. Snúið dæmi og sjálfsagt bera innantóm orð og frasar um eilífa ást innan í sorglega mörgum hringum fólks vott um fullkomið skilningsleysi þess á þeirri einföldu staðreynd að ást er hugarástand og því endalausum breytingum háð. (Les: skilnaðurinn er just around the corner).

Við gátum sammælst um að við eigum flottustu áletrunina enda missti Eyjólfur Kúld, gullsmður, kúlið í augnablik þegar við sögðum honum hvað við vildum fá í hringana okkar. Hann bað okkur svo um að skrifa það á blað með skýrum prentstöfum svo ekkert færi milli mála:

Wild at heart

Við vorum ekki tilbúin til þess að trúlofa okkur upp á eitthvað þinn/þín að eilífu búllsjitt og fannst eðlilegra að vísa beint í kynlífið.

Come to think of it var þetta mjög smart þar sem þegar allt kemur til alls þá hefur hvorugt okkar svikið neitt, amk ekki í hringunum, þar sem við erum enn wild at heart and weird on top eins og this whole world.

Löngu kominn tími á ljóðahorn. Þetta spratt upp úr pælingum í kringum færsluna fyrir ofan. Gott fólk. Chris Isaak er hér í boði Davids Lynch með Wicked Game.

The world was on fire
No one could save me but you.
Strange what desire will make foolish people do
I never dreamed that I'd meet somebody like you
And I never dreamed that I'd lose somebody like you

No, I don't want to fall in love
[This love is only gonna break your heart]
No, I don't want to fall in love
[This love is only gonna break your heart]
With you
With you

Nobody loves no one

Almennt séð er ég alfarið á móti diskleimerum á bloggi enda er ekki eins og öllu þessu egósentríska bulli sem kallast blogg sé þröngvað upp á saklaust fólk til dæmis með skylduáskrift. Í ljósi nýjustu aðfinnslna er ég samt að spá í að setja disclaimer hérna. Í samráði við vefstjórann yrði hann eitthvað á þessa leið:

Blogg þetta er bannað börnum, viðkvæmum sálum og bókstafstrúarfólki.

Þetta gerir í raun sama gagn og yfirskriftir blogga þeirra Jakobsbræðra sem eru alveg spot on en Ármann bloggar undir varnaðarorðunum Ekki fyrir venjulegt fólk og Sverrir þrengir hringinn enn frekar þar sem hann lýsir því yfir að um Blogg Sverris Jakobssonar fyrir hann og vini hans sé að ræða.

So if you can´t stand the heat stay out of BadaBing!

Ætti ég að raða bókunum mínum eftir stafrófsröð, stærð eða innihaldi? Hvernig ætli þetta Dewey kerfi virki annars?

Það hefði örugglega verið OK að vera á Bubbatónleikunum í gær þó töffið hafi heldur rýrnað hjá kappanum með árunum. Leist ekkert á hann í byrjun með þessi ömurlegu sólgleraugu en þóttist þekkja minn mann síðar þegar hann tók EGO pakkann, gleraugun fokinn og gaurinn helmassaður í hlýrabol með merki dýrsins.

Tók einu sinni símaviðtal við hann á nýársdag þar sem hann var í jeppanum sínum á leiðinni heim frá Bessastöðum með fálkaorðu dinglandi utan á sér. Spurði hann hvort töffið væri nú ekki endanlega farið af gamla gúanórokkaranum sem kerfið hefði tekið í sátt. Hef nefnilega aldrei getað séð fyrir mér fálkaorður á leðurjökkum. Bubbi hélt nú ekki, sagðist enn vera svalur og þetta gæti vel farið saman. Rökfestan og sannfæringarkrafturinn var slíkur að ég keypti það og geri enn.

Talandi um number of the beast þá er nýja Omen myndin alveg í lagi þó hún toppi alls ekki þá gömlu. David Warner á líka enn flottasta dauðdagann í Omenmyndunum þar sem afhausun Jennings blessaðs er útfærð á nýjan hátt nú. Alveg kúl sko en það verður ekkert flottara en hausinn á Warner í loftköstum yfir gluggarúðunni sem sneiddi hann svo smekklega af.

Hallgrímur Helgason er með flotta framsóknaranalísu í Fréttablaðinu í dag og við lestur hennar var ég minntur óþægilega á þá bækluðu staðreynd að flokkurinn hefur verið í ríkisstjórn nánast allt mitt líf. Þetta er náttúrlega bilun en skýrir ýmislegt.

Ölstofan er einhver ömurlegasta búllan í Reykjavík. Hefur svo sem ekkert með innréttingarnar, salernin eða húsnæðið sem slíkt að gera heldur frekar fólkið sem sækir staðinn og tónlistina sem hefur verið spiluð það í satanískri lúppu í þrjú ár. Þangað leitar sá klári samt þar sem hann er kvaldastur og maður er þarna því oft. Óvenju mikið að viðræðuhæfu fólki á staðnum í gær en ekkert gladdi mig meir en að hitta þar fyrir flinkasta núlifandi rithöfund þjóðarinnar. Við áttum langt spjall um sjálfskipaðan sársauka sem ég hef hingað til viljað meina að sé drifkrafturinn í lífinu. Eva er auðvitað sérfræðingur í sársauka eftir síðustu bók sína og fór létt með að reka mig á gat. Heimatilbúinn sársauki er búllsjitt og með öllu tilgangslaus. Þar fór það. En David Lynch er samt góður.

Ferlega smart hjá Skjá einum að endursýna 90210 og Melrose. Þetta dót eldist auðvitað skelfilega en það er ekki annað hægt en að hafa gaman að þessu. Beverly voru alltaf skömminni skárri en Melrose enda menningarlegri og skrifaðir af mikilli dýpt og innsæi. Ógleymanlegt atriði til dæmis þegar Dylan McKay (háaldraður Luke Pery að leika ungling) renndi upp að Brendu á Porsche-inum sínum og bauð henni far. Þegar frenjan ætlaði að setjast í farþegasætið var þar fyrir ógnarstór og þykk bók. "Complete works of Lord Byron" stundi Brenda upp með spurnartón. Þá teygir Dylan sig í bókina, glottir við tönn, kastar henni aftur í og svarar að bragði "mad, bad and dangerous to know."

Þetta er svo smart að það hlýtur að hafa verið runnið undan rifjum Sigurjóns Sighvatssonar en áhrifa hans gætir víðar og nægir þar að nefna að Brenda er varla flutt í þetta magnaða póstnúmer (ígildi 101 hér heima) þegar Kelly dregur hana á næturklúbbinn Blue Iguana.

Jæja, okei. Það var greinilega Brandon en ekki Brenda sem rakst á Byron. Finnst samt mín versjón flottari enda I like to remember things my own way. How I remembered them. Not necessarily the way they happened.

Oprah er í sjónvarpinu. Ætli maður fari ekki bara að vökva blómin?

Það er kalt úti og þá er kalt inni og ég er undir sæng með tölvunni. Huggun hamri gegn að eftir viku verð ég á Spáni og verð úti á verönd með tölvunni í steikjandi sól með hræbillegt rauðvín mér við hlið.

Hverjum dettur í hug að sýna leikfimi í sjónvarpi á morgnana? Depressing.

Svefntöflurnar sem eru enn uppi á ísskáp síðan ég ætlaði að drepa mig í desember líta nákvæmlega eins út og frjókornaofnæmistöflurnar. Það er því alveg magnað að ég skuli komast vakandi í gegnum þessa daga.

Mig langar í kaffi en nenni ekki að hella uppá. Vildi að ég væri í vinnunni. Þar þarf maður bara að ýta á takka.

Ég er búinn að hitta of mikið af fyrrverandi mágkonum mínum undanfarið. Ekki það að ég sé að kvarta yfir litla yndinu sem ég hitti um daginn; ófrísk og hamingjusöm og svo geislandi að ég gat varla trúað því að þarna stæði fyrir framan mig barn sem ætlaði að strjúka að heiman fyrir allt of mörgum árum síðan og vildi búa hjá mér vegna þess að stóra systir hennar ætlaði ekki að vera með mér.

Síðan hafa liðið mörg ár og ég bjó með stóru sys í 14 ár og á með henni 2 börn. Hitti aðra og öllu gramari ex-mágkonu í nótt. Hún átti nú ekkert handa mér annað en löngutöng upp í loftið. Sem er magnað vegna þess að hún telur sig vera æðislega VG og gat samt setið til borðs á Bölstofunni með Einari framsóknarlúser og sikkópata sem dundar sér við að drepa smábörn í Afganistan (eða hvar svo sem þsð er sem þeir ganga um nauðgandi og drepandi þessir friðargæslumálaliðar) og einhverri samfylkingarbeyglu.

Pólitík er ekki worth shit á meðan það eru ekki til fyllibyttur eins og ég sem vita hvað þetta snýst um (að drepast fyrir málstaðinn án málamiðlana). Ef það væru til alvöru hugsjónir þyrfti ekki að rjúfa dagskrá RÚV og seinka Lost til þess að segja okkur að Halldóri Ásgrímssyni leiddist í pólitík. Mér var trúað fyrir þessu á Oliver fyrir áramót með þeim skilaboðum að Finnur Ingólfsson ætlaði að taka flokkinn aftur. Svar mitt var "yeah, right" og svo pantaði ég annan tvöfaldan G&T. Sannast samt núna að life imitates fiction en ekki the other way around. Ef græningjarnir læsu Laxness væru þeir kannski ekki að fara á límingununum í dag. Þetta er allt í Kristnihaldi undir jökli, asseholes.

Here´s to you buddy. Sucking my dick!

Le Petit Prince er með betri bókum sem ég hef lesið og hún er ekki einu sinni eftir Chandler heldur týnda flugmanninn Antoine de Saint Exupéry. Í 12 kafla hittir Litli prinsinn fyrir drykkjumann sem situr einn að drykkju á stjörnunni sinni.

La planéte suivante était habitée par un buveur. Cette visite fut trés courte mais elle plonega le petit prince dans une grande mélancolie:
- Que fais-tu lá? dit-il au buveur, qu´il trouva installé en silence devant une collection de bouteilles vides et une collection de bouteilles pleines.
- Je bois, répondit le buveur, d´un air lugubre.
-Pourqoi bois-tu? lui demanda le petit prince.
-Pour oublier, répondit le buveur.

Klassík

Ég stóð nú í þeirri meiningu að það væri verið að taka Reykvíkinga ósmurt í óæðri endann eftir kosningar en eftir þessa ábendingu Bitrings vona ég að Gaflarar eigi nóg af Criscoe svínafeiti. Boy, þetta hlýtur að vera vont.

Sá auglýsingu um Bubbatónleikana í sjónvarpinu áðan. Hef aldrei verið Bubbafan en hika samt ekki við að viðurkenna að hann á besta íslenska lag allra tíma sem er Móðir með Egó. Þá er Stórir strákar fá raflost næstum jafngott og ég hef ekki tölu á þeim skiptum sem ég hef vitnað og vísað í það. Sérstaklega hana Lillu sem var orðin óð, hafði engan stað til að detta á, beit menn í hálsinn og drakk úr þeim allt blóð. Að ógleymdum gangastúlkunum sem hvæstu og sýndu í sér tennurnar. Been there, done that.

Móðir nær mér á sama leveli og hin magnaða kvikmynd Don´t Look Now eftir Nic Roeg. Þegar ég sé þá mynd og heyri þetta lag verð ég alltaf rosalega hræddur um börnin mín. Munurinn er sá að ég spila Móðir á fullu blasti nokkrum sinnum í viku en forðast morðóða dverginn í rauðu hettukápunni eins og heitan eldinn.

Anyhu. Að sjálfsögðu er Stál&Hníf blastað í auglýsingunni. Minnir mig alltaf á mitt tilbrigði við þetta stef:

Mál og stíll er merki mitt
merki blaðamanna.
Mitt var þitt og þitt var mitt
á meðan konanmín hét Anna.

Fínt lag svosem en jafnast ekki á við Aldrei fór ég suður sem er besta Bubbalagið fyrir utan þessi tvö á EGO plötunni Breyttir tímar. Texti minn við það lag er samt best geymdur hjá mér. Say no more!