Talandi um number of the beast þá er nýja Omen myndin alveg í lagi þó hún toppi alls ekki þá gömlu. David Warner á líka enn flottasta dauðdagann í Omenmyndunum þar sem afhausun Jennings blessaðs er útfærð á nýjan hátt nú. Alveg kúl sko en það verður ekkert flottara en hausinn á Warner í loftköstum yfir gluggarúðunni sem sneiddi hann svo smekklega af.

Hallgrímur Helgason er með flotta framsóknaranalísu í Fréttablaðinu í dag og við lestur hennar var ég minntur óþægilega á þá bækluðu staðreynd að flokkurinn hefur verið í ríkisstjórn nánast allt mitt líf. Þetta er náttúrlega bilun en skýrir ýmislegt.

Ölstofan er einhver ömurlegasta búllan í Reykjavík. Hefur svo sem ekkert með innréttingarnar, salernin eða húsnæðið sem slíkt að gera heldur frekar fólkið sem sækir staðinn og tónlistina sem hefur verið spiluð það í satanískri lúppu í þrjú ár. Þangað leitar sá klári samt þar sem hann er kvaldastur og maður er þarna því oft. Óvenju mikið að viðræðuhæfu fólki á staðnum í gær en ekkert gladdi mig meir en að hitta þar fyrir flinkasta núlifandi rithöfund þjóðarinnar. Við áttum langt spjall um sjálfskipaðan sársauka sem ég hef hingað til viljað meina að sé drifkrafturinn í lífinu. Eva er auðvitað sérfræðingur í sársauka eftir síðustu bók sína og fór létt með að reka mig á gat. Heimatilbúinn sársauki er búllsjitt og með öllu tilgangslaus. Þar fór það. En David Lynch er samt góður.

Ferlega smart hjá Skjá einum að endursýna 90210 og Melrose. Þetta dót eldist auðvitað skelfilega en það er ekki annað hægt en að hafa gaman að þessu. Beverly voru alltaf skömminni skárri en Melrose enda menningarlegri og skrifaðir af mikilli dýpt og innsæi. Ógleymanlegt atriði til dæmis þegar Dylan McKay (háaldraður Luke Pery að leika ungling) renndi upp að Brendu á Porsche-inum sínum og bauð henni far. Þegar frenjan ætlaði að setjast í farþegasætið var þar fyrir ógnarstór og þykk bók. "Complete works of Lord Byron" stundi Brenda upp með spurnartón. Þá teygir Dylan sig í bókina, glottir við tönn, kastar henni aftur í og svarar að bragði "mad, bad and dangerous to know."

Þetta er svo smart að það hlýtur að hafa verið runnið undan rifjum Sigurjóns Sighvatssonar en áhrifa hans gætir víðar og nægir þar að nefna að Brenda er varla flutt í þetta magnaða póstnúmer (ígildi 101 hér heima) þegar Kelly dregur hana á næturklúbbinn Blue Iguana.

Jæja, okei. Það var greinilega Brandon en ekki Brenda sem rakst á Byron. Finnst samt mín versjón flottari enda I like to remember things my own way. How I remembered them. Not necessarily the way they happened.