Lífið er háð þessum sömu lögmálum um jafnvægi. Þar skiptast á skin og skúrir og eftir ládauð tímabil skella á átakatímar og svo dettur allt í dúnalogn aftur. Rétt eins og á veröndinni áðan er meiri dramatík og stuð í storminum og maður á það því til að kjósa stríð frekar en frið. Þar liggur kannski grundvallarmunurinn; í náttúrunni skellur fárviðrið óhjákvæmilega á en í lífinu stjórnar maður þessu sjálfur og kallar ósköpin yfir sig eins sýrður seiðkarl sem stígur regndans.

Eftir að hafa staðið heillaður í fárinu þar sem lausamunir fóru á flug og fuglar þeyttust um himinhvolfið eins og jarðarber í blender hraktist ég inn og horfði á nautaat í sjónvarpinu. Það er nú ekki mikið jafnvægi í hringnum þar sem eitthvert lið stingur sex spjótum í Toro og þreytir hann svo skrautklæddur spjátrungurinn geti að lokum ögrað nautinu með rauðu dulunni áður en hann fær sérvalinn korðann sem hann rekur á kaf ofan í hnakkadrambið á skepnunni. Það tekur nautið einhverjar sekúndur ef ekki mínútur að deyja. Óþægileg augnablik fannst mér en múgurinn fagnaði ákaft.

Móli líffræðikennari í MK sagði einhverju sinni að það væri ekkert ljótt við það í náttúrunni að einn dræpi annan. Náttúrulögmálin eru víðs fjarri á þessum leikvangi en ég held samt að það hafi verið logn í augum nautsins síðustu augnablikin. Þegar að því kemur og maður veit að það er ekkert eftir annað en að detta niður dauður hlýtur maður að fyllast ró. Nothing to be done.