off record: Amores Perros

Amores Perros

Mánudagur, 17. júlí 2006

Við Húgó slitum samvistum tárvotir fyrir hálfum mánuði. Ég táraðist amk þegar hann horfði á mig í hinsta sinn með stírurnar sínar í augunum. Var hársbreidd frá því að taka hann með mér en Begga og dýrin segir að ég sé ekki tilbúinn til þess að búa með labrador. Er nú ekki alveg viss um það enda gekk þetta býsna vel hjá okkur vinunum. Þurfti ekki annað en henda smá harðfiski og þremur skinkusneiðum í skoltinn á honum og þá var hann minn.

Þarfir hans voru líka einfaldar og auðvelt að hafa hann góðan. Bara að fara út að labba og leyfa honum að míga og skíta fyrir hádegi áður en hitinn varð óbærilegur fyrir hann og skrúfa svo frá krananum og leyfa honum að drekka í hvert skipti sem maður fór að pissa.
Ástin sem maður fékk til baka var skilyrðislaus og hann kúrði hjá manni á næturnar, eða daginn ef þvi var að skipta, og sat þess á milli loyal við rúmstokkinn og beið eftir að maður rumskaði. Þegar það gerðist var maður sleiktur svo rækilega að rakstur var óþarfur og gleðisveiflurnar í rófunni voru svo öflugar að þær skildu eftir sig ófáa marbletti á kálfunum.

Samskiptakerfið var líka í meira lagi basic og þægilegt fyrir báða. "Vamos" og "Sit" fóru hvorki fyrir ofan garð né neðan. Ekkert frekar en "Húgó passa húsið" og "pabbi klóra punginn?" en þá lagðist dýrið fallega á hliðina, lyfti löppum og fékk umbun fyrir erfiðið sem fylgir því að vera til.

| 2:04 |

komment

skrifa komment