Síðan tóku við mánuðir glundroða og geðveiki. Góðir mánuðir og regretsin eru few og of léttvæg í stóra samhenginu til þess að ég fari að leggjast svo lágt að taka Níuna og segjast vera sorrý. Allt verður þetta samt leiðinlegt á endanum og ég er ekki frá því að mér hafi tekist að skilja dímoninn eftir á Spáni. Hef amk verið hálf innantómur eftir að ég kom heim en samt tranquillo. Það er alveg grínlaust að segja skilið við Mr. Hyde en þegar það er búið að gera alla bömmera sem hægt er að hugsa sér er ekkert vit í því að halda áfram.

There's always a man faster on the draw than you are, and the more you use a gun, the sooner you're gonna run into that man.

Hitti líka fyrir ofjarla mína á öllum sviðum áfengisneyslu, kæruleysis, eigingirni, ofbeldishneigðar og dauðadýrkunnar og er drulluspældur yfir því að eftir alla þessa hardcore þjálfun sé ég enn bara rookie og það fyrirfinnist menn sem geti drukkið meira og hraðar en ég. Sukkið verður líka svo gjörsamlega sjarmalaust þegar maður er búinn að missa blakkátin og heldur alltaf einhverjum sönsum. Óminnið og æðisköstin eru tilgangurinn sem helgar meðalið. Svakalega á ég samt eftir að sakna ranghugmyndanna og paranojunnar sem fylgir langtímadrykkju. Munur þó að geta huggað sig við það að þegar sterílt smáborgaralífið verður leiðinlegt þarf ég bara að fara til Spánar að vekja púkann til lífsins. Með fullri virðingu fyrir Tassilaq þá er Valencia heitari áfangastaður í öllum skilningi.