Nicole er sú sætasta og skemmtilegasta á Hogans. Hörundsdökkur og dökkhærður lítill naggrís með danskan húmor og spænskt blóð. Hún kemur frá Odense með viðdvöl í Texas. Mamma hennar er dönsk en pabbinn sem hún sér aldrei er Spánverji.

Annars er stærsti kosturinn við Hogans sá að þetta er local pub frekar en túristahola þó staðurinn fyllist af allra þjóða kvikindum þegar það er leikur í gangi. Bretar, Þjóðverjar, Svíar og Finnar hafa verið í meirihluta og Bretarnir áberandi skemmtilegastir. Þeir eldri rífast við mig um þorskastríðin á meðan yngra liðið tjúttar með fyndnu retturnar sínar og syngur karókí með mér.

Þessi fjölþjóðaher sló upp massageimi um daginn ásamt sjálfum mér og Íranum Paul. Finnarnir komu mér á óvart og stóðu sig illa í drykkjunni og reyndu við stelpurnar á næsta borði með því að henda í þær bréfaskutlum úr barreikningum. Hélt fyrirfram að engir nema Svíar gætu verið svona glataðir. Verst samt að þetta virkaði og tveir Finnanna fóru með dömunum. Þær hljóta að hafa verið sænskar, eða íslenskar.

Við Paul stóðum hins vegar undir öllum goðsögnunum um drykkjuúthald Íra og Íslendinga og drukkum stíft þangað til að Toný og stelpurnar voru búin að ganga frá, setja síðasta stólinn upp á borð og báðu okkur að fara. Held að Paul hafi haft vinninginn þar sem hann kneyfaði Guiness með Jameson (þetta nafn er að verða leitmotiv hérna) á ís á kantinum á meðan ég reyndi að halda í við hann með 75/25. Þessi öðlingur borgaði alla drykkina sem mér þótti svo sem eðlilegt þar sem enginn kann betur listina að drekka frítt en ég.

Þar sem hverfið er orðið heimavöllur minn vissi ég að Casino yrði opið í 3-4 tíma til viðbótar og dró Paul þangað með yfirlýsingum um að nú væri komið að mér að splæsa. Little did he know að bjórinn hjá Barböru kostar aðeins 1 evru og honum þótti því eðlilega á sig hallað þegar ég fékk reikninginn.

Casino er fínt athvarf. Þar er góð loftkæling, snyrtileg salerni, sígarettusjálfsali og ódýr bjór. Stemningin er samt alltaf róleg þar sem þangað koma aðallega spilafíklar sem hafa engan áhuga á að abbast upp á bytturnar. Skildi Paul eftir hjá gamblerunum þar sem hann var orðinn leiðinlegur. Hrækti á gólfið þegar ég byrjaði að dásama heimaborg mína, London, og virtist við það að breytast í írskan tudda. Skrýtið hvað brennivín gerir suma leiðinlega en mig skemmtilegan.

Fór einn á risadiskóið Tito´s og mun ekki sjá Írann aftur þar sem verki hans hér er lokið (var að leita að spánskum hjúkkum til að selflytja til Englands) og er farinn. Hljómar eitthvað kunnuglega samt. Ég ætti kannski að kippa nokkrum með í leiðinni.