Hef ákveðið að taka ljóðið aftur í sátt. Kannski vegna þess að Þór Steinarsson blæddi á mig rauðvíni á Næsta bar um daginn. Veit það ekki en ef svo er hafa þessir nýhilistar loksins gert eitthvað significant fyrir ljóðið.

Ætla samt að fara varlega í þetta og byrja með mönnum sem ég treysti; Jónasi, Grími Thomsen, Fjallaskáldinu, Byron, Shelley og Keats. Og auðvitað Ísak Harðarsyni sem ber höfuð og herðar yfir íslensk ljóðskáld á seinni hluta síðustu aldar þó við höfum vissulega fjarlægst nokkuð eftir að hann sá ljósið. Aðallega vegna þess að innst inni óttast ég það að ég muni gera hans lausn að minni.

They don´t make TV like they used to.

Kvikmyndahátíðin hans Ísa byrjar á morgun með frumsýningu Factotum. Bukowski klikkar ekki, Post Office, Factotum og Women eru hreinn yndislestur og myndir byggðar á þeim ættu alltaf að vera bitastæðar.

Hafði ekki tíma til þess að sjá Factotum í Cannes 2005 en treysti mér alveg til þess að mæla með kaupum á henni óséðri á sínum tíma og var hundfúll þegar ég komst ekki á sýninguna með IIFF liðinu. Cannes er víti í anda Dantes fyrir blaðamann og movie buff sem verður að neita sér um megnið af kræsingunum á gnægtaborðinu og eyða dýrmætum gláptíma í hlaup á milli kynningarfulltrúa, junketa, blaðamannafunda og viðtala.

Fæ loksins að sjá myndina annað kvöld og hef fulla trú á Matt Dillon í Chinaski hlutverkinu. Mickey Rourke var helvíti skemmtilegur í rullunni í Barfly. Þetta var sennilega það síðasta sem hann gerði af viti áður en hann niðurlægingartímabilið hófst. Bukowski skrifaði handritið þrátt fyrir yfirlýsta andstyggð á kvikmyndaforminu og var sáttur minnir mig. Hlýtur að vera þar sem hann pósaði á þessari mynd með Fay og Mikka.

Dillon er á vissan hátt að glíma við stóra bróður sinn með hlutverkinu en árið 1983 lék hann litla bróður Rourke (The Motorcycle Boy) í Rumble Fish. Samkvæmt taglæninu var Dillon trying to live up to his brothers reputation. His brother can't live it down.

Wanda: I hate people. Do you hate people?
Henry: I don't hate people. I just like it a lot better when they're not around.

Mæltu manna heilastur, bróðir!

Einn elsti og vinur minn á afmæli í dag og þá er ég ekki að tala um Michael Jackson. Hírs lúkkíng att jú kidd.

3 billion human lives ended on August 29th, 1997. The survivors of the nuclear fire called the war Judgment Day. They lived only to face a new nightmare: the war against the machines.

Verður alltaf hugsað til öfgahægrimannsins og reaganistans Sledge Hammer þegar ég heyri íslenska krimma væla yfir aðbúnaði í fangelsum í útlöndum.

They gave up their rights when they decided to become criminals.

Það er kalt í hellinum. Vindurinn djöflast á steinsteyptu berginu og sogar til sín gardínuna sem er dregin fyrir munann. Hún blaktir í rokinu eins hvítt flagg. Vottur um fullkomna uppgjöf hellisbúans fyrir umhverfinu. Whatever walks here walks alone þar sem Zaraþústra er löngu farinn. Eða var það Lloyd Kaufman sem breyttist í Andy Kaufman og hvarf? Ekki um annað að ræða en kynda hellinn með því að brenna nokkrar kiljur eftir íslenska höfunda og lesa svo Murakami við bjarmann af meðalmennskunni.

The trade's on.
She drains emotion -
To drink from,
The breast of fortune
Dreams have frozen,
Crystal in the morning
Birthtime rose,
A thorn for coronation.
-
All arise from your rest
We'll find enough there to feed you.
Soon you'll belong to the blessed
Spare us your lives while we need you.
Loud, is the music, the crowd is ringing
Out, of my head as the winter marches on...
Loud is the music the sky is bringing
Out of my head as the winter marches on...
Loud, is the music, the crowd is bringing
Out, of my head as the winter marches on...
Loud is the music the sky is ringing
Out of my head as the winter marches on...
And on...
Winter marches on...

fuck this country. fékk annað heimboð sem er ekki hægt að hafna. er farinn aftur til Spánar

Fann litla hvíta pillu í smokkaskúffunni. Ómögulegt að átta sig á hvort um Histasín eða Imovane er að ræða en þar sem skúffan er í náttborðinu veðja ég á svefnlyfið. Gleypti hana anyway þannig að annað hvort verð ég andvaka en laus við hnerra í nótt eða sef eins ungabarn og vakna með augnkláða í fyrramálið. Báðir kostir eru ásættanlegir.

It’s not Paranoia if they’re really out to get you. Þetta er bara spurning um hver nær mér fyrst VISA, OgVodafone, Esso, Landsbankinn eða ég sjálfur.

Það er eitthvað töff við Saddam Hussein og það er eitthvað fallegt við augun í Osama bin Laden. Það ekkert fallegt né töff við George W. Bush. Mörkin milli góðs og ills eru oft óljós, ef þau eru nokkur yfirleitt.

Þetta gæti verið titill á helvíti góðu ljóði en þar sem mér leiðist ljóðformið og kann best við að tjá mig í prósa, helst ekki undir 300 dálksentimetrum, verður þetta ljóð aldrei ort. Þetta gæti líka verið nafn á smásögu en Kristinn R. Ólafsson er löngu búinn að skrifa hana. Hún heitir að vísu Sorgarsaga úr gleðinni en það þarf ekkert að fást frekar um það. Heyrði Kristinn lesa þessa sögu í Útvarpinu þegar ég var krakki, heillaðist og hef langað að kíkja á spænskt hóruhús síðan þá. Kannski var það þess vegna sem ég álpaðist inn á ógeðslegasta hórukassann í Palma. Held samt ekki.

Ég get ekki heldur skrifað það á meintan alkóhólisma minn að ég hafi endað þarna inni einhvern morguninn til þess að geta haldið áfram að drekka Cuba Libre á uppsprengdu verði í þá fáu klukkutíma sem sómakærir staðir voru lokaðir. Það virðist bara engu breyta hvar mig ber niður. Ég sæki alltaf beint í sollinn einfaldlega vegna þess að mér líður best innanum aumingja, glæpamenn, mellur, geðsjúklinga, virka alkóhólista, vampírur og annan skríl sem hverfur þegar sólin rís. The noir world feels like home og það er allt Chandler og Bogart að kenna.

Ég áttaði mig samt á því að það væri eitthvað mikið að mér þegar ég horfðist í augu við sjálfan mig í speglinum á barnum. Augun svört og dauð í rauðri birtuni og þó mig langaði mest til að grýta glasinu í spegilinn og rústa svo staðnum lét ég mig hafa það að spjalla við Tony sem stóð hinum megin við barborðið og seldi konur á 150 evrur á hálftímann. Róaði mig bara með því að kaupa annan drykk á 20 evrur enda leist mér mátulega á dyraverðina sem voru krípí útgáfur af Danny Trejo og Furio í Sopranos. Þeir hefðu drepið mig in a heartbeat miðað við þær aðvaranir sem ég hafði fengið en mér hafði áður verið tjáð ítrekað, ekki að ástæðulausu, að það væri alltaf pláss fyrir líkið af einhverjum gringo , sem væri með stæla, í næsta ruslagámi.

Tony er Makedóníumaður sem rekur staðinn fyrir eiginkonu sína , eigandann, sem er að öllu leyti ógeðfeldari manneskja en hann. Hann er voða stoltur af uppruna sínum og Alexander mikla þannig að við töluðum mest um mannkynssöguna en ég lét það eiga sig að fræða hann um það að ég væri afkomandi Egils Skallagrímssonar sem hefði getað slitið Alexander í tvennt í hand to hand combat. Minnti samt endilega að Íslendingar hefðu einhverju sinni lagt Makedóníu í fótbolta og nuddaði honum upp úr því. Það virkaði þar sem hann mundi eftir þessu. Tony djöfull var vitaskuld voða upp með sér yfir öllu sem ég gat sagt honum um Alexander og þegar einhver kúnninn tjúllaðist yfir því að hann þyrfti að borga "commission" fyrir að ríða mellu í kjallaranum sagði Tony honum, í meira lagi borubrattur, "you may know all about nightclubs but this guy knows his history." Það kom svo á daginn að Tony er mjög fjarskyldur Alexander þar sem hann fékk hvorki backup frá mannkynssögumanninum né kerlingarófétinu sínu, tapaði debattnum og gaf "commissionið" eftir. Vændiskonan var sátt við þær málalyktir, en allt látbragð hennar benti til þess að hún vildi síður missa af viðskiptunum, og gaurinn fékk sinn hálftíma á 150 evrur sléttar.

Tony er asni með derhúfu og ég leyfi mér að líta niður á hann þó ég hafi keypt af honum drykki og small talkað við hann. Kúnnarnir hans eru enn meiri fábjánar og mér féllust endanlega hendur þegar blómasölustelpa kom þarna inn og helvítis mennirnir fóru að kaupa blóm handa mellunum sem þeir voru að fara að ríða gegn greiðslu. Hvað er það? Ég hef átt í meira lagi erfitt með að kaupa blóm handa konum sem ég hef elskað. Finnst það eitthvað endalaus phony að gefa konum blóm. En blóm handa mellu. Comon. Firringin er svo fullkominn að þeim finnst þetta bara sætt og líta á sig sem voða kavalera. Segðu það með blómum. Bættu fyrir það með blómum. Fór. Gat ekki meir. Kláraði ekki drykkinn sem hafði kostað mig síðustu seðlana upp úr rassvasanum. Reiður, skömmustulegur, brjálaður en sem betur fer mökkölvaður. Eftir þessa heimsókn, í þynnkunni við sundlaugarbakkann, fattaði ég það í því sem alkar kalla moment of clarity að Pandóruklúbburinn í Cannes er auvðitað hóruhús. Munurinn á þeim stað og klúbbnum hans Tony er lítill sem enginn. Get verið alveg ótrúlega grænn stundum.

Rannsóknarleiðangur blaðamannsins um undirheima Mæjorka hélt áfram næstu nótt þegar ég heimsótti flottasta súlustaðnum í Palma. Staðurinn heitir Globo Rojo og er Goldfinger í tíunda veldi, svo stór að aksjóninu við súluna er varpað á flatskjái út um allan salinn. Kúnnahópurinn er öllu virðulegri en hjá Tony. Fínir menn í jakkafötum og sveittir breskir túristar í hlýrabolum. Við fyrstu sýn virðist þetta bara vera venjulegur súlustaður. Það eru einhver áhöld um það hér heima hvort súlustaðir séu vændishús en á Spáni er það engin spurning. Súlan er markaðstorg og það er verið að selja allt. Dömurnar á Rojo toppuðu margar hverjar Pamelu Anderson og Jennu Jamesdóttur í útliti og sílíkoni og reyndu flestar að selja sig dýrt. Hæsta talan sem ég heyrði var 700 evrur á hálftímann en sú taldi sér það til tekna að hafa leikið í alvöru klámmyndum og að hafa setið fyrir í Penthouse.

Þessir tveir staðir, eins ólíkir og þeir eru, eru með því sorglegasta sem ég hef séð en í þeirri deild er af miklu að taka og þó ég hafi verið vel deyfður af brennivíni mun þetta alltaf sitja í mér. Sorgarsögur úr gleðinni. Það er vinsælt að hugga sig við það að konurnar sem selji sig séu að gera blússandi bissniss og græði á tá og fingri. Veit það ekki. Þetta er eins og í spilavítum. Bankinn tapar aldrei og á bak við hverja vændiskonu er dólgur sem tekur megnið af gróðanum. Eftir því sem ég komst næst fengu stelpurnar cash up front (150) frá kúnnunum, staðurinn tók "commission" og svo greiddu þær staðnum 50 evrur fyrir pappírslak og smokk þannig að ef þær eru ekki barðar í lok vaktar (Trejo og Furio. Svona hola þarf ekki tvo dyraverði) og peningurinn tekinn af þeim eru þær að fá 10.000 krónur á drátt með feitum, sveitum, ógeðslegum svínum og jakkafataklæddum fábjánum. Var ekki í góðu skapi þegar ég yfirgaf Rojo og týndist í slömminu þessa nótt sem hefði átt að vera mín síðasta ef þetta líf meikaði nokkurt sens.

Rauði krossinn fylgist náið með vændinu í Palma og á meðan ég var þar las ég frétt um að RK hefði haft afskipti af 300 vændiskonum. Þær eru flestar frá Afríku og Suður-Ameríku en rétt eins og annars staðar í Evrópu fer austantjaldsstelpum fjölgandi. Samkvæmt Rauða krossinum er áhættukynlíf í tísku og viðskiptavinir vilja síður nota smokka þannig að vændiskonurnar eru orðnar "kynfræðarar", eins og að var orðað, þegar þær reyna að hafa vit fyrir kúnnanum.

Flestar eru þessar stelpur komnar ólöglegar til landsins, eru ekki frá Evrópusambandslöndum og hafa ekki atvinnuréttindi þó vændi sé löglegt þarna. Á meðan ég var í Palma reidaði Guardia Civil í það minnsta þrjá staði, lokaði þeim, smalaði stelpunum saman og færði í fangageymslur. Þegar þær ólöglegu hafa verið teknar þrisvar eru þær sendar beint til heimalandsins. Það er ljótt að segja það en ég efast um að þeirra bíði betra líf þar.

Maður getur hlustað á allt. Hvað sem er, en þetta endar alltaf í Duran Duran. Aðallega vegna þess að Simon Le Bon er alvöru ljóðskáld.

Why did you let me run
When you knew I'd fall for the gaping hole
Where your heart should be
Liar

þetta er gott en það toppar ekkert lag númer 9 á Seven and the Ragged Tiger

I'm changing my name just as the sun goes down
Walking away like a stranger

en nú er nóg komið af ástarkjaftæði og nýrómantík...

ladies and gentlemen, THE DOORS!

en fyrst smá INXS; look at their faces listen to the bells it´s hard to believe we need a place called HELL

Ah-ha-ha-ha-haar, watching your tellies are you? Addling your brains? We're having an evening of culture and poetry and chess you know, while you're sitting there vegetating in front of Emmerdale Farm, you poor sad peasants.

Ég hef haft það fyrir sið að vera heima og horfa á Stallone myndir á menningarnótt. Þó ég hafni öllum skilgreiningum á há - og lágmenningu þá hefur mér fundist þetta skemmtilega mikið kitsch og ákveðin antithesis þessa ofhlaðna og hallærislega kvölds. Cobra hefur yfirleitt verið Menningarnæturmyndin mín en nú ætlaði ég að taka þetta upp í nýjar hæðir með tripple feature: Rambo III, Over the Top og Rocky IV.

Klikkaði illilega á þessu og hef í staðinn stundað menningu einn í hellinum með því að hlusta á tónlist, dansa við sjálfan mig og drekka rauðvín úr hauskúpu, sem er ekki bjúgviður hausa eins og forfeður vorir notuðu sem drykkjarílát.

Allt er þetta samt gert í minningu Byrons og þess vegna er ég með brjálað bjarndýr, mannýgt tígrisdýr og tvo gullfiska sem vakta hellismunann. Hér kemst enginn inn óboðinn en partílætin i næsta húsi virka á mig eins og kall óbyggðanna. En Byron orðaði þetta auðvitað best sjálfur:

Let us have wine and women, mirth and laughter, Sermons and soda water the morning after.

Ef þetta er ekki menning þá veit ég ekki hvað....

Richie: I feel just like Lord Byron. And that other bloke, you know, Earl Thingy, with the long dressing-gown and the flappy stuff around his chin.
Eddie: Really? 'Cause you look like a stupid git with his raincoat on inside out.

Varanlegur viðbjóður minn á fólki kemur í veg fyrir það að ég geti farið út úr húsi í kvöld. Þegar tugþúsundir koma saman í miðbænum held ég mig víðs fjarri.

On the floor of Tokyo
Or down in London town to go, go
With the record selection
With the mirror reflection
I'm dancing with myself

Oh dancing with myself
Oh dancing with myself
Well there's nothing to lose
And there's nothing to prove
I'll be dancing with myself

Dvergvaxinn stjórnmálaflokkur í dauðateygjunum heldur fund og kýs sér formann og það er sjónvarpað beint frá ósköpunum á tveimur stöðvum. Plebbaland.

Það hefði getað orðið eitthvert fútt í þessu ef skemmdu framsóknarbörnin hefðu boðið sig fram en við Stjáni féllum á tíma þar sem við náðum ekki sambandi við Gumma formannsefni í tæka tíð.

Lænöppið hefði verið svona:

Formaður: Gummi
Varaformaður: Stjáni
Ritari: Tóti

Bömmer, vissulega, þar sem þetta var síðasti sjéns þar sem þessi meinsemd mun þurrkast út í næstu kosningum.

Ekki veit ég hvers aumingja Mel Gibson á að gjalda. Fyrir það eitt að keyra pínu fullur og drulla yfir gyðinga er hann dæmdur til þess að sækja fimm AA fundi á viku í fjóran og hálfan mánuð!

Ef þetta "fellir" (óendanlega hallærislegt hugtak í þessu samhengi) menn ekki þá veit ég ekki hvað gerir það. Þetta hlýtur að reka hvern mann út í massa drykkju sem endar með að hann goes postal með haglabyssu á fundi. Þetta er ljótur, ósanngjarn og harður dómur. O.J. komst upp með tvöfalt morð og Gibson er miklu betri og merkilegri leikari en sá skrattakollur.

En þetta eru semsagt þakkirnar sem hann fær fyrir Mad Max og Leathal Weapon. Dómskerfið þarna úti er greinilega rotnara en hér heima en þar fyrir utan er ekki mikill munur á AA samtökunum og fjölþjóðlegu gyðingamafíunni sem hefur komið heimsbyggðinni á heljarþröm. Snæduvitlaust ofsatrúarlið með breiðbandstengingu við æðri máttavöld.

Æ, stundum er svo auðvelt að skilja terrorista.

Allt voða sætt og fallegt í miðbænum í dag. Kiss, kiss, pís, pís. Evríboddí happí. Nema auðvitað hyskið sem splæsti í þessa æðislegu heilsíðuauglýsingu í Mogganum. Hef ekki séð svona hillaríus auglýsingu síðan móðursjúkir hægrimenn grátbáðu þjóðina, í stórum auglýsingum í Morgunblaðinu, um að kjósa ekki Ólaf Ragnar 1996. Dusta rykið af þessu í tilefni dagsins. Í boði Moggans.

I AM THE LIZARD KING I CAN DO ANYTHING

sérstaklega þegar andstæðingurinn er amerískur gyðingur sem vill sanna sig með thumbwrestling

The face in the mirror won't stop
The girl in the window won't drop
A feast of friends
"Alive!" she cried
Waitin' for me
Outside!

Before I sink
Into the big sleep
I want to hear
I want to hear
The scream of the butterfly

ALLWORKANDNOBOOZEMAKESTOTIAMADMANALLWORKANDNOBOOZEMAKESTOTI
AMADMANALLWORKANDNOBOOZEMAKESTOTIAMADMANALLWORKANDNOBOOZE
MAKESTOTIAMADMANALLWORKANDNOBOOZEMAKESTOTIAMADMANALLWORKAND
NOBOOZEMAKESTOTIAMADMANALLWORKANDNOBOOZEMAKESTOTIAMADMANALL
WORKANDNOBOOZEMAKESTOTIAMADMANALLWORKANDNOBOOZEMAKESTOTIA
MADMANALLWORKANDNOBOOZEMAKESTOTIAMADMANALLWORKANDNOBOOZE
MAKESTOTIAMADMANALLWORKANDNOBOOZEMAKESTOTIAMADMANALLWORKAND
NOBOOZEMAKESTOTIAMADMANALLWORKANDNOBOOZEMAKESTOTIAMADMANALL
WORKANDNOBOOZEMAKESTOTIAMADMANALLWORKANDNOBOOZEMAKESTOTI
AMADMANALLWORKANDNOBOOZEMAKESTOTIAMADMANALLWORKANDNOBOOZE
MAKESTOTIAMADMANALLWORKANDNOBOOZEMAKESTOTIAMADMANALLWORKAND

Gekk í það heilaga fyrir níu árum þannig að við ættum leirbrúðkaupsafmæli í dag ef við hefðum ekki ákveðið að bjarga geðheilsu okkar beggja og barnanna með því að skilja fyrir nokkrum árum. Hjónabandið var ekki alltaf dans á rósum en samt ekkert war of the roses heldur en með skilnaðinum tókst okkur samt að bjarga áralangri vináttu. Ásættanlegur fórnarkostnaður if u ask me.

Mér finnst ég líka fjandi góður að muna alltaf eftir brúðkaupsafmælinu án þess að mér beri nokkur siðferðileg skylda til þess en samkvæmt fimmaurabröndurum og steríótýpum er mörgum vel giftum manninum lífsins ómögulegt að muna þetta. Sendi því minni fyrrverandi vort árlegt SMS í morgun:

Crappy anniversary!

Eftir 20 Camel er fínt að fá sér Winston. Þetta hafði hann að segja um Hitler:

Into that void strode a maniac of ferocious genius of the most virtulent hatred that has ever corroded the human breast... Corporal Hitler.

Hitler and his Nazi gang have sown the wind; let them reap the whirlwind.

Jafnvel þegar ég svindla á þessum fjandans netprófum fæ ég réttar niðurstöður

You're A Passed Out Drunk

Drinking gives you that warm fuzzy feeling, until you're thrown in the back of a police car...

He's experienced about as much pain and suffering as anyone I've encountered, give or take, and he still has Hell to look forward to.

Mér var ungum kennt að bera virðingu fyrir Winston Churchill. Ferlega flottur kall og gjörsamlega frábær í kjaftinum. Þar fyrir utan var hann lífsnautnaseggur sem kunni að meta áfengi og tóbak og nennti aldrei að hreyfa sig. Þunglyndur var hann líka og á heiðurinn af flottustu þunglyndismyndhverfingu sem til er en hann talaði um að svarti hundurinn væri kominn á kreik þegar hann fór í lægðir.

Komst yfir bráðskemmtilega bók um daginn þar sem tilfærðar eru yfir 1000 tilvitnanir í þennan magnaða stjórnmálamann. Davíð Oddsson hefur aldrei farið leynt með aðdáun sína á Winston og þegar maður sér hvernig Churchill hæddi andstæðinga sína sundur og saman fer auðvitað ekkert á milli mála hvert Doddsson hefur sótt sína taktík sem gerði hann að einum skemmtilegasta pólitíkus þjóðarinnar.

Hér eru nokkur viskukorn frá feita karlinum með vindilinn:

Um áfengi

All I can say is that I have taken more out of alcohol than it has taken out of me. (Sammála)

When I was younger I made it a rule never to take a strong drink before lunch. It is now my rule never to do so before breakfast. (Á þetta eftir)

No one can ever say that I ever failed to display a meet and propper appreciation of the virtues of alcohol. (Passar)

A single glass of champagne imparts a feeling of exhilaration. The nerves are braced, the imagination is agreeably stirred, the wits become more nimble. A bottle broduces a contrary effect. (Laukrétt)

Um vindla

Of two cigars pick the longest and the strongest.

Smoking cigars is like falling in love; first you are attracted to its shape; you stay with it for its flavour; and you must always remember never, never, let the flame go out. (Gengur með vindla, verra með konur)

Um Geroge W. Bush

When heads of states become gangsters, something has to be done.

Börnin á menningarheimilinu er búinn að liggja yfir Black Adder. Hélt ég væri búinn að horfa á þetta fyrir lífstíð en maður festist í þessu um leið og maður heyrir brot af þessum snilldardílóg sem Curtis og Elton skrifuðu ofan í magnað leikaraliðið. Sennilega best skrifaða sjónvarpsefni ever.

Lokaþáttur fjórðu seríu er einföld og falleg stríðsádeila sem ristir djúpt og með stríðsljóðum sínum sýnir Balderick fram á tilgangsleysi stríðsbrölts á sinn saklausa hátt.

Hear the words I sing,
War's a horrid thing,
So I sing sing sing...ding-a-ling-a-ling

The German Guns

Boom, Boom, Boom, Boom,
Boom, Boom, Boom,
Boom, Boom, Boom, Boom,
Boom, Boom, Boom

Krakkarnir tóku upp á þessu Black Adder glápi sjálf en ég áttaði mig í framhaldinu á ég hef verið að vanrækja menningarþáttinn í uppeldinu og fer að draga Fawlty Towers fram.

STELLA!

Hey, STELLA!

STELLA!

Þó ég yrði hundrað ára myndi mér ekki endast ævin til þess að misþyrma öllum þeim sem þarfnast líkamlegra áverka. Núna.

En um hádegi varð myrkur um allt land til nóns. Og um nón kallaði ég hárri röddu: "Bakkus minn, Bakkus minn, hví hefur þú yfirgefið mig?"

Kláraði Dallas season 4 um daginn. Þessi árgangur er ákveðinn hápunktur og það gerist alveg svakalega margt merkilegt en ég kem nánar að því síðar. J.R. Ewing er vitaskuld prímusmótorinn í þessu öllu saman og keyrir atburðarásina áfram.

Fólk var ofboðslega upptekið af því að hata hann í gamla daga þegar Sjónvarpið sýndi Dallas á miðvikudagskvöldum. Man ekki hvort Cliff var eitthvað betur liðinn en einhverjir sáu amk ástæðu til að bjóða Ken Kercheval til landsins og fá hann til að tala um alkóhólismann sinn í einhverjum sjónvarpssöfnunarþætti fyrir SÁÁ. Allt í góðu með það enda fínn kall en auðvitað hefði verið flottara að fá Larry Hagman (glætan að J.R. hefði nennt að púkka upp á Ísland). Bæði vegna þess að hann var J.R. og svo held ég að búsið hafi farið verr með hann. Minnir endilega að hann hafi þurft að fá nýja lifur tvisvar vegna þess að hann drakk alltaf alvöru viský í tökum. Þetta eru nottla alveg svakalega alkóhólíseraðir þættir og enginn sjússar meira en John Ross Ewing jr.

J.R. er einn flottasti skúrkur sjónvarpssögunnar enda margslunginn. Doddi fylgdist með einum þætti með öðru auganu. Var fljótur að átta sig á að Bobby væri góði gæjinn en spurði hvort J.R. væri vondur? "Jaaaa, sko. Já. Nei. Jú." Maðurinn er auðvitað ekkert evil en vissulega nett rotinn, sókndjarfur og þegar hann þarf að verja sitt helgar tilgangurinn meðalið.

I´m gonna bring Bobby down. I´m gonna cut him off if I have to destroy Ewing Oil to do it. Bræðraböndin halda ekki einu sinni og það má fórna öllu.

Annars er hlutskipti J.R. dæmigert fyrir það að laun heimsins eru vanþakklæti. Skúrkurinn er ómissandi og á hverri stund og stað verður einhver að taka það að sér að vera hann með öllu sem því fylgir. Skúrkurinn eru hreyfiafl sögunnar og mannkynssögunnar. George W. Bush hefði td ekki utanríkisstefnu ef hann ætti ekki þá Saddam og Osama að, Súpermann væri bara geimvera með rautt lak á bakinu án Lex Luthor, Guð væri máttlaus krypplingur ef hann hefði ekki Lúsífer til að kenna um allt og lífið væri súrt án syndarinnar.

Allir eru þessir skúrkar ofsóttir, forsmáðir, dissaðir, niðurlægðir og jafnvel misskildir en samt gefast þeir ekki upp og halda endalaust áfram að gefa tilveru andstæðinga sinna gildi. Það er skítadjobb að vera skúrkur en einhver verður að sinna því annars yrðu aldrei neinir plot points hvorki í lífinu né afþreyingarmenningunni. Líf án plot points er eins og mjög löng sænsk bíómynd í slow motion, og hver nennir svoleiðis?

Ég er búinn að vera edrú í þrjá daga og hefur ekki liðið betur síðan ég var edrú síðast. Hélt þetta yrði erfitt en eftir að ég fann Guð er þetta svo auðvelt og skemmtilegt. Nú fer ég á hnén á hverju kvöldi og bið minn æðri mátt um að hjálpa mér og taka alla ábyrgð á sjálfum mér svo ég þurfi ekki að gera það sjálfur. Svo sofna ég eins og ungabarn í faðmi guðs míns og þarf ekki neitt Imovane.

Enginn fer í taugarnar á mér lengur og öll feitu, ljótu, heimsku og hallærislegu fíflin sem þvældust fyrir mér í Bónus fyrir helgi bögguðu mig ekki neitt í Holtagörðum áðan. Fólkið hefti auðvitað för mína ítrekað með endalausu gaufi en mér var bara alveg sama og fannst það ekkert feitt, ljótt, heimskt og hallærislegt. Bara sætt og krúttlegt.

Líka svo gaman að vakna svona ferskur eldsnemma á morgnana og mæta gleiðbrosandi til vinnu og geta verið samstarfsfólkinu raunverulegur stuðningur. Ég get líka gefið þeim öllum góð ráð vegna þess að ég er í beinu sambandi við æðri mátt. Ég er samt ekkert á bleiku skýi, tek einn dag í einu og hver einasti dagur er sigur.

Þó eigingirnin sé farin ætla ég að biðja æðri máttinn minn um að láta KR vinna næsta leik. Það er líka ekkert fyrir mig heldur strákana. Tapi þeir samt græt ég kannski pínu en sný ekki baki við Guði enda verður hann fljótur að létta sorginni af mér.

Ef ég væri ekki svona meðvitaður og edrú myndi ég segja að ég væri orðinn fokking sissí.

Hélt fyrst að ég væri að lesa stjörnuspá fyrir Tvíburana þegar ég sá þessa fallegu klausu á dagskrársíðu Moggans í dag enda hef ég sjaldan séð mér betur lýst:

Önugasta karlugla sem um getur, Larry David, er mætt aftur í þessari 5. þáttaröð; afundnari en nokkru sinni. Sem fyrr gerir kauði allt sem í hans valdi stendur til að valda öðrum óþægindum og fá fólk upp á móti sér. Vandinn er bara sá að hann getur ekkert að því gert, þekkir ekki takmörk sín og telur sig jafnan alsaklausan.

Bar þetta undir sessunaut minn sem er einn af mínum skárri kunningjum. Hann lagði latté glasið rólega frá sér, horfði á mig vonlausum augum og sagði: "Þú ert nú alltaf að meiða af ásetningi til að kalla á viðbrögð." Það sem hann bætti svo við er ekki hafandi eftir. Ekkert dónalegt en gæti komið við kauninn á bitlausum og leiðinlegum bloggara með meglómaníu en samkvæmt þessu er ég verri en sá gaur og þessi Larry.

Fuck it. Larry er bjáni anyway. Miklu betra að geta notað sömu stjörnuspá og J.R.