Ég get ekki heldur skrifað það á meintan alkóhólisma minn að ég hafi endað þarna inni einhvern morguninn til þess að geta haldið áfram að drekka Cuba Libre á uppsprengdu verði í þá fáu klukkutíma sem sómakærir staðir voru lokaðir. Það virðist bara engu breyta hvar mig ber niður. Ég sæki alltaf beint í sollinn einfaldlega vegna þess að mér líður best innanum aumingja, glæpamenn, mellur, geðsjúklinga, virka alkóhólista, vampírur og annan skríl sem hverfur þegar sólin rís. The noir world feels like home og það er allt Chandler og Bogart að kenna.

Ég áttaði mig samt á því að það væri eitthvað mikið að mér þegar ég horfðist í augu við sjálfan mig í speglinum á barnum. Augun svört og dauð í rauðri birtuni og þó mig langaði mest til að grýta glasinu í spegilinn og rústa svo staðnum lét ég mig hafa það að spjalla við Tony sem stóð hinum megin við barborðið og seldi konur á 150 evrur á hálftímann. Róaði mig bara með því að kaupa annan drykk á 20 evrur enda leist mér mátulega á dyraverðina sem voru krípí útgáfur af Danny Trejo og Furio í Sopranos. Þeir hefðu drepið mig in a heartbeat miðað við þær aðvaranir sem ég hafði fengið en mér hafði áður verið tjáð ítrekað, ekki að ástæðulausu, að það væri alltaf pláss fyrir líkið af einhverjum gringo , sem væri með stæla, í næsta ruslagámi.

Tony er Makedóníumaður sem rekur staðinn fyrir eiginkonu sína , eigandann, sem er að öllu leyti ógeðfeldari manneskja en hann. Hann er voða stoltur af uppruna sínum og Alexander mikla þannig að við töluðum mest um mannkynssöguna en ég lét það eiga sig að fræða hann um það að ég væri afkomandi Egils Skallagrímssonar sem hefði getað slitið Alexander í tvennt í hand to hand combat. Minnti samt endilega að Íslendingar hefðu einhverju sinni lagt Makedóníu í fótbolta og nuddaði honum upp úr því. Það virkaði þar sem hann mundi eftir þessu. Tony djöfull var vitaskuld voða upp með sér yfir öllu sem ég gat sagt honum um Alexander og þegar einhver kúnninn tjúllaðist yfir því að hann þyrfti að borga "commission" fyrir að ríða mellu í kjallaranum sagði Tony honum, í meira lagi borubrattur, "you may know all about nightclubs but this guy knows his history." Það kom svo á daginn að Tony er mjög fjarskyldur Alexander þar sem hann fékk hvorki backup frá mannkynssögumanninum né kerlingarófétinu sínu, tapaði debattnum og gaf "commissionið" eftir. Vændiskonan var sátt við þær málalyktir, en allt látbragð hennar benti til þess að hún vildi síður missa af viðskiptunum, og gaurinn fékk sinn hálftíma á 150 evrur sléttar.

Tony er asni með derhúfu og ég leyfi mér að líta niður á hann þó ég hafi keypt af honum drykki og small talkað við hann. Kúnnarnir hans eru enn meiri fábjánar og mér féllust endanlega hendur þegar blómasölustelpa kom þarna inn og helvítis mennirnir fóru að kaupa blóm handa mellunum sem þeir voru að fara að ríða gegn greiðslu. Hvað er það? Ég hef átt í meira lagi erfitt með að kaupa blóm handa konum sem ég hef elskað. Finnst það eitthvað endalaus phony að gefa konum blóm. En blóm handa mellu. Comon. Firringin er svo fullkominn að þeim finnst þetta bara sætt og líta á sig sem voða kavalera. Segðu það með blómum. Bættu fyrir það með blómum. Fór. Gat ekki meir. Kláraði ekki drykkinn sem hafði kostað mig síðustu seðlana upp úr rassvasanum. Reiður, skömmustulegur, brjálaður en sem betur fer mökkölvaður. Eftir þessa heimsókn, í þynnkunni við sundlaugarbakkann, fattaði ég það í því sem alkar kalla moment of clarity að Pandóruklúbburinn í Cannes er auvðitað hóruhús. Munurinn á þeim stað og klúbbnum hans Tony er lítill sem enginn. Get verið alveg ótrúlega grænn stundum.

Rannsóknarleiðangur blaðamannsins um undirheima Mæjorka hélt áfram næstu nótt þegar ég heimsótti flottasta súlustaðnum í Palma. Staðurinn heitir Globo Rojo og er Goldfinger í tíunda veldi, svo stór að aksjóninu við súluna er varpað á flatskjái út um allan salinn. Kúnnahópurinn er öllu virðulegri en hjá Tony. Fínir menn í jakkafötum og sveittir breskir túristar í hlýrabolum. Við fyrstu sýn virðist þetta bara vera venjulegur súlustaður. Það eru einhver áhöld um það hér heima hvort súlustaðir séu vændishús en á Spáni er það engin spurning. Súlan er markaðstorg og það er verið að selja allt. Dömurnar á Rojo toppuðu margar hverjar Pamelu Anderson og Jennu Jamesdóttur í útliti og sílíkoni og reyndu flestar að selja sig dýrt. Hæsta talan sem ég heyrði var 700 evrur á hálftímann en sú taldi sér það til tekna að hafa leikið í alvöru klámmyndum og að hafa setið fyrir í Penthouse.

Þessir tveir staðir, eins ólíkir og þeir eru, eru með því sorglegasta sem ég hef séð en í þeirri deild er af miklu að taka og þó ég hafi verið vel deyfður af brennivíni mun þetta alltaf sitja í mér. Sorgarsögur úr gleðinni. Það er vinsælt að hugga sig við það að konurnar sem selji sig séu að gera blússandi bissniss og græði á tá og fingri. Veit það ekki. Þetta er eins og í spilavítum. Bankinn tapar aldrei og á bak við hverja vændiskonu er dólgur sem tekur megnið af gróðanum. Eftir því sem ég komst næst fengu stelpurnar cash up front (150) frá kúnnunum, staðurinn tók "commission" og svo greiddu þær staðnum 50 evrur fyrir pappírslak og smokk þannig að ef þær eru ekki barðar í lok vaktar (Trejo og Furio. Svona hola þarf ekki tvo dyraverði) og peningurinn tekinn af þeim eru þær að fá 10.000 krónur á drátt með feitum, sveitum, ógeðslegum svínum og jakkafataklæddum fábjánum. Var ekki í góðu skapi þegar ég yfirgaf Rojo og týndist í slömminu þessa nótt sem hefði átt að vera mín síðasta ef þetta líf meikaði nokkurt sens.

Rauði krossinn fylgist náið með vændinu í Palma og á meðan ég var þar las ég frétt um að RK hefði haft afskipti af 300 vændiskonum. Þær eru flestar frá Afríku og Suður-Ameríku en rétt eins og annars staðar í Evrópu fer austantjaldsstelpum fjölgandi. Samkvæmt Rauða krossinum er áhættukynlíf í tísku og viðskiptavinir vilja síður nota smokka þannig að vændiskonurnar eru orðnar "kynfræðarar", eins og að var orðað, þegar þær reyna að hafa vit fyrir kúnnanum.

Flestar eru þessar stelpur komnar ólöglegar til landsins, eru ekki frá Evrópusambandslöndum og hafa ekki atvinnuréttindi þó vændi sé löglegt þarna. Á meðan ég var í Palma reidaði Guardia Civil í það minnsta þrjá staði, lokaði þeim, smalaði stelpunum saman og færði í fangageymslur. Þegar þær ólöglegu hafa verið teknar þrisvar eru þær sendar beint til heimalandsins. Það er ljótt að segja það en ég efast um að þeirra bíði betra líf þar.