Miðvikudagur, 02. ágúst 2006
Ég er búinn að vera edrú í þrjá daga og hefur ekki liðið betur síðan ég var edrú síðast. Hélt þetta yrði erfitt en eftir að ég fann Guð er þetta svo auðvelt og skemmtilegt. Nú fer ég á hnén á hverju kvöldi og bið minn æðri mátt um að hjálpa mér og taka alla ábyrgð á sjálfum mér svo ég þurfi ekki að gera það sjálfur. Svo sofna ég eins og ungabarn í faðmi guðs míns og þarf ekki neitt Imovane.
Enginn fer í taugarnar á mér lengur og öll feitu, ljótu, heimsku og hallærislegu fíflin sem þvældust fyrir mér í Bónus fyrir helgi bögguðu mig ekki neitt í Holtagörðum áðan. Fólkið hefti auðvitað för mína ítrekað með endalausu gaufi en mér var bara alveg sama og fannst það ekkert feitt, ljótt, heimskt og hallærislegt. Bara sætt og krúttlegt.
Líka svo gaman að vakna svona ferskur eldsnemma á morgnana og mæta gleiðbrosandi til vinnu og geta verið samstarfsfólkinu raunverulegur stuðningur. Ég get líka gefið þeim öllum góð ráð vegna þess að ég er í beinu sambandi við æðri mátt. Ég er samt ekkert á bleiku skýi, tek einn dag í einu og hver einasti dagur er sigur.
Þó eigingirnin sé farin ætla ég að biðja æðri máttinn minn um að láta KR vinna næsta leik. Það er líka ekkert fyrir mig heldur strákana. Tapi þeir samt græt ég kannski pínu en sný ekki baki við Guði enda verður hann fljótur að létta sorginni af mér.
Ef ég væri ekki svona meðvitaður og edrú myndi ég segja að ég væri orðinn fokking sissí.
| 20:10 |