Fólk var ofboðslega upptekið af því að hata hann í gamla daga þegar Sjónvarpið sýndi Dallas á miðvikudagskvöldum. Man ekki hvort Cliff var eitthvað betur liðinn en einhverjir sáu amk ástæðu til að bjóða Ken Kercheval til landsins og fá hann til að tala um alkóhólismann sinn í einhverjum sjónvarpssöfnunarþætti fyrir SÁÁ. Allt í góðu með það enda fínn kall en auðvitað hefði verið flottara að fá Larry Hagman (glætan að J.R. hefði nennt að púkka upp á Ísland). Bæði vegna þess að hann var J.R. og svo held ég að búsið hafi farið verr með hann. Minnir endilega að hann hafi þurft að fá nýja lifur tvisvar vegna þess að hann drakk alltaf alvöru viský í tökum. Þetta eru nottla alveg svakalega alkóhólíseraðir þættir og enginn sjússar meira en John Ross Ewing jr.

J.R. er einn flottasti skúrkur sjónvarpssögunnar enda margslunginn. Doddi fylgdist með einum þætti með öðru auganu. Var fljótur að átta sig á að Bobby væri góði gæjinn en spurði hvort J.R. væri vondur? "Jaaaa, sko. Já. Nei. Jú." Maðurinn er auðvitað ekkert evil en vissulega nett rotinn, sókndjarfur og þegar hann þarf að verja sitt helgar tilgangurinn meðalið.

I´m gonna bring Bobby down. I´m gonna cut him off if I have to destroy Ewing Oil to do it. Bræðraböndin halda ekki einu sinni og það má fórna öllu.

Annars er hlutskipti J.R. dæmigert fyrir það að laun heimsins eru vanþakklæti. Skúrkurinn er ómissandi og á hverri stund og stað verður einhver að taka það að sér að vera hann með öllu sem því fylgir. Skúrkurinn eru hreyfiafl sögunnar og mannkynssögunnar. George W. Bush hefði td ekki utanríkisstefnu ef hann ætti ekki þá Saddam og Osama að, Súpermann væri bara geimvera með rautt lak á bakinu án Lex Luthor, Guð væri máttlaus krypplingur ef hann hefði ekki Lúsífer til að kenna um allt og lífið væri súrt án syndarinnar.

Allir eru þessir skúrkar ofsóttir, forsmáðir, dissaðir, niðurlægðir og jafnvel misskildir en samt gefast þeir ekki upp og halda endalaust áfram að gefa tilveru andstæðinga sinna gildi. Það er skítadjobb að vera skúrkur en einhver verður að sinna því annars yrðu aldrei neinir plot points hvorki í lífinu né afþreyingarmenningunni. Líf án plot points er eins og mjög löng sænsk bíómynd í slow motion, og hver nennir svoleiðis?