Þriðjudagur, 12. september 2006
Ef ég tæki upp á því að skera af einhverjum eyra, eða jafnvel plokka úr einhverjum auga yrði því sjálfsagt slegið föstu að ég væri að fremja þessi illvirki vegna þess að ég væri búinn að horfa svo oft á Reservoir Dogs eða Kill Bill Vol 2.
Engum myndi hins vegar detta í hug að rekja þetta til þess að ég væri þráhyggjusjúkur aðdáandi verka Van Gogh, væri nýbúinn að lesa Lé konung, harmleik Sófóklesar um Ödipus eða Egils sögu.
Það hefur alltaf farið í taugarnar á mér þegar bíómyndum er kennt um ofbeldi. Það klagar hins vegar ekkert upp á mig þó tölvuleikir séu freimaðir fyrir sömu sakir. Þetta er þó sjálfsagt álíka galið en mér þykir bara ekki vænt um tölvuleiki og hef aldrei enst lengur en fimm mínútur yfir þeim. Fyrir utan Wolfenstein. Hann var nógu einfaldur fyrir mig og ég gat drepið fullt af nasistum án þess að týna prótagónistanum í einhverju völundarhúsi. Hef held ég aldrei verið betri á geði en einmitt á meðan þetta killing spree stóð yfir.
Tölvuleikirnir hafa að því er virðist stolið glæpnum frá bíómyndunum. Ákæran er samt álíka götótt og Baugsmálið og svarar því ekki hvursvegna í ósköpunum Egill og kónar af hans sauðahúsi hjuggu mann og annan í den.
| 20:45 |