Hitti illmótstæðilega stelpu á Ölstofunni um daginn. Það fyrsta sem vakti athygli mína á henni var sítt, dökkt hárið og frekjuskarðið milli framtannanna (veikleika mína fyrir þessu tvennu má hæglega rekja til konu sem ég bjó lengi með og féll fyrir þegar ég sá hana fyrst þegar við vorum 7 ára).

Anyhu. Ekki minnkaði áhuginn þegar ég var kynntur fyrir henni formlega með þeim orðum að hér hitti skrattinn bókstaflega ömmu sína þar sem hún væri svartsýnni, neikvæðari, kjaftforari og eitraðari en ég. Þá lét sameiginleg vinkona okkar, sem tók að sér kynninguna með þeim fyrirvara að helst vildi hún gera allt sem í hennar valdi stæði til að koma í veg fyrir kynni okkar, það fljóta með að ég ætti ekki séns og hún myndi stúta mér.

Þegar ögrun og stórkostleg meðmæli koma saman eins og epoxy er ekki hægt annað en finna neistann sem kippir manni í gír og sýnir allt sem í manni býr þannig að ég hélt velli og haus í fyrstu umferð sem hlýtur að hafa verið bjútífúl á að hlýða þar sem báðir aðilar dönsuðu eins og fiðrildi og stungu eins og geitungar. Hef ekki fundið svona chemistry síðan... ja, það er ekki svo langt þegar allt kemur til alls.

Viku seinna sat ég til borðs með henni á Ölstofunni fram eftir nóttu og horfði og hlustaði andaktugur á hana taka hvern manninn á fætur öðrum og tæta sundur og saman með sykursætri eiturtungu og ísköldu háði. Ég hef ekki verið rólegri, kurteisari, meðfærilegri og meinlausari í rúmt ár enda upplifði ég mig sem algeran amatör í keppnisgrein þar sem ég hef unnið ótal bikara og gullverðlaun (nýbúinn að ná Íslandsmeistaratitlinum í skítkasti án atrennu innanhúss).

Frank Miller orðar þessa tilfinningu mína betur í The Big Fat Kill en ég get nokkurn tíma gert þannig að ég geri orð Dwights að mínum:

The valkyrie at my side is shouting and laughing with the pure hate for blood-thirsty joy of the slaughter. And so am I.
The fire, baby. It'll burn us both. There's no place in this world for our kind of fire. My warrior woman. My valkyrie. You'll always be mine. Always. And never.

Alveg gat maður stólað á að þeir feðgar Reynir og Jón Trausti yrðu með einhver andskotans læti í fyrstu Ísafoldinni sinni. Þar er fjallað um birtingu Fréttablaðsins á ákærum í Baugsmálinu.

SME er ekki hress og nennir ekki að plægja sig í gegnum hinar rúmlega 200 síðurnar sem Ísafold telur eftir lesninguna. Sjálfur er ég nokkuð spenntur fyrir blaðinu og þá aðallega puttabrákuðu alheimsfegurðardrottningunni enda finnst mér afbrýðisemi og ofbeldi spennandi konsept. Ísafold fæst hins vegar ekki í Svíaríki þannig að ég bíð spenntur eftir að komast heim.

Hinn skúbbgraði Sævarr leikur sér með málið hér og hér og Svansson segir frá því sem hann sá. Sjálfur veit ég ekki rassgat enda var ég notalega langt í burtu þegar þetta birtist. Hafði samt þetta að segja fyrir rúmu ári og sé í kommentunum að Svansson fattaði djókinn og að Jakob Bjarnar og Sigmundur Ernir hugsuðu sitt á Costa del Sol.

Þekkjandi SME sé ég ekki ástæðu til að rengja hann enda prinsippmaður fram í fingurgóma sem stendur fastar á sínu en pýramídarnir í Egyptalandi.

Mads Mikkelsen er skemmtilegur, Eva Green virkar skynsöm og down to earth. Not your typical Bond girl en veilurnar í heimssýn hennar bíða viðtalsins sem verður birt í Fréttablaðinu. Það er eitthvað svalt við Daniel Craig þó hann sé ekki beint töff í eigin persónu en næs er hann.

Ég sat einn að Dananum en við Jakob (ekki Bjarnar) frá Verdens Gang deildum Evu. Það gekk smurt og við fundum taktinn um leið og það var eins og við værum teymi. Erum ekki frá því að það sé best að vera tveir í svona junketum. Það getur verið erfitt að vera einn og það er fínt að vera með annan á kantinum (sérstaklega þegar ekki er um beinan samkeppnisaðila að ræða). Svona ef maður skyldi þurfa að hugsa. Það er öllu verra þegar blaðamenn eru orðnir 4 eða fleiri á viðmælanda en við fengum tvo Svía í hausinn þegar það kom að Craig. Við félagarnir rændum samt því viðtali einfaldlega enda sænsku kvikindin vart talandi á ensku og komu með bjánalegar spurningar. Stelpan minnti mig á asísku blaðamennina í Cannes en þeir eru alltaf í ruglinu.

Fann nokkra bari og skemmtilegar búðir í "old town" sem er of sænskur til að þola samanburð við OLD TOWN í Sin City. Hér dettur allt niður upp úr 11 og það er skelfing að horfa upp á alla staði reyklausa. Fáránlegt að gestir veitingahúsa verði að norpa fyrir utan með retturnar. Reykjavík deyr þegar þessi fasismi tekur gildi þar. Jakob (ekki Bjarnar) segir mér að þetta venjist ótrúlega fljótt en ég hef mínar efasemdir. Ekkert að gera annað en hætta að reykja og þá um leið að hætta að stunda þessa súru staði.

Já. Sá 20 mínútur úr Casino Royale í morgun. Þær mínútur gefa ekki fyrirheit um neitt annað en flottustu Bond mynd síðan From Russia With Love.

Fokk it. Er farinn til fukkans Stokkhólms þó ég nenni því ekki. Fullkomlega hellað enda hefur Svíþjóð alltaf verið eitt af þeim löndum sem ég ætlaði ekki að heimsækja áður en ég dræpist. Myndi hins vegar ekkert hata það að taka síðdegisflug til Barcelona í dag. Einmitt.

Love just like addiction now I'm hooked on you
I need some time to get it right
Your love gonna see me through.
Can't stop now
don't you know
I ain't never gonna let you go - don't go!

Þegar ég sé það á prenti þá átta ég mig á því að ég fer frekar fögrum orðum um Skipið, nýju bókina hans Stefáns Mána. Breytir því ekki að ég stend alveg við hvert orð enda um fantagóða spennusögu að ræða og ég tel mig hafa töluvert vit á þeirri bókmenntagrein.

Sleppti því samt að mæra Stefán Mána fyrir að nota Doors lög sem leiðarminni í bókinni og fá James Douglas Morrison til þess að slá taktinn þegar það kemur að stemningu. Þetta er eitthvað sem ég hefði vel getað hugsað mér að gera sjálfur enda segir það sig sjálft að þegar textabrot úr "People are Strange" eru tilfærð í skáldsögu þá skapast andrúmsloft sem er unheimlich svo ekki sé meira sagt.

Stefán Máni kann að skrifa töffarastíl og það er góður slatti ef fínum línum í Skipinu og ég sá sérstaka ástæðu til þess að áherslutússa með bleiku í þessa setningu sem Kölski segir á síðu 328:

Á meðan við lifum getum við drepið aðra og það er það eina sem skiptir máli. Dauður maður gerir ekkert gagn og þess vegna er gagnslaust að hugsa um dauðann, fattaru?

... eða Þau hlutu að skilja

I was born to run,
I was born to dream,
The craziest boy you ever seen,
I gotta do it my way,
Or no way at all.

And I was here to please,
Im even on knees
Makin love to whoever I please,
I gotta do it my way,
Or no way at all.

So why dont you turn me lose,
Turn me lose,
Turn me lose,
I gotta do it my way,
Or no way at all.

1971 árgangurinn úr MR er með reunion annað kvöld (reunion eru viðbjóður, Romy&Michelle segja allt sem segja þarf). Af þessu tilefni hefur bekkjarmyndin af F-bekknum og mynd af mér og Júlísi Schopka (nú tannlækni) og Magnúsi Þór Þorbergssyni (nú sprenglærðum dramatúrg) frá 1987 sloppið inn á einhvern vef sem ég vona að sé lokaður og læstur. Hélt ég væri búinn að uppræta og eyða öllum myndum af mér sem teknar voru fyrir 2000 þannig að það kom hressilega í bakið á mér þegar Sigga Tomm sýndi mér þetta í dag en fréttastjórinn tilheyrir þessum sama árgangi.

Hún hreinsaði samt sárin aðeins þegar hún sagði mér að ég væri "sætur" á myndinni en stráði svo umsvifalaust salti í þau þegar hún bætti við að "það hefði eitthvað getað orðið úr mér". Ég var 16 ára þegar þessi mynd var tekinn af mér og hafði þá tvö markmið, að giftast Önnu (hún var skiptinemi í USA þetta ár og fjarvera hennar kostaði mig andlegar vítiskvalir sem hafa enn ekki verið toppaðar) og verða drykkfelldur blaðamaður. Þessum takmörkum hefur báðum verið náð fyrir löngu þannig að ég er sáttur og fíla þennan sjúskaða, veðraða og síþreytta gaur sem ég er í dag miklu betur en beibífeisið sem hvorki reykti né drakk.

Ég mæti auðvitað ekki á morgun enda entist ég bara einn vetur í MR og beilaði á stærðfræðinni og Hitlersæsku andanum sem þar ríkti. Góður skóli samt og ég bý enn að the classical education, kann Lorelei utanbókar (hef haft ótrúlega marga fría drykki út úr Þjóðverjum fyrir það) á þýsku og íslensku og veit sitthvað um Grikkland hið forna og Rómarveldi en þeir gullaldartímar eru einu tímabilin í mannkynssögunni sem skipta einhverju máli ásamt frönsku byltingunni og WWII. Fór svo í MK og gat farið sofandi í gegnum allt annað árið þar vegna þess að allt námsefnið hafði verið coverað á fyrsta árinu í MR.

Heill þér Pallas Aþena!

Lífsleiknikennarinn minn hann EIR fer frekar illa með mig í Séð&Heyrt. Nánast svertir mannorð mitt þegar hann segir mig vera "lukkulegan" eða eitthvað í þá áttina. Hef aldrei verið "lukkulegur" og mun aldrei verða það enda þarf maður að vera súrrandi geðveikur, fábjáni eða plain stupid til þess að geta verið lukkulegur. Bloddy annoyed væri nærri lagi.

Þá hef ég heldur aldrei dottið í "lukkupotta". Hafi það gerst þá hefur það amk farið fram hjá mér enda fer öflugt defence meccanism af stað í hausnum á mér og ég sný öllu því sem gæti flokkast sem hamingja upp í andhverfu sína á no time. Þannig á þetta líka að vera og þetta heitir að vera rómantískur í bókmenntafræðilegum skilningi þess orðs en alvöru rómantík hefur ekkert með Valdísi Gunnarsdóttur að gera.

S&H hefur kostað mig það að ég er orðinn fórnarlamb eineltis á vinnustað og það er hí-að á mig fyrir að vera jákvæður og djollí. Ég myndi sjálfsagt tryllast ef ég vissi ekki upp á mína tíu að EIR lítur á lífið sem absúrdkómedíu sem er ekki galið og í raun ágætis leið til að halda sönsum í þessu fucked up lífi. Þessi fokkings frétt á samt örugglega eftir að hanga á the wall of fame um ókomna tíð og stara á mig eins og Strindberg.

Datt í viagrapottinn og er búinn að leika Obelix í viku. Þessi fánýta iðja sem bloggið er verður aldrei tilgangslausari en þegar maður stendur frammi fyrir offramboði á kynlífi þeirrar tegundar sem maður stundaði þegar maður var tvítugur.

Skemmtilegt að Paul Watson, hinn góði hirðir hafsins, skuli vera dreginn fram í fréttum af hvalveiðunum. Þetta er auðvitað eini maðurinn sem maður hefur áhuga á að heyra í þegar þetta mál er annars vegar: Fyrir utan Kristján í Hvalnum auðvitað en sá maður er algjört æði. Kjaftfor og ósvífinn.

Watson segist ætla að koma í sumar og tuska okkur til en ég er því miður ansi hræddur um að hann láti ekkert verða af hótunum sínum. Ég tók viðtal við hann haustið 2003 og þá lofaði hann að koma strax næsta sumar en ekkert bólar á honum enn. Watson er einn af helstu óvinum Íslands og skipar sér á bekk með Halim-al, Zhirinofski og öðrum álíka kónum þannig að við ættum að taka höfðinglega á móti honum þegar og ef hann kemur.

Haraldur, heitinn, Blöndal hafði þurft að eltast við Watson þegar hann gerði sig sekan um “hotelbedrageri” og annað svindl og svínarí hér á Íslandi. Haraldur sendi mér hressilegt bréf eftir að viðtalið birtist og þar fór hann yfir glæpaferil Watsons eins og honum einum var lagið.

Þegar við HJ vorum að snuddast í kringum þrælskemmtilegt mál sem varðaði meinta ósæmilega hegðun borðalagðs embættismanns á almannafæri fyrir nokkrum árum gengum við að því sem gefnu að símar okkar væru hleraðir. Málið var viðkvæmt og áhugi okkar á því síður en svo vel séður á hinum ýmsu og ólíklegustu stöðum. Aðrir fjölmiðlar en Pressan.is þorðu ekki að snerta á málinu með ten feet pole og það komst ekki á prent fyrr en löngu síðar þegar RT fjallaði um það í Mannlífi.

Stemningin var einhvern veginn þannig að við notuðum Yahoo Messenger og feis tú feis samtöl á List og Vegamótum en þegar við notuðum símana gættum við þess alltaf að biðja kærlega að heilsa fréttaefninu okkar í þeirri von um að hlustandinn kæmi kveðjunni til skila.

Við lögðum okkur líka fram um að vera skemmtilegir svo hleraranum þyrfti ekki að leiðast í vinnunni og í raun fannst okkur viðkomandi heppinn að fá okkur sem viðfangsefni þar sem samtöl tveggja flugmælskra andans jöfra eru vitaskuld happafengur fyrir þann sem hlustar á. Í kjölfarið fengum við svo þá hugmynd að gefa símtöl okkar út á geisladiski en það hefur ekki enn orðið að því.

Hvort þetta var bara noja í okkur eða ekki skiptir ekki máli og það er auðvitað best að ganga alltaf út frá því að síminn manns sé hleraður, tölvupósturinn lesinn og MSN-ið skoðað. Noja er góð auk þess sem það er ekkert að því að vera hleraður ef maður veit af því. Þá þarf bara að muna að vera skemmtilegur

Guðmundur Steingrímsson, harmonikkuleikari og fyrrum vinnufélagi minn (heitir enn Gúndi blaðamaður í símanum mínum) er byrjaður að blogga. Löngu tímabært enda er Gummi skarpur í hugsun og húmoristi góður. Maður hlýtur samt auðvitað að setja þessa vakningu hans í samband við prófkjörsbröltið í honum enda lífga prófkjörinn hressilega upp á netið þessa dagana. Sé þetta tilfellið með Gumma er eitthvað jákvætt að koma út úr þessu og auðvitað viljum við öll fá strákinn á þing vegna þess að hann er drengur góður.

Hann er að vísu að bjóða sig fram í kolröngum flokki og er með þessu útspili að kljúfa félagsskap Skemmdra framsóknarbarna sem ég hélt að stefndi að yfirtöku þess arma flokks. Við Stjáni verðum þá bara að klára það dæmi tveir.

Gummi er alveg minn maður í pólitík og ég treysti honum til flestra verka eftir að við mynduðum Svarta gengið á Fbl. með Jakobi. Glory days. Sá frambjóðandi SF sem hefur gefið mér flesta Mojito á samt hug minn allan og hjarta en Gummi er alveg næst bestur.

Þessi er að eipa af innblásinni vandlætingu hins heilaga blaðamanns og finnst alveg dæmalaust að ég skuli ekki hafa einhverja óræða blaðamannshugsjón í hávegum og gráta það að lestur Moggans dragist saman. Hugsjónaskortur minn gerir það svo aftur að verkum að manngarminn svíður undan að vera í sama stéttarfélagi og ég. Væri ekki nær að væla yfir því að þurfa að hafa nafn sitt í sama félagatali og Siggi Hlö, Valli Sport og vænn slatti af sjoppuköllum?

Þar fyrir utan átta ég mig ekki alveg á hvaða hugsjón maðurinn berst fyrir og sjálfur hef ég ekki orðið var við að saumaklúbburinn BÍ berjist af mikilli hörku fyrir einhverri hugsjón. Varð amk ekki var við að mikill hugsjónaeldur logaði í hjörtum blaðamanna almennt þegar DV skrapp saman í vor. Þá skáluðu sósíalfasistar á öllum fjölmiðlum á meðan ég hafði þetta að segja.

Þar fyrir utan áttar þessi annars bráðgáfaði maður sig ekki á því að bloggið mitt er ekki uppskrúfað "gæðablogg" sem er ný tískubylgja hjá fjölmiðlafólki sem vísar þvers og kruss hvort á annað og alla snilldina sem vellur upp úr kollegunum.

Off record (off record, geddit?) hefur aldrei verið annað en síðpóstmódernískt niðurrifsverk sem er í endalausri þversögn við sjálft sig rétt eins og sundurtætt sjálf mitt þannig að skilin milli skáldskapar og raunveruleika leysast iðulega upp og koma engum við öðrum en sjálfum mér. Þetta er ekkert manifesto en kjósi bókstafstrúarmenn að lesa textann hér þannig og móðgast um leið þá er það auðvitað guðvelkomið þar sem tilgangurinn helgar þá meðalið og ég er alveg að fíla það.

Það er betra að eiga Prins Póló og langa ekki í það en langa í Prins Póló og eiga það ekki til.

Aldrei vanmeta skemmtigildi fábjána.

What if I'm invited to your masquerade
When the party's over 'n' I'll take off your face

Share in love and it's hard to see
'Cos when you're in his arms throwing rocks at me.

Clapton kann þetta:

All alone
had to talk about it
I can do with someone who really stands me.
All alone will you look for me girl?
Se behind the mask and you control me girl.
Yesterday he had you in his arms

Who do you love? Is it me now?
Is it him
babe? I don't know.
Who do you love? Is it me babe?
Is it him now? I don't know.

There is nothing in your eyes
There is nothing in your eyes

Nobody knows the trouble you feel
Nobody cares, the feelin' is real
Johnny, we're sorry, won't you come on home
We worry, won't you come on
What is wrong in my life
That I must get drunk every night
Johnny, we're sorry won't you come on...

Þrátt fyrir djúpstæða mannfyrirlitningu og andstyggð á flestu því sem dregur andann tekst mér yfirleitt (edrú) að vera ákaflega dagfarsprúður og kurteis. Fæ samt sem betur fer stundum tækifæri til þess að vera dónalegur, ef ekki beinlínis ruddalegur (edrú) í mannlegum samskiptum en það gerist helst þegar pakk sem ég vil ekki tala við hringir í mig.

Fékk til dæmis brjálaða útrás í vetur þegar einhver ömurleg krakkakvikindi frá Vöku og Röskvu (skráði mig fyrir misskilning í HÍ síðasta haust) hringdu í mig til þess að hvetja mig til að kjósa til Stúdentaráðs. Ljóti skíturinn sem ég jós yfir það lið enda óþolandi að fólk gangi út frá því að maður nenni að hafa skoðanir á einhverju sem er jafn futile og bjánalegt og stúdentapólitík. Var í Háskólanum í sex ár á sínum tíma, ef ég man rétt, og kaus aldrei. Hefði svosem alveg getað kosið vinstraliiðið en gat aldrei munað hvort var hvað og sleppti því frekar en að taka sjénsinn á að kjósa íhaldsbörnin.

Ég fékk ennþá meira kikk út úr samtali við íhaldstuðru sem hringdi í gemsann minn fyrir borgarstjórnarkosningarnar. Það var riot og ég gef mér að hún hafi farið að grenja eftir að ég skelllti á hana. Og svo fékk ég annað svona breik áðan þegar einhver Hive dvergur hringdi. Vildi endilega bjóða mér ADSL en síðast þegar þetta krimmabatterí hringdi í mig afþakkaði ég pent en þeir þökkuðu fyrir sig með því að segja upp Vodafone áskriftinni minni og skrá mig hjá sér (þetta er síður en svo einsdæmi þegar þessir nóboddíar eru annars vegar) með þeim afleiðingum að ég sat fyrir rest upp netlaus þegar ég kom heim frá Cannes. Var því fullur þegar ég hringdi í helvítis býflugnabúið og hótaði fasistunum þar limlestingum. Sú gremja blossaði upp aftur í kvöld og ég leyfði símakrypplingnum að hirða leyfarnar. Mér líður eins og ég hafi fengið það en á eftir að finnast mér hafa verið nauðgað eftir mánuð þegar ég stend uppi netlaus vegna þess að ég er með meint viðskipti við Hive.

Sá The Departed í hádeginu í gær. Alveg suddalega góð mynd sem tekur af öll tvímæli um að Scorsese á að halda sig á refilstigum (mean streets) frekkar en að vera að fokkast í períóðu myndum. Hann er einfaldlega lang bestur þegar hann er að díla við krimma og drullusokka. Þessi mynd jafnast kannski ekki alveg á við það allra besta sem hann hefur gert en hún er drullugóð. Besti krimmi sem ég hef séð lengi og það verður ekki af Scorsese tekið að hann kann að útfæra ofbeldi en hjá honum er það hrátt, óvænt, óþægilegt og nánast eðlilegt. Svona soldið eins og ofbeldi er in real life.

Aðalleikararnir eru í banastuði og hringsnúast í kringum Jack Nicholson sem er svolítið eins og mottan í stofunni hjá The Dude and really ties the film together. De Niro hefur löngum verið lykilmaður hjá Scorsese og einhvern tíma hefði hann nú sennilega verið fenginn í hlutverk Jacks. (Allt í lagi svo sem að halda því til haga að Scorsese var einhvern tíma spurður að því hvernig hann hefði farið að og hvern hann hefði fengið til að leika öll De Niro hlutverkin hefði Niro ekki verið til staðar. Sá stutti svaraði því að bragði að þá hefði hann bara leikið þetta sjálfur) De Niro er hins vegar búinn að vera ógeðslega lélegur og leiðinlegur í mörg ár. Hefur eiginlega ekki leikið neitt annað en sjálfan sig. Sama má svo sem segja um Jack, sem er alltaf Jack, en Scorsese hefur stjórn á ofleiknum og kallinn skilar þrusuflottum sækókrimma. Ray Winstone leikur hægri hönd hans og hefur ekkert fyrir því að vera töff og Leo DiCaprio (arftaki De Niro) glansar í gegnum sína rullu og Matt Damon stendur sig með miklum ágætum líka. Martin Sheen, Alec Baldwin og alls ekki síst Mark Whalberg klikka svo ekki í smærri rullum.

Skemmtilegt handrit, góð saga, kúl persónur, brilljant samtöl og myndin rígheldur frá fyrstu mínútum. Það er varla hægt að biðja um meira, nema þá kannski eins og eina Óskarsstyttu handa kallræflinum sem er endalaust sniðgenginn af þessum akademíusauðum.

Ég hélt nú að Fréttablaðið væri löngu búið að toppa og gæti ekki bætt við sig í lestri en samkvæmt nýju fjölmiðlakönnuninni má lengi potast upp á við. Þá er ekki síður ánægjulegt að sjá Moggann taka almennilega og tímabæra dýfu og auðvitað er það þrælkómískt að blaðið Blaðið skuli reyta lestur af stóra bróður en ekki erkifjandanum í Skaftahlíðinni.

Það er full ástæða til að óska SME og hans fólki til hamingju með árangurinn þó ég voni auðvitað að þetta skili sér í taugatitringi og slæmum móral í Hádegismóum. Blaðið var hreinn viðbjóður þegar SME-arinn tók við því en hann var ekki lengi að rífa það upp enda þekktur fyrir djöfulgang og þetta skilar honum vænum slatta af prósentum en breytir því ekki að FBL rúlar og Blaðið nær ekki enn þeim tölum sem Fréttablaðið skilaði á sokkabandsárum sínum. Það sótti jafnt og þétt í sig veðrið og gleðinn þegar við fórum yfir Moggann í fyrsta sinn var mögnuð. Svo mögnuð að hinn uppþurrkaði Gunnar Smári opnaði barinn á Einari Ben. og bauð í þönderpartí. Sá sigur verður þó aðeins unninn einu sinni, en sætur var hann.

Til þess að átta sig á ástæðum þess að blað sem hefur verið á toppnum í nokkur ár geti enn bætt við sig og farið yfir 90% í uppsafnaðri dekkun yfir vikuna þarf að skoða hlutina í sögulegu orsakasamhengi. Meðfædd hógværð mín kemur í veg fyrir að ég eigni sjálfum mér eitthvað af þessu þó stílfimari blaðamann sé vart að finna í þessum bransa. Stílgáfa er nefnilega lítils metin, bæði í launaumslögum og hjá lesendum. Fréttablaðið hefur hins vegar áður tekið stökk upp á við eftir að Jakob Bjarnar gekk til liðs við það þannig að það liggur í augum uppi að hann er enn kjölfestublaðamaður. Lesendur eru alltaf lesendur og þó Jakob sé iðinn við að draga saltvonda femínista að blaðinu þá skilar það sér engu að síður auknum lestri.

Dr. Gunni getur sjálfsagt líka gert tilkall til heiðursins enda hefur hann verið að brillera frá því hann kom á blaðið um svipað leyti og Jakob. Annars breyta ástæðurnar ekki öllu þó ég vilji halda kjölfestuþætti Jakobs til haga. Bottom lænið er að við rúlum.

First we take Köben. Then we take New York.

It's K-K-K-Ken c-c-c-coming to k-k-k-kill me. How are you going to c-c-catch me K-K-Ken?

Grímuballið hennar Önnu í gær var gjörsamlega brjálað enda verður það seint af henni tekið að hún kann að halda partí. Harði kjarninn úr gamla djammgenginu mínu mætti og við rústuðum dansgólfinu með sama djöfulgangi og í gamla daga þegar við vorum The Dead Celebrity´s Society.

Ég datt samt aðeins úr stuði þegar þessi Ken kom og gerði sig breiðan, bað Önnu og gaf henni bíl upp á 35 milljónir í afmælisgjöf. Get bara ekki að því gert að ég verð enn abbó þó það séu þrjú ár síðan við skildum. Gaurinn hafði lofað því að mér yrði ekki gert mein en þegar upp var staðið þá langaði mig að meiða hann. Helmassaðir lífverðir hans urðu þó til þess að ég gat ekki fengið strákana mína til þess að hjálpa mér að berja hann. Meira að segja víkingurinn Ingó sem kneyfaði öl úr bjúgviði hausa sá ekki ástæðu til þess að koma mér til hjálpar og þetta fór því allt friðsamlega fram þó karlagrobbið í þessum manni hafi virkilega farið í mig.

Hefði þetta verið danskeppni hefði ég þó rústað þessum kettlingi en ég þurfti að vinda svitann úr bolnum mínum eftir mesta djöfulganginn á gólfinu. Anna er besti DJ í heimi fyrir fólk á mínum aldri og playlistinn var alveg out of this world þannig að þó maður væri kominn með hlaupasting og við það að æla af áreynslu þá var engin leið að hætta.

Grímuballið sem við héldum þegar við urðum þrítug var klikkað, innflutningspartíið okkar í Eskihlíð þar sem hljómsveitin Blues Express spilaði inni á stofugólfi með svo miklum látum að rúður í húsum hlíðanna titruðu var tjúllað en gærkvöldið toppaði allt. MADNESS!

Anna var sjúklega sæt í gær (ég var bjánalega montinn af henni) og ég þurfti að hlusta á nokkra menn segja mér að þeir væru með sexúal fantasíur um mína fyrrverandi. Það böggaði mig ekki neitt enda hlustaði ég á menn í 14 ár segja mér að þá dreymdi blauta drauma um konuna mína. Ég er hins vegar öllu óvanari því að þurfa að svara því ítrekað hvernig í fjandanum ég hafi farið að því að missa þessa konu úr höndunum. Mátti gjöra svo vel að útskýra það um það bil 50 sinnum í gær og segi nú bara thank´s for rubbing it in. Frekar stuðandi að þurfa að fara í gegnum þennan pakka rétt eftir að Ken var búinn að vera að gera sig breiðan. Fannst hann samt frekar slappur að fara strax og láta fyrrverandi eiginmanninn um að standa vörðinn og senda mönnum stingandi augnaráð þegar þeir gerðu sig líklega til að reyna við engilinn. Fannst samt Elín, mín gamla vinkona, rangtúlka hegðun mína hressilega þegar hún sagði mér að ég væri enn yfir mig ástfanginn af Önnu og það leyndi sér ekki að ég sæi ekki sólina fyrir henni. Tókst að leiðrétta þetta og benda á að ég er væntfanginn af Önnu en ekki ástfanginn. "Já. Þið voruð kannski ekki svo góð saman eftir allt saman," sagði hún þá en hugsaði sig svo um "jú. Þið voruð æði." Mig minnti það einhvern veginn líka.

Annars er spurningin um hvernig ég klúðraði "þessari konu" vart svaraverð. Þetta fór bara svona og ævilöng vinátta er dýrmætari en nokkurt hjónaband en við treystum vinskapinn með skilnaðinum.

Words are very unnecessary. My ex is way out of this world. Nothing to be done.

Ég vissi einhvern veginn alltaf að hún myndi giftast aftur á undan mér enda reyni ég að forðast það að gera sömu mistökin tvisvar en ég var samt ekki undir þetta búinn og er alls ekki hress. Ég mun aldrei taka þennan mann í sátt og er alvarlega að íhuga að fara fram á fullt forræði yfir börnunum okkar. Get bara ekki sætt mig við að geðsjúkur fyrrverandi rækjusali með meglómaníu taki þátt í uppeldi þeirra. Þá er nú ég með alla mína bresti betri kostur. Þó Anna vilji ekki skilja það.

Það var sem betur fer lítið áfengi í mér þannig að ég tók þessu öllu af sjaldgæfri stillingu en ég þurfti ekki á brennivíni að halda í gær, var tótallý high on life að hitta Lindu, Elínu, Stebba og Sigga. Kræst hvað við áttum gott run í den. Og í gær. Hápunktar kvöldsins voru tveir, þegar ég dansaði við mæðgur sína í hvoru lagi. Afskaplega mikilvægar konur í mínu lífi. Við Anna dönsuðum við Turn Me Loose með Loverboy en það lag skýrir fullkomlega af hverju við skildum og lýsir afstöðu okkar beggja til hjónabandsins. Síðan dansaði ég við dóttur okkar undir Dallas laginu og það var ótvírætt sentimental móment kvöldsins.

Fékk tölvupóst frá Ken áðan:

Wanted to drop a quick line and thank all of you that came to Anna's
birthday last night. She obviously had the time of her life and simply
can't stop smiling.

www.worlddomcorp.com

djöfulsins hroki er þetta en það er ágætt aö eiga almennilegan nemesis. Einn til tvo amk.

Annað skáld færði mér svaka flott, sjálflýsandi Morrison plaggat um daginn. Það er númer 822 af takmörkuðu upplagi og er því hinn mesti happafengur.
Einhvern tíma las ég að Ibsen hafi haft mynd af Strindberg hangandi á veggnum bak við skrifborðið sitt og sagst ekki geta hugsað sér að skrifa orð án þess að hafa augu þessa geðsjúklings á sér.

Morrison hangir nú yfir rúmgaflinum og ég ætla aldrei framar að sofa nema hafa augu þessa geðsjúklings hvílandi á mér.

Bjarni Bernharður gaf mér Vélgöltinn, nýju ljóðabókina sína í dag. Bjarni veit sitthvað um nojuna sem er uppáhaldshugarástandið mitt. Í bókinni birtir hann þetta fallega ljóð um fyrirbærið:

Síðsumars greip hann óróleiki sem magn-
aðist upp er kom fram á haustið, uns úr varð
harða brjálsemiskast. Og innan tíðar bankaði
Nojan uppá. Sáust þess teikn á lofti um að
ekki væri allt með felldu í hinni fallvöltu
veröld.

Hann gekk með hníf innanklæða þetta haust.
Því vænta mátti árásar þá og þegar. Hann
þræddi slóðina einn í myrkri. Og sálarskipið
sigldi grynningarnar.

Alveg óvitlaust að svífa á Bjarna í Austurstrætinu og kaupa af honum Vélgölt. Já, við þetta má svo bæta að Bjarni segist sjá á mér að ég sé fluggáfaður, og að þær gáfur hafi ég frá honum afa mínum. Það hefur sennilega slegið ryki í augu skáldsins að linsurnar mínar eru búnar og ég var með skökku gleraugun mín í dag en þau þykja breiða ágætlega yfir almenna fávisku mína.

er að díla við Liz Taylor í sjónvarpinu. Ágústínus drap hann og hún drap sig en sjitt hvað ég vorkenni Richard Burton og ég mun aldrei skilja hvað fékk þessa flottu byttu til þess að giftast tíkinni tvisvar. Svörin eru væntanlega gredda og fíkn og Kleó (fallegasta kona fornaldar) var auðvitað fáránlega flott. Fair enoguh I guess. Höldum því samt til haga að Júlli Ses was the man þó Markús hafi staðið sig með prýði eftir að pakkið drap Sesar. Bíðiði bara eftir season 2 af Rome, nema nottla að þið hafið verið í MR og þekkið the benefits of a classical education.

Þeim fjölgar svo ört hágæðabloggunum að það er aftur kominn tími á uppfærslu á tenglasafninu. Begga, sem oft er kennd ýmist við DV eða dýr og er minn helsti ráðgjafi í kvenna- og áfengismálum, er til dæmis byrjuð að rífa kjaft. Þarna liggja ákveðin samlegðaráhrif þar sem nú getum við fylgst hvort með öðru á bloggunum og þurfum aldrei að tala saman framar.

Af trúarlegum og siðferðislegum ástæðum reyni ég að halda fjölda fólks með framsóknarslykju yfir sér í algeru lágmarki í tenglunum en verð að gera undantekningar í tilfellum gæðabloggaranna Péturs Gunnarssonar og Denna. Mér er hins vegar öllu ljúfara og skyldara að vísa á sagnfróða gæðablóðið Guðmund Magnússon sem afplánaði refisivist með mér í Guantanamo í Skaftahlíð. Verst samt að Guðmundur virðist ekki hafa neitt annað að gera en skrafa við skýin þannig að síðan uppfærist svo ört að maður hefur ekki undan að lesa. Ég tengi svo vitaskuld alveg óttalaus á þessa bloggarakippu þar sem gjáin milli mín og þeirra er svo breið að ég verð aldrei vændur um að vera genginn í skjallbandalag staðföstu skóburstanna.

PÁÁ og Óli Gneisti hafa ekki verið inni lengi og þar er um yfirsjón af minni hálfu að ræða sem leiðréttist hér með. Þá þótti mér rétt að fjarlægja kílóaþyngd ÁBS af tenglinum hans þar sem hann er alltaf að léttast. Stríðsæsingamenn munu sjálfsagt telja þetta staðfestingu á því að við höfum fallist í faðma og þeir verða að eiga það við sig. Bloggstríðapæling Gambrans er samt góðra gjalda verð og persónulega finnst mér að fólk ætti að heyja sem flest bloggstríð. Ég er samt ekki góð fyrirmynd í þessum efnum þar sem mínar árásir einkennast allar af skítkasti og eineltistilburðum en það er þjóðráð fyrir sæmilega heilbrigt fólk að lyfta þessu á hærra plan. Fyrirmynd almennilegs bloggstríðs myndi sennilega heita ritdeila og hefur alltaf þótt frekar fínt fyrirbæri. Slíkt skak er líka aldrei skemmtilegra en þegar stílistar stúta óskrifandi aumingjum en það er vitaskuld offramboð á báðum tegundum á bloggvellinum. Make War. Not Love!

Talandi um deilur þá hlaut að koma að því að það skærist í odda með hinu mjög svo misgóða Orði á götunni og eins manns fréttastofu Denna enda ljóst að á báðum vígstöðvum skrifa menn sem vita af sér. Denni skýtur fast á menn orðsins í dag og hefur alveg efni á því að vera drjúgur eftir að hafa hirt forystuna svo hressilega í dauðafréttum af NFS að Orðið þagnaði þegar atgangurinn var sem mestur. Orðið svarar þó vonandi fyrir sig enda ljóst að bloggfréttastríð verður enn skemmtilegra en bloggstríð óbreyttra athyglissjúklinga. Liggur samt ekki beinast við að Orðsmenn verji bæklaðan fréttaflutning sinn í dæmum Svanssonar með því að benda á að allt hafi þetta verið rétt þegar það var birt og fréttir þeirra hafi einfaldlega breytt atburðarásinni og gangi sögunnar?

Killer Bob er frekar uppsigað við geðþekkan barþjón hér í bæ þar sem sá býr með fallegri og gáfaðri stúlku sem gengur með uglu um hálsinn og er ógeðslega pæld í David Lynch.

Through the darkness of futures past
The magician longs to see
One chants out between two worlds
Fire walk with me

Mér er alveg hætt að lítast á þennan WDC gaur. Þessi póstur staðfestir að hann er out to get me og þetta er svo greinilega gildra. Hef séð of margar mafíumyndir og Sópranós þætti til að kaupa svona blíðuhót en er líka of gamall til að ganga ekki beint inn í þetta eins og Balderick í mjólkurkönnu.

Þetta verður þá líka síður en svo í fyrsta skipti sem þessi kona verður til að einhver misþyrmir mér. Gerðist fyrst þegar ég var 14 ára en það var þess virði.

Tótinn er heldur ekki unninn enn þar sem ég verð in a disguise and no one will recognize me.

Edmund: Ah, now that's something, let's see.....a Robin Hood costume.

Baldrick: I put in a French peasant's outfit first, but then I thought: What if you arrive in a French peasant's village and they're in the middle of a fancy dress party?

300 er mögulega töffaralegri myndasaga en Sin City flokkurinn og ÞESSI treiler er alveg að virka. Sýnist Butler alveg vera að ná þessu enda gerir maðurinn sér fulla grein fyrir því að þessi mynd er the big break. Hann sýndi því amk fullan skilning að ég skyldi frekar vilja ræða 300 en Bjólfskviðu við hann um daginn. Annars er ekki mikið meira um þetta að segja. Orrustan við Laugaskörð er frækilegasta vörn mannkynnsögunnar og Spartverjar mestu töffarar allra tíma.

Miller er auðvitað með karlmennsku og testósterón á heilanum og siðfræði Spartverja höfðar sterkt til hans og hann þreytist sennilega seint á því að minna á afrek Leonídasar og þannig er lokabardaginn í The Big Fat Kill innblásinn af Laugaskörðum. Þetta komst að vísu ekki fyrir í Sin City myndinni en er gerð góð skil í bókinni. Þar vill svo heppilega til að Dwight kann mannkynssöguna sína, velur bardagastaðinn með það fyrir augum að fjöldi andstæðinganna vinni gegn þeim í þröngri stöðu og svo er bara um tvennt að velja annað hvort berjumst við í skugganum þegar örvar þeirra skyggja á sólina og deyjum með reisn eða treystum á að um það bil hundrað mellur í leðri og netasokkum mæti með vélbyssurnar sínar.

Ferðamaður, seg þú Spartverjum að vér hvílum hér fyrir því að vér hlýddum lögum þeirra.

Stóð ekki alveg á sama fyrst þegar ég sá þetta en Doddi segir mér að þetta sé hið besta mál. Þessi Ken er svo víst ekki dvergvaxinn þannig að hann er sennilega ekki jafn skeinuhættur og Napóleon, Hitler, Goldfinger, Blofeld og Dr. Evil en eins og Bond benti réttilega á fyrir margt löngu þá eru dvergar hættulegri heimsfriðinum en flestir aðrir.

Þar sem öflugir verkir og sterk lyf mætast verður til dásamlegt no man´s land, handanheimur, andaheimur og þó maður sé ansi ringlaður eftir stutta viðdvöl þar þá er ekki hægt að segja annað en að þetta séu gefandi tripp. Maður gæti hreinlega vanist þessu en ég held samt að það sé ekkert vit í þessu nema sársaukinn sé til staðar. Ég varð amk aldrei var við það að pillukerlingarnar sem ég hef verið í meðferðum með hafi verið að upplifa neitt spennandi eða gefandi á sínum læknadópstrippum. Ég er hins vegar búinn að hlýða á visku lítillar, loðinnar geimveru sem heitir Gordon Shumway og er með nef sem minnir helst á delann á John Holmes í hálfri reisn. Alveg óvitlaus samt.

Eftir þessa helgi skil ég líka betur hvað fólk er að meina þegar það segir að það sé fólgið öryggi í því að eiga börn. Hef nú aldrei séð praktísku hliðina á því brölti og heldur aldrei beinlínis ætlast til þess að sá hagnað af því að eiga börn, annan en þennan sem ekki verður metinn til fjár. En blessuð skinnin mín hugsuðu vel um gamla manninn um helgina og gerðu allar þrautir bærilegri á milli þess sem þau horfðu á gömul ALF season. Það er í það minnsta á hreinu að ef maður á börn þarfnast maður hvorki vina né maka. Priceless.

Húgó minn var ekki hress með hengingarfræsluna og greinilega ekki Guð heldur þar sem hann laust mig með nýrnasteini eða einhverri álíka óværu sem er ósköp notalegt enda alltaf jákvætt að geta verið í lyfjarússi með góðri samvisku.

Sársaukinn sem fylgir ferðalagi steinsins er magnaður og eftir að ég ræddi eðli sársaukans um daginn við vitringinn Jóhann Axelsson fór ég að sakna kvalana sem ég fann á Krít í fyrra. Fór að hallast að því að ég hefði mögulega misst af einhverju dásamlegu sannleiks mómenti í sársaukanum. Krampar dagsins hafa sannfært mig um að þessi söknuður er byggður á misskilningi og þetta er svosem ekkert eftirsóknarvert og að ósekju mætti nú líða meir en eitt ár á milli svona trakteringa. Samt ólíkt skárra að deyfa sig og engjast heima hjá sér en á skítugum grískum spítala innan um drukkna lækna. Aðalspennufaktorinn er svo eftir og milljón dollara spurningin er hvort bjargið eyðist upp eða ég þurfi að míga því. Öll verkjalyf heims munu ekki gera þá þraut léttari. Furðulegt hvað þessi nýru láta alltaf illa, hefði einhvern veginn haldið að í mínu tilfelli ætti það að vera lifrin sem væri með leiðindi.

Fína BlueTop dráttartaugin sem ég keypti hjá Esso gerði ekki sitt gagn þar sem öngvir þakbitar eru í íbúðinni og því hvergi hægt að festa spottann. Kunni ekki við að taka þetta Omen stæl fram af svölunum vegna þess hversu pervisnir og þrasgjarnir nágrannarnir eru. Hefðu örugglega gert eitthvert vesen. Ég geri því orð gyðingsins forðum að mínum og lýsi því hér með yfir að Ég lifi! Hversu lengi skal ósagt látið en lífsviljinn fjarar hratt út þegar maður sér offramboðið á vitleysingum í kommentakerfinu. Leiðinda skríll að kafna úr heilagri vandlætingu og innantómum heilræðum (gerðu eitthvað sem þig hefur alltaf langað að gera. Hvaða þvæla er þetta?). Jokes on you. Again.

Kvaddi liðið í vinnunni áðan með þeim oðrum að ég væri farinn heim að hengja mig. Kristín Anna í umbrotinu hló. Hún verður með móral á morgun þegar ég finnst dauður heima hjá mér. Jokes on you.

Reykleysi fylgir doði, þreyta og djúpt þunglyndi. Núna er ég á því stigi að mig langar til að drepa mig. Komist ég yfir það kemst ég á næsta stig sem er verra en þá langar mig til þess að drepa aðra.

Ég get nú svo sem ekkert sagt að maður hafi misst saur af vonbrigðum yfir að KR skyldi klúðra bikarnum. Ef það er eitthvað sem maður hefur lært af því að halda með KR í rúm 30 ár þá er það að tapa. Launin eru hins vegar alvöru fögnuður sem kemur innst frá hjartanu þegar titlum er landað eftir áratuga eyðimerkurgöngu og miðað við allt sem á þessu liði hefur dunið í gegnum tíðina má vel við þetta ár una.

Annars er ég ekki dedikeraðari en svo að ég hef ekki farið á völlinn síðan Pétur Pétursson og Atli Eðvaldsson spiluðu fyrir KR og hinn ungi Óskar Hrafn djöflaðist eins og moðerfokker í vörninni. Maður hættir samt aldrei að fylgjast með og láta þetta sig varða en það hefur sjálfsagt meira með Vesturbæinn sjálfan að gera en þetta fótboltalið. 107 er eins og allir vita besti, fallegasti og friðsælasti bletturinn á jarðkringlunni þannig að KR hlýtur sjálfkrafa líka að vera best. Rétt eins og Melabúðin , Melaskóli og Háskólabíó.

Það sem gerir það svo lang skemmtilegast við að halda með KR er að stuðningsmenn allra annara liða geta endalaust sameinast um að hata KR. Það ber vitaskuld vott um kostulega minnimáttarkennd og magnaða firringu að skríll á öllum byggðum bólum í landinu skuli finna fró í því að pönkast á KR. Ber vott um mikinn styrk Vesturbæinga. Ég hef samt aldrei skilið þennan tendens fótboltabullna að hata andstæðinga sína en ég botna auðvitað hvorki í íþróttum né keppnisskapi. Hef t.d. aldrei getað annað en borðið virðingu fyrir Skagamönnum og FH þegar þau lið hafa rúllað þessum mótum upp. Engin skömm að því að tapa fyrir andstæðingi sem er betri.

Verð samt að viðurkenna að ég hef misst mig þegar FRAM er annars vegar og var sérstaklega í nöp við Guðmund Torfason fyrir margt löngu þegar hann gerði fátt annað en skora hjá KR en þetta var á þeim árum sem mínum mönnum var fyrirmunað að sigra þessa leiðinda blástakka úr Safamýrinni. Andúðin á FRAM hefur samt minnst með félagið sjálft að gera enda hefur það ekki getað rassgat árum saman og ætti best skilið að brenna að eilífu í annari deild. Það eru stuðningsmennirnir sem eru gersamlega óþolandi og annar eins söfnuður af sjálfumglöðu pakki hefur held ég bara aldrei rottað sig saman. Var þessi skríll allur í Versló?

Samvinna er leiðinleg þar sem hún felur í sér að maður þarf að taka tillit til annara. Ef maður væri einn í flokki þyrfti maður til dæmis ekki að vera að böggast í prófkjörum en eins og Churchill sagði þá er only one thing worse than fighting with allies and that is fighting without them.

Kallinn var líka með það á hreinu að lífið er lítils virði án dauðans:

Nothing in life is so exhilarating as to be shot at without result.

When the notes of life ring false, men should correct them by referring to the tuning fork of death.

Þetta er hins vegar kúnst sem ég hef ekki náð að mastera: Eating my words has never given me indigestion.

Þetta liggur aftur á móti alveg ljóst fyrir: If this be a world of vice and woe, I´ll take the vice and you take the woe.

Sjálfstæðismenn ættu svo að fíla þetta: If you destroy a free market, you create a black market, en þeim væri sjálfsagt hollara að hafa þessi orð í huga: Some people´s idea of free speech is that they are free to say what they like but if anyone says anything back, that is an outrage.

Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan er dásamlega óförskömmuð og pólitíkst rangtþenkjandi mynd og því eðlilega fáránlega fyndin. Bestu djókunum er beint gegn konum, Kazakstönum, gyðingum og misnotkun barna er höfð í flimtingum. Þetta er auðvitað til þess fallið að stuða fólk og Baron Cohen er ekkert að safna prikum hjá öllum og Borat sjálfur tekur undir fordæmingar landa sinna. Þeir sem láta þessa mynd fara í taugarnar á sér hljóta samt fyrst og fremst að þjást af húmorsleysi enda blasir það við þeim sem sjá vilja að myndin gengur fyrst og fremst út á það að gera grín að Bandaríkjamönnum og heimsku þeirra. Meðulin sem Cohen notar eru gróf en svínvirka og myndin er svo fyndin að maður bókstaflega ælir af hlátri á köflum.