Anyhu. Ekki minnkaði áhuginn þegar ég var kynntur fyrir henni formlega með þeim orðum að hér hitti skrattinn bókstaflega ömmu sína þar sem hún væri svartsýnni, neikvæðari, kjaftforari og eitraðari en ég. Þá lét sameiginleg vinkona okkar, sem tók að sér kynninguna með þeim fyrirvara að helst vildi hún gera allt sem í hennar valdi stæði til að koma í veg fyrir kynni okkar, það fljóta með að ég ætti ekki séns og hún myndi stúta mér.

Þegar ögrun og stórkostleg meðmæli koma saman eins og epoxy er ekki hægt annað en finna neistann sem kippir manni í gír og sýnir allt sem í manni býr þannig að ég hélt velli og haus í fyrstu umferð sem hlýtur að hafa verið bjútífúl á að hlýða þar sem báðir aðilar dönsuðu eins og fiðrildi og stungu eins og geitungar. Hef ekki fundið svona chemistry síðan... ja, það er ekki svo langt þegar allt kemur til alls.

Viku seinna sat ég til borðs með henni á Ölstofunni fram eftir nóttu og horfði og hlustaði andaktugur á hana taka hvern manninn á fætur öðrum og tæta sundur og saman með sykursætri eiturtungu og ísköldu háði. Ég hef ekki verið rólegri, kurteisari, meðfærilegri og meinlausari í rúmt ár enda upplifði ég mig sem algeran amatör í keppnisgrein þar sem ég hef unnið ótal bikara og gullverðlaun (nýbúinn að ná Íslandsmeistaratitlinum í skítkasti án atrennu innanhúss).

Frank Miller orðar þessa tilfinningu mína betur í The Big Fat Kill en ég get nokkurn tíma gert þannig að ég geri orð Dwights að mínum:

The valkyrie at my side is shouting and laughing with the pure hate for blood-thirsty joy of the slaughter. And so am I.
The fire, baby. It'll burn us both. There's no place in this world for our kind of fire. My warrior woman. My valkyrie. You'll always be mine. Always. And never.