Mánudagur, 30. október 2006
Ţegar ég sé ţađ á prenti ţá átta ég mig á ţví ađ ég fer frekar fögrum orđum um Skipiđ, nýju bókina hans Stefáns Mána. Breytir ţví ekki ađ ég stend alveg viđ hvert orđ enda um fantagóđa spennusögu ađ rćđa og ég tel mig hafa töluvert vit á ţeirri bókmenntagrein.
Sleppti ţví samt ađ mćra Stefán Mána fyrir ađ nota Doors lög sem leiđarminni í bókinni og fá James Douglas Morrison til ţess ađ slá taktinn ţegar ţađ kemur ađ stemningu. Ţetta er eitthvađ sem ég hefđi vel getađ hugsađ mér ađ gera sjálfur enda segir ţađ sig sjálft ađ ţegar textabrot úr "People are Strange" eru tilfćrđ í skáldsögu ţá skapast andrúmsloft sem er unheimlich svo ekki sé meira sagt.
Stefán Máni kann ađ skrifa töffarastíl og ţađ er góđur slatti ef fínum línum í Skipinu og ég sá sérstaka ástćđu til ţess ađ áherslutússa međ bleiku í ţessa setningu sem Kölski segir á síđu 328:
Á međan viđ lifum getum viđ drepiđ ađra og ţađ er ţađ eina sem skiptir máli. Dauđur mađur gerir ekkert gagn og ţess vegna er gagnslaust ađ hugsa um dauđann, fattaru?
| 1:34 |