Fimmtudagur, 02. nóvember 2006
Blaðamannafundurinn á heimili mínu var annars hinn skemmtilegasti og það fór drjúgur tími í að ræða ábyrgð fjölmiðla og tæklun Mogga og Kastljóss á dópistaræflinum og hinni sorglegu mömmu hans sem varpar ábyrgð sinni sem uppalanda á fjölmiðla. Nenni ekki að tíunda debattinn en það lá á köflum við slagsmálum, sem er bara gott.
Bottom lænið er samt að þessi Ívar er class A aumingi og ef hann hefði guts til að taka þessa pælingu all the way hefði hann púllað Morrison í Kastljósi og sagst ekki eiga foreldra. Þau væru löngu dauð. Þar fyrir utan er það auðvitað geðveikislega ósannfærandi fíkill sem tekur split second til þess að íhuga hvað mömmu finnst um neysluna.
Ég hef ekki tölu á þeim skiptum sem ég hef verið spurður að því hvernig ég haldi að mömmu minni líði og hvaða áhrif drykkja mín muni hafa á börnin mín. Svarið er einfalt og kemur af sjálfu sér: FUCK EM.
Sá sem segir annað er ekki fíkill, ferlega slappur leikari eða með alter ego í molum.
Tveir menn hafa í gegnum tíðina bakkað mig upp í þessu: Morrison og Nick Cave. Morrison er löngu dauður en mun alltaf halda sínu og fyrir mér er Cave dauðari. Hefði getað ælt þegar ég sá hann um daginn með konu og börnum á Sjávarréttakjallaranum að drekka vatn. Svikari og whimp.
Lizard King reigns en The Carny er history. Spurnign svo hvað Henry Lee segir.
| 3:09 |
