Eftir langan vinnudag fer maður svo "heim" í sálarlausu íbúðina sem maður sefur í og heldur áfram að vinna, lesa eða skrifa og það besta er samt að þar má samt opna eina rauða eða slengja í nokkrar blöndur til þess að smooth out the edges og bjútí partið er að textinn sem maður skrifar þá er svo miklu, miklu betri. Í raun hefði átt að leggja blaðamennsku niður þegar fólk mátti ekki lengur vera fullt í vinnunni en meinið liggur í þvi að þeir sem stjórna fjölmiðlum í dag eru upp til hópa AA lið (eða það sem verra er hafa ekki hundsvit á fjölmiðlum og halda að þeir séu að reka sjoppu eða 10/11) og ættu því að sjálfsögðu að finna sér eitthvað annað og meinlausara að gera.

Reyndi að útskýra þetta fyrir ungum vinnufélaga mínum um daginn. Sá er svo óheppinn að vera ástfanginn. Munurinn á blaðamennsku og lífi löggunnar í amerísku sjónvarpsþáttunum og bíómyndunum er nefnilega sáralítill. Makinn bíður heima milli vonar og ótta. Kemur blaðamaðurinn heim eða ekki og lifir hann yfirleitt daginn af? Þetta er vinna sem á að drepa mann og ef maður lifir vaktina á maður að fara beint á Grand Rokk og klára hana þar og þá er síður en svo gefið að maður komi heim (hitti fyrrverandi eiginkonu mína í kvöld og varð á að stynja af þreytu. Hún spurði auðvitað, af gömlum vana, hvað væri að. Svaraði bara "nóvember". Eitthvað sem hún hefur heyrt mörg hundruð sinnum og í augum hennar sást langar leiðir að hún saknaði þess ekki að búa með mér). Þetta er starf fyrir einstæðinga, vonlausar týpur sem geta ekki átt fjölskyldu eða vini. (Ég hugga mig amk við þetta þegar ég vakna á næturnar til þess að hósta, kúgast og æla og ekki síður þegar ég hræki blóði fyrstu tvo tímana eftir að ég vakna og get ekki beðið eftir fyrstu rettunni og kaffibollanum sem ég kalla morgunmat).

Þetta er rómantísk og heimskuleg tálsýn en ég fíla hana og þetta væri fullkomið ef ég gæti mætt til vinnu (án þess að verða að athlægi, fyrir utan það að án leðurjakkans er þetta dautt) í skyrtu með laushnýtt bindi, axlabönd, uppbrettar ermar og HATT. Með viskípela í skúffuni og filterslausar sígarettur að fuðra upp í öskubakka á borðinu í takt við smellina í ritvélinni.

Í tíu mánuði á ári er þetta samt jafn boring og að dæla bensíni en samt... hvernig get ég stundum gleymt því að ég elska þetta djobb?

p.s.
Við þetta má bæta að ég hitti ekki alls fyrir löngu tvo af efnilegri ungblaðamönnum landsins, Andra og Breka, á barnum þar sem við ræddum ömurlegt ástand á íslenskum blaðamönnum sem virðast meira og minna hættir að drekka. Það yljaði mér auðvitað um hjartaræturnar þegar þeir fullyrtu að það væri bara ein alvörufyllibytta eftir í stéttinni og hún væri ég. Þetta er vitaskuld krapp og þær eru sem betur fer fleiri. Ég er bara laus við að skammast mín fyrir það.