Hið rausnarlega fjölmiðlaveldi 365 gaf hverjum og einum starfsmanni myndarlega rakettu í dag. Afþakkaði mína þar sem ég missti áhugann á fírverki um svipað leyti og ég varð kynþroska. Á flugeldana var prentað ÞETTA ER FLUGELDUR. Kaus að túlka þetta ekki sem viðbragð við almennu greindarstigi starfsfólksins en get ekki slegið loku fyrir það að þessu hafi veril klístrað á skoteldana með markaðs- og auglýsingafólk í huga.

Eitthvað hefur verið þusað í mér fyrir langa þögn hérna. Karen gengur svo langt að halda því fram að BadaBing! sé orðin jafn leiðinleg og samverustund með ágætis manni sem ég kýs að nefna ekki hér og Begga fárast yfir því að hún viti ekki hvað ég sé að gera og hugsa þegar hún fær ekki updeits hér. Ágæt vinkona mín svosem en greinilega of góð með sig til að taka upp símann.

Ég tók útnefningu Time á bloggurum sem fólki ársins ekki til mín og er fyrst og fremst að þessu fyrir sjálfan mig en ekki til að breyta heiminum (held maður þurfi örugglega að vera veruleikafirrtur framsóknarmaður til þess að trúa því að bloggarar séu að móta söguna) og tek mér því hiklaust langar pásur þegar lífið verður þess virði að lifa því þannig að netrúnk verður jafnvel fánýtara en ella. Þar fyrir utan gæti mér ekki verið meira sama um aðsókn á síðuna og hef ekki skoðað teljaratölur í tvö ár og eftirlæt smáborgaralegum Moggabloggurunum það eftir að slefa yfir hitsunum sínum. Álíka spennandi og búa í tröllvöxnu fjölbýlishúsi og telja hversu margir snerta hurðarhúninn hjá manni.

Bransinn er meira og minna allur að ganga um hinar fögru dyr og glanspappírinn safnast allur undir hatt Reynis. Held ég láti mér nægja að ganga harkalega um gleðinnar dyr enda full ástæða til þess að fagna því að viðbjóðslegt ár er að baki. Gut instinctið segir mér hins vegar að það næsta verði óslitinn sigurganga hjá mér og nánustu bandamönnum mínum. 2007 verður í það minnsta árið sem þjóðin sker framsóknarkrabbameinið úr líkama sínum.

Ísak Harðarson er hörkuljóðskáld og þó ég fíli alltaf ljóðin sem hann orti áður en hann sá ljósið betur en þau nýrri þá er hann enn uppáhalds. Hafði Ræflatestamenntið, rétt eins og The Big Sleep, innan seilingar í gegnum allan menntó en veit ekki hvað varð til þess að ég var allt í einu komin í hendurnar á mér í nótt. Las nokkur gömul og góð ljóð sem minntu mig á hvers vegna ég reyni alltaf að hlaupa frá ljósinu. Hefur maður þroskast? Ó, nei.

Ljóð handa ræflum
(Í heimi vélmennanna)

Til að vera.

Heldur fékk hún dapurlegan endi þessi fallega hommaástarsaga sem er búin að halda manni hugföngnum yfir Sópranós undanfarið. Aumingja Vito átti það nú ekki skilið að vera barinn til dauða, Casino style, af undirsátum New York gangstersins Phil. Hann var duglegur og traustur kafteinn (og alltaf í voða sætum peysum) í liði okkar manns og þó hann hafi verið snarfeigur eftir að hann sást í leðurdressinu vonaði maður innst inni að hann fengi að hafa það gott sem lengst í griðlandinu með slökkviliðsmanninum sínum.

Phil er náttúrlega með öllu óþolandi og Tony ætti að vera löngu búinn að snúa hann niður á hornunum. Maður getur svo sem gælt við þá von að meðferðin á Vito kalli á viðbrögð sem enda með stríði en T er bara orðinn of soft eftir dauðadáið. Væri samt smart ef hómóerótíkinni væri öðrum þræði ætlað að leysa spennuna milli York og Jersey úr læðingi með tilheyrandi fjöldamorðum.

Silvio missti sig aðeins um daginn og nú þurfa bara Paulie og Christopher að snappa líka og allt verður brjálað og þessi fukkans Phil verður drepinn.

Ég þoli fátt jafn illa og að leggjast í pest. Sérstaklega á háannatíma þegar það er nákvæmlega ekkert svigrúm til þess að láta volæði bera sig ofurliði. Tveir dýrmætir dagar down the drain, sýrði róminn enn að safna sveppum í ísskápnum, ólesnum bókum fjölgar og hálfur fataskápurinn minn að mygla í þvottavélinni.

Hef ekki fengið ælupest síðan ég var krakki en var minntur illilega á það á sunnudaginn hversu mikill munur er á því að kasta upp edrú eða fullur. Undir áhrifum er ekkert auðveldara og sjálfsagðara en að selja upp og halda svo áfram að drekka. Þegar maður lendir í þessu edrú finnst manni ekkert eftir nema leggjast niður, hringja sig utan um klósettið og deyja.

Lenti á ansi mögnuðu bæjarrölti fyrir hálfum mánuði eða svo eftir árlegt Eddupartí á Suðurlandsbrautinni. Hef ekki nennt að gera frekari grein fyrir því þó eyðimerkurganga hópsins sem taldi meðal annars þrjá rithöfunda í sérflokkum hafi verið kúnstug og vel í frásögur færandi. Gamall og góður kunningi og vopnabróðir frá gömlu Vísisárunum, Tóti del Toro, hefur tekið af mér ómakið og gerir þessu snaggaraleg skil þó hann hefði að ósekju mátt dvelja lengur við alla þá fínu veitingastaði sem vildu ekki dekka borð fyrir elítuna.

Eftir Partíið vidli harðasti kjarninn fara út að borða. Það voru teknir bílar niður í miðbæ og síðan hófst einhver mesta píslarganga sem ég hef lent í. Okkur var meinaður aðgangur alls staðar og Batabing var meira að segja gert að slökkva í sígarettu á einhverjum undarlegum stað sem heitir HOMO á meðan eigendur þessa sama staðar stóðu eins og dauðadæmdir menn upp við barinn og einhver - ég veit ekki hvort það var ég - æpti að þessi staður væri sko búinn að vera. Hann myndi ekki lifa vikuna af. Við skildum sjá til þess.
Og svo strunsaði elítan út með látum.

Man ekki heldur hver það var sem hótaði að gera út af við staðinn en flest bendir til þess að það hafi verið annar hvor Tótinn. Fundum svo athvarf í Kjallaranum þar sem mér þótti öllu meiri fengur í áfenginu en matnum enda vorum við Tótarnir löngu farnir að væla um það að best væri að sleppa mat og fara beint á bar. Tókum samt heils hugar undir tillögu alþýðlega rithöfundarins sem stakk við litlar undirtektir upp á Grillhúsi Guðmundar.

Annars er þessi víraða nótt öll hulin þoku en samkvæmt tveimur til þremur heimildum úr ólíkum áttum á ég að hafa haldið því fram að tiltekinn metsöluhöfundur gæti ekki skrifað. Það var illa sagt og innistæðulaust en um leið dæmigert fyrir undirritaðan ekki síst þegar maður er "æði villimannslegur á köflum". Fjandinn einn veit hvað fleira gerðist í framhaldinu en ég rétt missti af slagsmálum á Ölstofunni. Veit ekki hvort það var heppni eða óheppni enda ræðst sú niðurstaða auðvitað af áverkunum sem maður hlýtur og veitir.

Í gær hefði James Douglas Morrison orðið 63 ára hefði hann ekki tekið upp á því að drepast í baði árið 1971. Óheppilegt samt að það skyldi hittast þannig á að Alþjóðlega væmnidaginn bar upp á þessum degi í ár enda ekkert pláss fyrir væmni þegar haldið er upp á afmæli Morrisons. Öll rómantík tengd honum sækir kraft sinn í sturlun, andaheima og dauða.

Díógenes var því eðlilega blótaður fram undir morgun með fullkomnum djöfulgangi þó Bakkynjurnar hafi látið lítið fyrir sér fara. Allar dyr voru opnaðar og sumum skellt þannig að þeim verður ekki upp lokið aftur en svona lætur maður hvort eð er ekki nema í mesta lagi einu sinni á ári. Aðalatriðið samt er að minningu Jimbo var sýndur fullur sómi.

there’s the known, and there’s the unknown, and what separates the two is the door, and that’s what I want to be.

Byron í tilefni Alþjóðlega væmnidagsins

She walks in beauty, like the night
Of cloudless climes and starry skies;
And all that 's best of dark and bright
Meet in her aspect and her eyes:
Thus mellow'd to that tender light
Which heaven to gaudy day denies.
One shade the more, one ray the less,
Had half impair'd the nameless grace
Which waves in every raven tress,
Or softly lightens o'er her face;
Where thoughts serenely sweet express
How pure, how dear their dwelling-place.

And on that cheek, and o'er that brow,
So soft, so calm, yet eloquent,
The smiles that win, the tints that glow,
But tell of days in goodness spent,
A mind at peace with all below,
A heart whose love is innocent!

Sýrði rjóminn er ónýtur.

Að versla fyrir einn. Don´t know why I bother.

Ég man ekki hvenær ég byrjaði í blaðamennsku. Held það hafi verið 1999 og þá hef ég verið í þessum skítabransa í 7 ár. Allan þann tíma hef ég verið í návígi við markaðsskríl sem hefur lifað fyrir það að túlka Gallup kannanir sínum miðlum í hag. Gott og vel. Markaðsfólk er siðlaust hyski sem gerir það sem því ber. Sorglegra er að horfa upp á blaðamenn falla í sömu gryfju bæði á prenti og neti eins og maður hefur mátt gera síðustu daga.

Lúserafærslan mín hér að neðan er gott dæmi um það sem markaðsmenn stunda og virtir (sleppi gæsalöppum meðvitað) blaðamenn eru farnir að gera líka. Velja það sem hentar þeim best og leggja út af því sér í hag. Rétt að halda þessu til haga þar sem hingað villist stundum inn komplexað lið sem myndi ekki fatta íróníu þó hún gæfi þeim rohypnol og tæki það í rass.

Ég fíla það samt alltaf jafn vel þegar nýjar tölur Gallup/Capacent eru birtar þar sem fátt skemmtir mér betur en hysterískt lið sem þarf endalaust að gera sinn hlut sem mestan og bestan þó innistæðan sé oft ansi lítil. Best finnst mér þusið um að fríblöð geti ekki talist með vegna þess að þau eru ókeypis. Búllsjitt eins og flest annað sem kemur frá minnipokaliðinu. Gunnar Smári tæklaði þetta einhvern tíma með því að benda á að það gangi ekki að gefa fólki grjót. Það er ókeypis en til hvers að þiggja það? Fríblöðin þurfa að hafa innihald sem dugir til þess að fólk beygi sig eftir þeim og Fréttablaðið fær enn flesta til þess. Sama hvað tautar og raular.

Með þessum grjóthnullungarökum hlýtur líka að vera hægt að dæma RÚV úr leik, eða hvað? Maður hlýtur að nota þann miðil sem manni er nauðgað með haglabyssuhlaupi í hnakkann til þess að kaupa. Ég er samt ekki svo viss um að jafnmargir myndu nýta sér þjónustu þessa batterís ef þeim væri gert að skrá sig fyrir ókeypis áskrift. Ætli þeir yrðu ekki um það bil jafn margir og myndu gera sér ferð til að skrá sig aftur í Þjóðkirkjuna ef einhver tæki sig til og brenndi Hagstofuna í kvöld og eyddi öllum þeim gögnum sem þar eru. Það mætti vissulega láta þau boð út ganga að allir yrðu að sinna Manntali og skrá sig í Þjóðkirkjuna á ný en meirihluti þjóðarinnar myndi varla nenna að söðla asnann sinn til þess. Þetta ríkisverndaða ofstopabatterí yrði fyrir vikið að miðlungsstóru trúfélagi og fjárhagsvandi Háskólans myndi leysast um leið.

Talandi um RÚV ætti maður kannski að snúa sér að þessu galna frumvarpi og liðhlaupanum Páli Magnússyni sem ver það með kjafti og klóm sem hann hefur barist gegn síðustu 20 árin eða svo. Veit samt varla hvort er sorglegra hann eða íhaldsdindlarnir utan stofnunnarinnar og ekki síður innan sem hrækja framan í frjálsa samkeppni með því að sleikja rassgatið á stjóranum og reyna að halda því fram að báknið sé að keppa á jafnræðisgrundvelli. Þá er um að gera að fjargviðrast út af opnu bréfi viðskiptamógúls frekar en að ræða það sem skiptir mái sem er frumvarpið sjálft og sá makalausi gjörningur að ætla að festa ríkisrekinn fjölmiðil í sessi á dvergvöxnum markaði.

Einu sinni og það er ekki lengra síðan en svo að ég man þá tíð var allt hérna ríkis þetta og ríkis hitt og þjóðfélagið var jafnvel rotnara en það er í dag. Þá börðust sjálfstæðismenn hart gegn "varðhundum" ríkisvaldsins (æ nei sá sem notaði þetta orð er kominn í Samfylkinguna) og reyndu að rjúfa einokun ríkisins á fjölmiðlamarkaði með því að tala í útvarp sem var lokað með lögregluvaldi. Þessir sömu sóldátar eða klónar þeirra eru nú farnir að leggja allt undir til þess að drepa niður frjálsa fjölmiðlun. Fullkomlega eðlilegt enda vita allir sem reynt hafa að það er best að vera með tunguna á kafi í rassgatinu á þeim sem er með dýpstu vasana sem í þessu tilfelli eru skattgreiðenda og því botnlausir. Hagsmuni Framsóknar- og Sjálfstæðisflokks þarf svo ekki að eyða orðum í enda varla til húsbóndahollari miðill en sá í Efstaleitinu.

Fékk SMS frá blaðamanni áðan sem stefndi mér á einhvern sterílan stað sem heitir Domo eða eitthvað í þá áttina. Villtist þar inn með mögnuðu föruneyti á föstudaginn og það var gerð athugasemd við sígarettuna mína. Furðulegt. Anyhu. Fékk svo annað SMS svohljóðandi:

Ef eg skyldi verda rafmagnslaus tha hringja i XXXX

Svaraði: Bladamadur med rafmagnslausan gemsa, komon! Eastwood med toma sexhleypu

Við erum ekkert án símans og ég sef alltaf með minn fullhlaðinn undir koddanum og svara öllum (nema þeim sem ég nenni ekki að tala við. Svara eiginlega aldrei come to think of it). Skil samt ekki blaðamenn sem neita að gefa upp símanúmerið sitt. Stöku morðhótanir (þær eru sjaldnast tengdar vinnunni hvort eð er) eða diss gefa þesu bara gildi og þær eru ófáar fréttirnar sem koma frá geðsjúklingum sem maður þekkir ekki neitt.

Hrafninn er floginn. Við höfum háð ófáa hildina saman og það kemur alltaf að því fyrr eða síðar að þeir sem kjósa að lifa lífinu til fullnustu verða að do what a man´s gotta do og Raven er maður til þess.

Ég hef verið margir í ævintýrum okkar, í það minnsta 4 af þeim 16 persónuleikum sem hugur minn hýsir. Þegar ég var Lizard King hvatti hann mig áfram með þessum orðum: Kill them all en þegar hann talar við Tóta og alla aðra þegar eitthvað sem skiptir máli er í húfi er herópið alltaf þetta:

FRAM TIL SIGURS!

það á betur við nú

... about their best. Winners go home and fuck the prom queen.

Uppsöfnuð dekkun á lestri Fréttablaðsins yfir vikuna í aldurshópnum 20-29 ára er samkvæmt þessu 98,9%. Það segir sig sjálft að þetta er fólk sem byrjar réttu megin á blaðinu. Það er að segja les það aftan frá. Við Jakob höfum alltaf haldið því fram að það sé innblaðsefnið sem meikar eða breikar blöð. Fréttadeildir eru alltaf á svipuðu róli á meðan það reynir á hugmyndaauðgi og stílgáfu í aftari hlutum blaða.

Rýrnun Moggans hefur löngum stutt þessa kenningu enda er ekkert innblað í Mogganum heldur einhver samhengislaus grautur efnis og þegar eitthvað gott dúkkar upp er það kæft með viðbjóði allt í kring. Blaðið Blaðið er hressara en er í órafjarlægð frá því að bjóða upp á innblað sem stendur undir nafni. Það mun ekki breytast á meðan boðið er upp á burðargreinar á borð við "starfið mitt", "maturinn minn", "líkamsræktin mín" og eitthvað álíka. Dæmigerða eindálka sem standa fyrir sínu sem slíkir en hverjum er ekki fokk sama hvað öll þessi íslensku smástyrni éta eða gerðu á unglingsárunum.

Mest lesna dagblað landsins er eina dagblaðið sem býður upp á alvöru innblað. Tölurnar tala sínu máli og markhópurinn er dýrmætur.

I rest my case