Var ekki alveg jafn hress þegar ég las þennan pistil í Firrtu, djókblaði sem fallega fólkið á Birtu gerði fyrir jólahlaðborð 365. Textanum verri var svo fótósjoppuð teikningin af mér þar sem trademark fýlusvipnum mínum hafði verið breytt í bros. Páll Baldvin fékk sömu meðferð annars staðar í blaðinu og kom það okkur báðum frekar spánskt fyrir sjónir að það þyrfti tölvubrellur til að laða fram á okkur bros enda báðir miklir geðprýðismenn og ljósgeislar á stassjóninni.

Stuð milli stríða – I can see clearly now the rain is gone
Tóti – Fann Pollýönnu í hjarta sínu

Ég vaknaði í morgun er lítill sólargeisla dansa á andliti mínu. Kisi malaði á koddanum og undurfögur tónlist barst um herbergið frá vekjaraklukku minni. Það var komin nýr dagur fullur af fögrum fyrirheitum. Ég spratt á fætur og velti mér nakinn um í dögginni í rósablöðunum sem ég hafði dreift um veröndina kvöldið áður.
Ég hef oft verið þekktur fyrir að skrifa tuð milli stríða í stað stuðs milli stríða, en aldrei framar. Ég elska lífið, eins og það kemur rétt eins og skógarþrösturinn syngur lofgjörð hvern morgun sama hvernig viðrar mun ég framvegis syngja glaður fyrir hvern þann sem ég hitti á lífsins götu. Hver dagur mun verða kjólaftadagur og hverjum sem kann að slá mig mun ég bjóða hinn vangann brosandi.
Ég verð samt að játa að öll þessi jákvæðni getur verið yfirþyrmandi. En þá skelli ég bara “I belive I can fly” á fóninn og þá finn ég styrkinn aftur, styrkinn sem býr í hamingjunni, kærleikanum og okkur öllum.
Góða Helgi.

Þetta er svo mikill viðbjóður að ég gat varla tekið djókinu en átti þetta kannski skilið þar sem ég hef skrifað Bakþanka í nafni EIR og leiðara Mikka Torfa við svipuð tækifæri. Þá var hins vegar haft á orði að mínar versjónir næðu fyrirmyndunum jafnvel betur en þær sjálfar. Það má auðvitað fara ýmsar leiðir í flippinu en Fittu leiðin er ljót og ekki að mínu skapi.