Ég man ekki hvað ég er búinn að vinna lengi á Fbl en ég byrjaði þar rétt áður en blaðið varð eins árs. Réð mig þangað þrátt aðvaranir minna traustustu ráðgjafa. Það kom fljótt í ljós að þetta var hið mesta glapræði þegar blaðið fór lóðbeint á hausinn með tilheyrandi svikum á launagreiðslum sem fóru helvíti illa með mann. Get samt ekki sagt að ég sjái eftir þessu enda byrjaði partíið fyrst fyrir alvöru þegar Smári komst í böns af monní og reisti Fréttablaðið úr öskustónni. The rest is history og það var gaman að fá að taka þátt í að skrifa hana.

Það er hins vegar engum hollt að hanga of lengi á sama staðnum og ég þurfti varla að hugsa mig um þegar Reynir hafði samband í vikunni. Það þýðir þó ekki að þetta sé auðvelt og tómleikatilfinninginn sem helltist yfir mig þegar starfslokin voru frágengin er ekki ósvipuð því sem maður upplifir við hjónaskilnað. Hafði ekki gert mér grein fyrir því að ég bæri þetta sterkar taugar til blaðsins en vissi samt alltaf að ef til þess kæmi að ég hætti þá myndi ég sakna vinnufélaganna. Fréttablaðið er samt auðvitað rétt eins og allir aðrir fjölmiðlar ekkert nema fólkið sem vinnur þar.

Fréttablaðsgengið er frábært og inn á milli er fólk sem ég lít fyrst og fremst á sem vini frekar en vinnufélaga. Ég held til dæmis að það væri auðveldara að láta skera sig lausan frá síamstvíbura en hætta að vinna með Jakobi Bjarnari. Tilhugsunin um að geta ekki drukkið kaffi og reykt með honum á hverjum degi er óþægilegri en óttinn við að týna uppáhalds leðurjakkanum sínum. Huggunin gegn þeim harmi er að á Lynghálsinum er góður slatti af toppfólki sem er löngu stungið af úr Skaftahlíðinni þannig að þetta verður svolítið eins og að koma heim. Það ætti að verða enn frekar fundafært hjá Beggubeibí og svo er löngu kominn tími á að lífsleiknikennarinn minn taki mig á beinið.