Þessi mesti stílisti sem uppi hefur verið á þessu fúla landi fer yfir þessi mál í Eddu sinni. Eftirmælin sem hann setti saman um sjálfan sig voru vitaskuld á esperanto en útleggjast á því ylhýra:

Liggur hér Þórbergur. Lifði í fátæktarlandinu. Dó í forheimskunarlandinu. Dó í forheimskunarlandinu

Þessi viðauki hans er það sem heillar þá gömlu mest og mig þá að sjálfsögðu líka:

Fæðingar- og dánar-ár má setja fyrir ofan nóturnar, til þess að væntanlegir kíkjendur geti séð, hve lengi hinn framliðni þraukaði meðal fávitanna á fávitahælinu.

Kafli Þórbergs um Legsteininn og allt útfararstússið er allur hinn kostulegasti og í raun skyldulesning fyrir alla þá sem ætla sér einhvern tíma að deyja og ég má til með að tilfæra hér áhugaleysi Þórbergs á útfararserimóníunni og líkfylgdinni (undirstrikun á kjarna málsins er mín):

Þá lætur hann sér heldurenekki í léttu rúmi liggja, hvort líkfylgd hans verður fjölmenn eður uppteiknast einvörðungu af líkmönnum. Hvort prósessían samanstendur af skítugum drykkjuræflum, dagdrífurum, sveitalimum, þjófum, hórum, hundum eða stromphöttuðum ráðherrum, alþingismönnum, prófessorum, litterötum, frímúrurum, togaraformönnum, - yfir því er höfundurinn aldeilis hjartanlega ligeglad. Aðeins vildi hann bera fram þá einlægu bæn tilþessað auka ekki á óþægindi sín eftir dauðann, að Framsóknarmenn og sósíaldemokratar komi sér þar fyrir í prósessíunni, sem minnst beri á þeim.