Rölti með fréttahauknum Svavari Halldórssyni í gegnum Leifsstöð við heimkomuna en sá var að koma mátulega þreyttur úr kosningaeftirliti með fleiri tengiflug en ég að baki og því alveg merkilega hress miðað við aðstæður. Ég var eins og venjulega á barmi sturlunnar og þar að auki extra stressaður út af Brugal flöskunni í ferðatöskunni og Kúbuvindlunum í bakpokanum. Óþolandi að þurfa að standa í smygli til þess eins að geta blandað sér alvöru Cuba Libre heima hjá sér.

Er ekki frá því að ég hafi svitnað aðeins á enninu þegar göngufélaginn benti mér á að ég yrði tekinn rækilega í gegn í tollinum.

Af hverju?

Hann benti mér á að leðurjakkinn væri dead giveaway þar sem tollarar, eins og aðrir, væru gjarnir á að flokka fólk eftir sterítótýpum. Andrésblaða lógíkin. Skeggbroddar og þykkar augabrúnir=glæpamaður. Þessu fylgdi einnig persónuleg reynslusaga af því að fara í leðurjakka í gegnum tollskoðun. Þetta minnti mig óþægilega á það að einu sinni endur fyrir löngu tók löggan mig fyrir einhvern fjandann sem ég hafði ekki gert og þegar ruglið var leyst kvöddu þeir mig með þessum orðum: "Hættu að klæða þig eins og glæpamaður."

Ég ákvað samt að láta slag standa og kaupa allan tollinn enda hef ég farið í gegnum skoðun óáreittur í einmitt þessum jakka oftar en ég hef tölu á. Slapp auðvitað í gegn enda er leðurjakkinn sjálfsagður hluti af mér og jafn eðlilegur og tvær hendur. Það er nefnilega ekki nóg að vera í leðurjakka, you have to wear the jacket.

Og nú á ég bjór og rauðvín og rúmlega 20 sígarettupakka og það sem mestu máli skiptir flösku af Brugal og get drukkið Cuba Libre. Frábæran kokkteil sem íslenskir barþjónar kunna sjaldnast að blanda.