Föstudagur, 02. mars 2007
Hæstiréttur hefur dæmt góðkunningja mína Eirík Jónsson og Garðar Örn Úlfarsson dauða og ómerka. Þeir eru þó sem betur fer báðir enn uppistandandi eftir því sem ég best veit. Dómurinn er algalinn og í raun stóráfall fyrir blaðamennsku og fjölmiðlun á Íslandi og þess vegna fagna þeir eðlilega sem hafa ekki hundsvit á slíku.
Þetta virðist þó einungis gilda um umfjöllun fjölmiðla um íslenska þegna. Hliðstæður Bubba út í heimi njóta ekki sömu verndar sem sést best á því að meira að segja hinum háheilaga Mogga finnst sjálfsagt að pönkast á jarðneskum leifum Önnu Nicole.
Fyrirfram gerði maður nú ráð fyrir því að hæstiréttur myndi dæma brjálaðan héraðsdóm í málinu dauðan og ómerkan en svo var ekki. Hæstiréttur hleður þvert á móti undir þá firru að það sé dómstóla að skera úr um hvað það er í fjölmiðlum "sem á erindi við almenning". Allt fólk yfir meðalgreind hlýtur að geta gert sér í hugarlund hversu spennandi og áhugaverðir íslenskir fjölmiðlar verða ef þetta er málið. Þá gætum við alveg eins hætt þessu, pakkað saman og flutt mannskapinn allan til Kanarí.
Eiríkur hefur varið forsíðuna, bæði í sjónvarpi og fyrir dómi, sem absúrdkómík. Ekki svo vitlaust þar sem lífið allt er ein stór absúrdkómedía. Héraðsdómari náði engu í kennslustund Eiríks í réttarhaldinu og dæmdi eins og fífl og hæstiréttur spinnur vitleysuna áfram.
Þetta er absúrdkómík.
Sem fíkill hafna ég svo alfarið því að "fallinn" sé yfirleitt notað um fólk sem tekur upp neyslu á ný, hvort sem um er að ræða sykur, tóbak, brennivín eða dóp. Þetta hefur neikvæðar konnótasjónir og er villandi. Fólk gæti haldið að maður hafi dottið í hálku og meitt sig. Maður fellur ekki, heldur byrjar maður bara aftur eða hættir við að hætta.
| 13:17 |