Þráinn Bertlesson, einn af mínum ljúfustu þjáningarbræðrum í atinu hér á jörðu, skirfar um Bóris Jeltsín í Dagbók sinni í Fréttablaðinu í dag. Boris var ofvirkur alki og komst að mati Þráins nokkuð vel frá sínu þrátt fyrir það:

Auðvitað drakk hann alltof mikið til að geta orðið góður forseti. En mikil hefur gifta þessa langdrukkna manns verið að ekki skyldi verða blóðbað við hrun Sovétríkjanna. Það er mjög sjaldgæf undantekning að virkur alkóhólisti á valdastóli geti látið eitthvað gott af sér leiða. Enda eru virkir alkóhólistar ekki beinlínis eftirsóttir starfskraftar og þeim fer sem betur fer fækkandi í pólitíkinni.

Hér hefði minn góði vinur mátt taka óvirkan alka til samanburðar en George W. Bush er enn betra dæmi um hversu hættulegir þeir óvirku geta verið. Hér er kominn óvirkur forseti sem hefur ekki látið neitt gott af sér leiða og séu þessir tveir bornir saman þá er nú lífvænlegra að hafa fyllibyttu á valdastóli en óvirkan alka. Bush er í beinu sambandi við sinn æðri mátt og tekur ekki ákvarðanir í ölæði en ég held samt að limlest, niðurlægt og heimilislaust fólk í Írak geti ekki tekið undir þegar hann fer með æ(ð)ruleysisbænina. Þeir dauðu segja svo hvort eð er aldrei neitt.

Jeltsín er dauður. Mér fannst hann svoldð töff á sínum tíma þegar hann æddi út á hvítu skyrtunni og stökk upp á frambrettið á skriðdrekanum á meðan Gorbatsjov var haldið nauðugum í sumarbústaðnum af valdaræningjum. Kallinn var þó ekki nándar nærri jafn töff og leiðarar Jónasar Kristjánssonar um hann í eldgamla DV. Þeir eru með því magnaðasta sem ritað hefur verið á íslenska tungu og settu af stað milliríkjadeilu á milli Íslands og Rússlands.

Leiðarinn Burt með rónann gerði Júrí í sendiráðinu alveg saltvondan:

Einkum vilja auðhringafurstarnir þó áfram hafa hálfdauðan róna sem forseta. Hann eyðir mestum hluta tímans í kojufyllirí í sumarhúsi sínu, en birtist einstaka sinnum í Moskvu til að rugla dæmið og reka ráðherra. Á meðan geta auðhringarnir makað krókinn.

Einn af mínu skárri kunningjum sagði þetta við mig á msn í gær. Finnst það soldið sætt en er samt ekki svo viss um að Boris hafi verið pöþettikk.

hey
til hamingju með efsta sætið
orðin pöþettikk drönk nr 1 eftir að jeltsín drapst

... á mánudegi

Yay though I walk through the valley of evil, I will fear no death. Cuz I'm the meanest motherfucker in the valley.

Akkúrat þegar ég var hættur öllu þurfti Bergsteinn minn endilega að eiga afmæli og vera svo fáránlega mikið yngri en my bvoða og jafnvel ég. Jafn gott samt að ég á ekki barn með honum. Samt kann það aldrei góðri lukku að stýra að boða menn af mínu sauðahúsi í 2 rauðvínsglös. Þau verða aldrei færri en 17 en það verður samt alltaf last man standing. Og auðvitað var drullað yfir alla en það er off record og rauðhærða fréttamanns wannabe-ið á RÚV fær enga drullu hér og nú. Það er meira svona feis tú feis dæmi. Og ég er game. Anytime. Verst bara að whimpið var ekki á staðnum í kvöld. Og þó. Það er hægt að gera fáránlega gott grín að sumum fjarstöddum. Ekki það að nærvera þeirra myndi breyta neinu. Nema í versta falli til hins betra.

Hún Kolla mín minntist þess á kúltúrsíðunni sinni í blaðinu Blaðinu í gær að Lord Byron lést þann 19. apríl 1924. Ég stend fastur á því að Byron hafi verið fyrsta poppstjarnan og eins og Kolla bendir á þá varð hann svo "þekktur og umdeildur að orðið byronskur hefur ratað í orðabækur og merkir allt í senn: rómantískur, hrokafullur, myrkur og kaldhæðinn."

Kannski ekki furða að maður hafi gert þennan mann að einum af leiðtogum líf síns. Sjálfur er ég samt alltaf hrifnastur af því sem Lady Caroline Lamb, fyrrum ástkona hans hafði um hann að segja: "Mad, bad and dangerous to know."

Svo er hann auðvitað fyrirmyndin að Dracula og er því eilífur og sennilega ekki dauðari en Presley.

Vorin eru verst. Þegar það hlýnar og sólin fer að láta sjá sig líður manni eins og fugli í búri. Vill vera einhvers staðar annars staðar. Ef þetta ömurlega land væri ekki eyja myndi maður bara fara upp í bíl, keyra af stað og stoppa aldrei. Hinn möguleikinn er að finna sér frelsisstríð í landi sem kemur manni ekki við. Fara þangað og deyja í bardaga sem maður hefur ekkert með að gera.

Þessar línur Byrons koma alltaf upp í kollinn á vorin enda er þessi tilfinning nákvæmlega svona:

For the sword outwears its sheath,
And the soul wears out the breast,
And the heart must pause to breathe,
And love itself have rest.

hefst á þessum orðum:

Hér er strípaður hnakki með tattú sem vill eiga við þig orð.

Framhaldið er X-rated og lyginni líkast.

Fischer hafði rétt fyrir sér. Moðerfokkerarnir eru alls staðar.

SCHNILLD

Litli bróðir, sem er stærri, sterkari og sætari en ég, er 30 ára í dag þannig að við erum þá loksins orðnir jafngamlir. Æskudýrkun bróður míns er þó slík að hann hefur haft af umtalsverðar áhyggjur af þessum tímamótum. Þær eru allar byggðar á reginmisskilningi vegna þess að það er einfaldlega ekkert betra en að verða þrítugur. Ég man vel að ég tók þessum áfanga fagnandi og Hrafn óskaði mér innilega til hamingju með að vera búinn að leggja að baki áratug áskipaðs aumingjaskapar og ræfildóms en eins og allir vita sem komnir eru til vits og ára (yfir 30) er fólk aldrei heimskara og leiðinlegra á lífsleiðinni en einmitt á bilinu 20-30 ára.

Helsti kosturinn við að ná þrítugu er svo sá að þaðan í frá skiptir engu máli hvað maður er gamall fyrr en líkaminn og heilinn fara að gefa sig í ellinni en þá er bara að muna að hengja sig áður en maður missir alla stjórn á hugsun og hreyfingum.

Þetta er þó sennilega aðeins kostur fyrir karlmenn vegna þess að samkvæmt ríkjandi staðalímyndum verða karlar flottari og kynþokkafyllri með árunum en konur ljótari. Þetta er auðvitað á skjön við allan raunveruleika og kristallast í gerviheiminum þar sem konur um eða yfir fertugt þykja ekki gjaldgengar í forgrunni í sjónvarpi eða kvikmyndum. Einu undantekningarnar sem mér detta í hug í augnablikinu eru Helen Mirren, Edda Andrésdóttir og Elín Hirst. Af tillitssemi við tilfinningalíf miðaldra karla ætla ég að sleppa því að nefna þann aragrúa feitra og krumpaðra manna sem ganga lausir á skjánum.

Blóð er þykkara en vatn og engan mann vildi ég frekar hafa mér við hlið í byltingu, borgarastyrjöld eða bara hversdagslegum ryskingum en bróður minn. Pabbi sá strax vígamanninn í honum þegar hann kom öskrandi í heiminn með lykkjuna í krepptum hnefanum. Það kom því aldrei annað til greina en að skíra hann Egil.

Guttinn tók nafnið hátíðlega og fór á hnefanum í gegnum æskuna í Kópavogsgettóinu og slengdi þessu einhvern tíma fram þegar hann sat hjá skólastjóra eftir einhverja rimmuna:

Það mælti mín móðir að mér skyldi kaupa,
pennaveski og skólatösku,
ganga svo í skóla,
berja mann og annan.

Auðvitað ekki til eftirbreytni en þeir sem þekkja til vita að Kópavogur þessa tíma var jafnvel ömurlegra skítapleis en nú og það voru aðeins tvær leiðir færar. Beygja sig og reyna að læðast í gegnum lífið í von um að það yrði ekki tekið eftir manni eða fara head on og berja sig í gegnum þetta. (Þetta er auðvitað lítið betra í dag og það er jafn fucked up að vera unglingur í gettóinu og Garðabænum þó gettókrakkarnir eigi auðvitað betri möguleika á að komast til manns. Sissíin með silfurskeiðarnar geta í besta falli orðið hnakkar)

Ég tók pólitísku leiðina en hann hina og sýndi aldrei óttamerki í frumskóginum. Þeir sem mæta skríl með hafnarboltakylfur með eftirvæntingarglotti eru líklegri til að þurfa ekki að þola höggin en þeir sem hlaupa burt. Frumskógurinn er einfaldur eins og skepnurnar sem gera sig helst gildandi þar. Regla númer eitt er því aldrei gráta og það gerði Egill ekki einu sinni þegar hann var smá gutti og var keyrður niður í Furugrundinni.

Upplagið í bróður mínum er þannig að hann komst í gegnum þetta án þess að fara í hundana og í dag er hann yfirvegaðri en ég og þarf að hafa vit fyrir mér oftar en eðlilegt getur talist. Annars er munurinn á okkur jafnöldrunum í dag helstur sá að ég þurfti að hvíla mig í gær fyrir partíið í kvöld en hann gat drukkið fram eftir.

Ekki veit ég nákvæmlega hvaða hvatir ráða því að ég finn mig knúinn til að veitast að fólki með orðspjótum á börum, skemmta mér við að finna snöggu blettina og særa það sem dýpst. Held að eðlislægt mannhatur mitt og meðfæddur hrokinn dugi ekki til ein og sér. Síðasta Ölstofufórnarlamb (nú uppnefnt tilvonandi mágur minn) slapp þó með skrekkinn enda náði Freyr Gígja að vara hann við á 11 stundu. Hann var að vísu svo lýrískur að sennilega fattaði manngarmurinn ekki neitt.

Það er hákarl að koma og það er blóð í lauginni.

Svívirðingarnar voru hins vegar to the fucking point, lausar við lýrík og skildust fullkomlega.Fyrir utan þetta með að ég sé bróðirinn.

Life without you would be like a broken pencil. Completely pointless, sagði Blackadder sagði við Elísabetu I .

Samt huggun harmi gegn að það er hægt að deyja á átta milljón ólíka vegu en bara verst að death comes to all except those who deserve it most.

heitir

Ágúst veit hvað hann syngur í apríl

ljóðið
ljóðið
var aldrei ljóð

á blæbrigði

Eftir að þau höfðu komið sér notalega fyrir
á sólstólum
í miðju hins ómögulega

veðraður ferðalangur úr hinu mögulega
með eitur í farangrinum

Oh oh children of the land
Love is still the answer take my hand
The vision fades a voice I hear
Listen to the madman!

... best að drekka kaffið áður en það kólnar