Föstudagur, 13. apríl 2007
Ekki veit ég nákvæmlega hvaða hvatir ráða því að ég finn mig knúinn til að veitast að fólki með orðspjótum á börum, skemmta mér við að finna snöggu blettina og særa það sem dýpst. Held að eðlislægt mannhatur mitt og meðfæddur hrokinn dugi ekki til ein og sér. Síðasta Ölstofufórnarlamb (nú uppnefnt tilvonandi mágur minn) slapp þó með skrekkinn enda náði Freyr Gígja að vara hann við á 11 stundu. Hann var að vísu svo lýrískur að sennilega fattaði manngarmurinn ekki neitt.
Það er hákarl að koma og það er blóð í lauginni.
Svívirðingarnar voru hins vegar to the fucking point, lausar við lýrík og skildust fullkomlega.Fyrir utan þetta með að ég sé bróðirinn.