Helsti kosturinn við að ná þrítugu er svo sá að þaðan í frá skiptir engu máli hvað maður er gamall fyrr en líkaminn og heilinn fara að gefa sig í ellinni en þá er bara að muna að hengja sig áður en maður missir alla stjórn á hugsun og hreyfingum.

Þetta er þó sennilega aðeins kostur fyrir karlmenn vegna þess að samkvæmt ríkjandi staðalímyndum verða karlar flottari og kynþokkafyllri með árunum en konur ljótari. Þetta er auðvitað á skjön við allan raunveruleika og kristallast í gerviheiminum þar sem konur um eða yfir fertugt þykja ekki gjaldgengar í forgrunni í sjónvarpi eða kvikmyndum. Einu undantekningarnar sem mér detta í hug í augnablikinu eru Helen Mirren, Edda Andrésdóttir og Elín Hirst. Af tillitssemi við tilfinningalíf miðaldra karla ætla ég að sleppa því að nefna þann aragrúa feitra og krumpaðra manna sem ganga lausir á skjánum.

Blóð er þykkara en vatn og engan mann vildi ég frekar hafa mér við hlið í byltingu, borgarastyrjöld eða bara hversdagslegum ryskingum en bróður minn. Pabbi sá strax vígamanninn í honum þegar hann kom öskrandi í heiminn með lykkjuna í krepptum hnefanum. Það kom því aldrei annað til greina en að skíra hann Egil.

Guttinn tók nafnið hátíðlega og fór á hnefanum í gegnum æskuna í Kópavogsgettóinu og slengdi þessu einhvern tíma fram þegar hann sat hjá skólastjóra eftir einhverja rimmuna:

Það mælti mín móðir að mér skyldi kaupa,
pennaveski og skólatösku,
ganga svo í skóla,
berja mann og annan.

Auðvitað ekki til eftirbreytni en þeir sem þekkja til vita að Kópavogur þessa tíma var jafnvel ömurlegra skítapleis en nú og það voru aðeins tvær leiðir færar. Beygja sig og reyna að læðast í gegnum lífið í von um að það yrði ekki tekið eftir manni eða fara head on og berja sig í gegnum þetta. (Þetta er auðvitað lítið betra í dag og það er jafn fucked up að vera unglingur í gettóinu og Garðabænum þó gettókrakkarnir eigi auðvitað betri möguleika á að komast til manns. Sissíin með silfurskeiðarnar geta í besta falli orðið hnakkar)

Ég tók pólitísku leiðina en hann hina og sýndi aldrei óttamerki í frumskóginum. Þeir sem mæta skríl með hafnarboltakylfur með eftirvæntingarglotti eru líklegri til að þurfa ekki að þola höggin en þeir sem hlaupa burt. Frumskógurinn er einfaldur eins og skepnurnar sem gera sig helst gildandi þar. Regla númer eitt er því aldrei gráta og það gerði Egill ekki einu sinni þegar hann var smá gutti og var keyrður niður í Furugrundinni.

Upplagið í bróður mínum er þannig að hann komst í gegnum þetta án þess að fara í hundana og í dag er hann yfirvegaðri en ég og þarf að hafa vit fyrir mér oftar en eðlilegt getur talist. Annars er munurinn á okkur jafnöldrunum í dag helstur sá að ég þurfti að hvíla mig í gær fyrir partíið í kvöld en hann gat drukkið fram eftir.